Berichten

, , Yes, het is bijna Ramadan! #RamadanChallenge2016

Ramadan, als je geen moslim bent is de Ramadan heel apart, je kunt er precies je vinger niet opleggen maar snapt dat het speciaal is voor moslims. Je vraagt je af hoe mensen dat vol kunnen houden, de hele dag niet eten en dan wel een maand lang. Vandaag vertel ik een beetje over mijn Ramadan en hoe ik er tegenaan kijk dit jaar. Lees meer

, ,

Huh?

Als je moeder bent dan zijn er vast wel dingen die jouw kind doet die raar zijn of grappig. Ik heb regelmatig een ‘huh’ moment. Hieronder heb ik er een paar opgeschreven omdat mamabloggers dat nu eenmaal doen. Je kunt je blog keihard misbruiken om over je kinderen te schrijven. I like that! Ok, ok hier komt het: Lees meer

, ,

Waarom (nog) een mama blog?

Toen ik begon met bloggen deed ik dat omdat ik via die weg mezelf wilde leren kennen. Dingen opschrijven die door je hoofd gaan is altijd goed om voor jezelf dingen duidelijk te krijgen. Zo krijg je een duidelijk overzicht en zal je hoofd wat minder vol worden. Tenminste, zo gaat dat bij mij. Toen ik begon met bloggen in 2003 was bloggen helemaal anders. Het enige dat ingewikkeld was, was je codering zo invullen dat alles bij elkaar klopte. Je had dan een paar thema’s, niet zo veel als nu, en je kon je blog dan zo een klein beetje aanpassen. De plugins die je had waren mega simpel. In tegenstelling tot nu.

Als je een beetje begint met bloggen en bloggers leert kennen en daardoor ook weer meer blogs leest, zul je merken dat er veel meer achter zit dan alleen maar verhaaltjes typen. Ik was dit in eerste instantie van plan maar gaandeweg leert men, zo ook ik. In het begin wist ik ook niet zo goed over welk onderwerp ik zou moeten schrijven maar dat ik wilde schrijven stond vast. Ik begon te schrijven en te schrijven en na verloop van tijd ontdekte ik dat ik bijna aldoor schreef over de kinderen, over mijn leven als moeder, dingen van school. Terwijl ik in het begin mijn blog niet kon omschrijven, kreeg die omschrijving ineens steeds meer vorm. Vanzelf. Het drong tot me door dat ik eigenlijk een moederblogger ben. Ja, weer een moederblogger. En dat terwijl ik dat absoluut niet wilde. Sommige moederblogs hebben zo iets belerends, alsof ze precies weten hoe het moederschap werkt en wat je wel en niet moet doen. Storend om dan te ontdekken dat je eigenlijk zelf ook over het moederschap schrijft.

Nadat het tot me doorgedrongen was, begon ik er over na te denken hoe het zou zijn om een mama blog te starten. Ik ben mijn hele leven al iemand geweest die niet iets doet omdat iedereen het doet. Als iedereen het doet, wil ik eigenlijk al niet meer. Toch voelde ik dat ik er mee door moest gaan. Simpelweg omdat geen een blog hetzelfde is. Het hoofdonderwerp is misschien hetzelfde maar de subonderwerpjes zijn allemaal verschillend. Het grote verschil met de andere bloggers, is dat ik een moslim mama ben. Niet dat ik mezelf nu in een hokje wil stoppen want elke moeder wil hetzelfde voor haar kind. Je wilt dat je kind gelukkig is. De normen en waarden die je dat kind meegeeft, die kunnen verschillen. En dat is iets waarin ik mezelf kan onderscheiden. Er zijn wel moslimama’s die bloggen maar niet heel veel. En we hebben allemaal een andere invalshoek. En natuurlijk schrijf ik niet alleen maar dingen over mijn leven als moslima. Want boven alles ben ik een mens en mijn gevoelens zijn hetzelfde als die van andere mensen.

Dat is dan ook wat ik hoop te bereiken, meer begrip voor bepaalde keuzes die wij maken en bovenal wil ik dat iedereen zich thuis voelt op mijn blog. Dat je weet dat ik een moeder niet beoordeel op de keuzes die ze maakt omdat elke moeder een ander draagvlak heeft. Dat ik bepaalde keuzes maak wil niet zeggen dat een andere moeder dat ook kan. Ik heb dan misschien 2 jaar borstvoeding gegeven aan de jongste, maar zij is misschien wel een veel geduldigere moeder die veel liever is. en dat is uiteindelijk het belangrijkste vind ik. We kunnen niet oordelen over een ander want zolang we niet in haar schoenen staan weten we niet waarom ze tot die bepaalde keuze is gekomen. Denk jij er ook zo over?

, , ,

Waarom wil ik dat mijn kind leert bidden?

Zoals iedereen wel weet, bidden praktiserende moslims 5 x per dag. Vroeger had ik niet zo veel met bidden en met vroeger bedoel ik, toen ik nog een klein, niet moslim meisje was. Ik begreep sowieso niet zo veel van geloof. Op de school kregen we wel eens les over God en ook heb ik mijn 1e communie gedaan en zaten we met kerst en andere belangrijke dagen in de kerk. Maar ik snapte het gewoon niet zo. Toch leer ik mijn kleine meid van 7 nu wel dat ze hoort te bidden. Apart of niet?Er zijn meerdere redenen. Lees meer

Yeah vakantie…..

