Wat pesten met mij heeft gedaan

Ik weet het nog. Ik zat in de 1e klas. Toen waren er nog geen groepen. Gewoon de 1e klas. Ik had een muts op en er lag sneeuw. Ik was alleen. Een paar meisjes uit de 6e klas riepen me. Ik wilde niet komen maar ze beloofden niks te doen. Ik geloofde ze…
Tot ze sneeuw in mijn muts deden en hem terug op mijn hoofd zette. Hun gelach deed pijn in mijn oren. Vanaf toen wist ik al dat het eigenlijk niet ok was.

En die keer dat ik bij dat meisje uit de klas op haar rug moest zitten terwijl ik niet wilde. Het lukt wel zei ze. Ik geloofde haar. Ik ging op haar rug zitten en viel over haar hoofd via de voorkant op het schoolplein.

Of toen die jongen uit mijn klas achter me aanzat na schooltijd en ik niet meer naar mijn oma durfde te gaan. Hij stond op de brug en ik moest over de brug. Ik verstopte me tot hij weg was omdat ik bang was dat hij mij zou slaan of schoppen. Want dat deed hij. Het was echt een pestkop.

Ik weet ook nog toen ik opgewacht werd door 3 of 4 meisje die veel groter waren. Ze zaten in de 6e klas. Ze pakten mijn gymtas af. 2 meisjes hielden me vast en die ander sloeg met mijn gymtas in mijn buik.

Hoe ik nooit uitgekozen werd met gym.

Hoe ze keihard door de kleedkamer scandeerde “Michelle Rubbedubbedelle”. Voor een ander misschien onschuldig maar ik vond het verschrikkelijk. Ik wilde het liefst onzichtbaar zijn.

Ik denk dat daar mijn basis gelegd werd. De basis van weinig vertrouwen in mensen en in mezelf. De basis dat er tegen me aan gescholden, geslagen of geschopt  mocht worden. Er waren toen geen pestprotocollen en naar mijn ouders werd niet geluisterd. Ik moest en zou de hele basisschool op deze school blijven. Hier leerde ik dat mijn gevoel niet serieus genomen werd.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.