Berichten

Corona tijd

Even een update van de afgelopen maanden

Als je aan mij zou vragen wat ik het liefste doe, zou ik zeggen: Schrijven. Ja, naast natuurlijk slapen en op de bank liggen met eten en iets leuks om te zien. Maar het gekke is dat ik naast zoveel mogelijk slaap en rustmomenten pakken, ik schrijven niet meer doe. Zo heel af en toe schrijf ik een korte post op mijn insta maar echt bloggen doe ik niet meer.

Je zou denken dat mensen juist gemakkelijk dingen doen die ze leuk vinden. Dat ze juist die dingen doen. Alleen bij mij is er iets raars aan de hand, het lukt niet meer zo goed. Voordat ik ziek werd, “IK WERD ZIEK” probeerde ik toch wel af en toe iets te schrijven. Het ging toen ook al niet zo goed met me want de frequentie waarmee ik schreef was laag. Maar ik schrééf tenminste. En dat zorgde ervoor dat ik ondanks alles toch af en toe de ballast van mijn rug af voelde vallen. Dat ik dingen even op een rijtje kreeg. Maar de laatste tijd was dat rijtje heel moeilijk te vinden.
Ik gaf de schuld aan mijn ziekte omdat ik daardoor een nóg lagere concentratie dan daarvoor had. Maar toen ik steeds beter werd, veranderde er nog steeds niks aan het schrijven. Ik had er de kracht niet meer voor om de laptop te pakken en te beginnen. Elke keer kwam er iets tussen. Te moe, geen concentratie, te druk, de kinderen, boodschappen, het huishouden.. etc etc.. er kwam geen einde aan. Alsof ik het niet meer kende. Bloggen was iets voor andere mensen geworden, mensen die wél discipline hadden en zichzelf er wel aan toe konden zetten. Mensen die zichzelf wél serieus namen, mensen die slimmer zijn, mensen die op welke manier dan ook beter waren als ik. En zo zakte ik steeds dieper weg in een schrijfdip.

Corona tijd

Het was trouwens niet de inspiratie die ontbrak hoor, want hoe vaak ik al een lijstje maakte met blogonderwerpen… En zelfs als je geen inspiratie hebt om te schrijven vind je zo talloze ideeën op Pinterest. Aan inspiratie geen gebrek. Ik wilde schrijven over zoveel dingen:
mijn ervaring met discriminatie,
mijn jeugd en inclusiviteit,
over hoe ontzettend vaak ik kortsluiting kreeg tijdens de afgelopen maanden,
hoe ik op zoek ben naar een diagnose en steeds vaker mezelf herken in autisme,
dat ik een heel goed recept tegenkwam van natuurlijke deodorant op de pagina van … ,
dat ik een hele lekkere cake bakte,
ik wilde mijn recept van een heerlijke gezonde courgette soep opschrijven,
ik wilde schrijven over de Ramadan en hoe ik het ervoer.

Maarja, weetje, het leven kwam en nam me mee op zijn golven van chaos, vermoeidheid en onzekerheid. En ik viel om. Ik kon alleen nog meer een paar dingen doen, de dingen die echt noodzakelijk waren. Het huishouden. Soms kon ik zelfs dat niet eens en kookte ik alleen. De kinderen hadden meer schermtijd dan ooit en de ruzies met mijn man waren niet te tellen. Het zag er niet goed uit. Maar.. toen kwam de vakantie en alhoewel het leek of we de afgelopen maanden vakantie hadden, was het zwaar met al het huiswerk dat de kinderen moesten doen maar niet deden. Want dat huiswerk zwaaide boven ons hoofd als het zwaard van damocles . Hoe minder gemotiveerd ze waren hoe gefrustreerde ik raakte. Want ze MOESTEN het toch doen? Ze hadden al zo weinig les. En ondanks dat ze ieder maar 2 x per week naar school moesten, was dat op verschillende dagen maar nooit op woensdag. Maar één keer in de 2 weken ga ik op woensdag naar de psycholoog. En mijn man zijn werktijden.. Hij werkt nooit op vaste dagen en aangezien hij ouderschapsverlof opgenomen had werkte hij helemaal onregelmatig. Nou ik ga er heel slecht op om geen regelmaat te hebben. Door mijn leerstoornis kan ik niet goed plannen en organiseren. Ik heb altijd leuke plannetjes maar mijn executieve functies werken niet zo lekker mee. Normale schooldagen gaven me toch een beetje rust en regelmaat én ik had nog wat tijd alleen. Maar corona maakte me helemaal in de war. De Ramadan kwam er ook nog eens tussendoor. Het fijne was wel dat we een beetje konden uitslapen in de ochtend, maar het is heel moeilijk om in slaap te vallen tussen het laatste en eerste gebed. Mijn hele slaapritme was echt helemaal naar de gallemiezen.

Maar nu met de vakantie maakt het allemaal niet zo veel uit. We kunnen gewoon allemaal langer in bed blijven en de tijd nemen voor de belangrijke dingen. Zoals uitrusten. Ik ben vandaag zelfs voor het eerst op tijd wakker geworden. Normaal sta ik niet op voor 10 uur. Gewoon door oververmoeidheid. Ik hoor de kinderen meestal niet eens uit bed komen. Die gaan rustig naar beneden en zijn dolgelukkig dat ze even alleen zijn. Dat kan nu ook makkelijk. Vroeger zat ik ook nog eens vast aan de tijd dat Nuaim wakker werd. Wat dat betreft geeft zijn leeftijd me meer vrijheid, waar ik heel dankbaar voor ben. Ik oop dat ik inshaAllah weer meer ga schrijven als ik meer rust vind. Maarre, ben jij ook zo om zeep na de afgelopen schoolperiode?