Op zich was dat wel het eerste wat ik vrijdagmiddag dacht. Alleen toen mijn man ’s avonds thuis kwam, leek het er op dat hij ziek werd. En inderdaad zaterdagochtend moest hij om 4 uur opstaan om te gaan werken maar toen ik wakker werd, lag hij nog te slapen. Lees meer

,

Hoe denk ik over de aanslagen? Een moslima over Brussel

Op dinsdag was het nog te vroeg om aan mij te vragen hoe ik me voelde over de aanslagen in Brussel, zo dichtbij huis. Het was nog te rauw, rouw. Ik weet niet of ik het echt besefte…Maar toen ik Soraya naar school had gebracht vertelde een moeder mij dat er aanslagen waren gepleegd op Zaventem. Op dat moment keerde mijn maag zich om. Alsof mijn maaginhoud naar boven zou komen. Op het schoolplein zochten andere moeders naar wat er was gebeurd en we werden er allemaal niet goed van en met alle moeder bespraken we de belachelijkheid van moslims die aanslagen plegen uit naam van geloof want ook wij moslims zijn een doelwit. Ze kijken niet naar moslims. Er zijn moslims gestorven in Brussel.

Toen ik thuis kwam deed ik de livestream van VTM aan, iets wat ik nog nooit had gedaan maar ik wilde zien wat er aan de hand was. De tranen sprongen in mijn ogen. Wat vreselijk! De rest van de ochtend was ik meer bezig met te zien wat er allemaal aan de hand was dan dat ik tijd gaf aan Nu’aim. De beelden van Zaventem werden steeds maar herhaald. Plekken waar ik ook ben geweest, waar ik mijn man ophaalde toen hij terug kwam van Mekka. Ik met 3 kinderen, Nu’aim was nog maar 5 weken… Op de foto’s zag ik 2 dames op een bankje zitten, kleren van hun lijf gerukt, stoffig en bebloed en in shock… Zou dat dat bankje zijn geweest waar ik Nu’aim borstvoeding gaf toen hij zo’n honger had?

Als ik thuiskom en het nieuws zie..

Op facebook zie ik berichten voorbij komen van mensen, moslims die compleet in shock zijn. Zij zijn OOK Belgen. Ze zijn hier geboren en getogen. En het is niet omdat ze moslims zijn dat ze niet hetzelfde gevoel hebben als mensen die geen moslim zijn. Gevoel is universeel. Het bloed van ieder mens is hetzelfde. Het verdriet is NET zo groot…

Ik hoor van niet moslims dat ze willen dat wij ons uitspreken en denk daar over na. Mijn eerste reactie op het gebeurde, was dat ik iedereen wilde zeggen dat ik er niet achter sta, dat dit niet islam is, dat ook wij bang zijn. Dat ook mijn man op dat moment daar had kunnen zijn om zijn moeder op te halen. Maar eerlijk, ik ga toch niet tegen iedereen zeggen dat ik er niks mee te maken heb? Dat snappen ze toch zelf ook wel? Of toch niet?

Als ik mijn moeder spreek, zegt zelfs zij dat het misschien goed is als moslims laten weten dat we er niet achter staan maar eerlijk? Ik zie overal moslims die hier afstand van nemen. Ik zie het ene islamitische bewijs na het andere bewijs voorbij komen dat het NIET toegestaan is om iemand te doden. Als je een onschuldig iemand dood is het alsof je de hele mensheid heb gedood! Zelfs zelfmoord is verboden in de islam. Maar het probleem is dat mijn moeder niet veel moslims in haar lijst heeft en dus al die berichten niet voorbij ziet komen. En dat is dus logisch.

Het probleem is dat er veel mensen geen contact hebben met moslims. Sommige omdat ze dat niet willen maar andere weer omdat ze er gewoon niet mee in contact (willen) komen. Mijn moeder is heel open dus het laatste is niet het probleem. Ze snapt dat wij, moslims hier niks mee te maken hebben. Maar toch dacht ze dat het misschien een goed idee is om misschien iets in de krant te zetten. En, ik bedacht me het volgende, ik kan niet tegen iedereen zeggen dat wij niks met de aanslagen te maken hebben? Maar. Ik kan wel iets anders doen..

Dus wat ga ik doen?

Ik heb hier, op internet, mijn eigen plekje en hier wil ik geen wij zij. Hier wil ik een wij tegen ZIJ, de engerds, de monsters. Want wij zijn allemaal mensen en allemaal bang. Hier kun je als moslim of niet moslim, zeggen wat jij voelt en wat jij graag wilt zeggen tegen de ander. Dus alsjeblieft, als JIJ een moslim bent en graag iets wil zeggen tegen de niet moslim over de aanslagen in Brussel, wees welkom. En als jij geen moslim bent maar graag een hart onder de riem wilt steken van de moslims, wees welkom, marhaba.

En wil je meer lezen over de islam of over hoe ik over sommige dingen denk? Lees verder op:
Hoe ik me deze keer voel
Moslims en terrorisme
Recensie van een Jihad van Liefde
Mijn bekering tot de islam

 

Wat zou jij graag tegen de ander willen zeggen? Laat het ons weten hieronder, zo komen we dichter tot elkaar. Als er al negatieve reacties komen verwijder ik direct als ik ze zie. (en sorry voor de eventuele taalfoutjes, heb dit rauw,rouw geschreven.)

,

Huis- tuin- en keukenmoslim

Ik weet dat veel mensen deze blog al eens gelezen hebben maar ik vond het naar aanleiding van vandaag nodig om hem nog een keer te posten.

Hallo, mag ik ook wat zeggen. Misschien ken je me niet. Dan zal ik me maar eens voorstellen. Ik ben Michelle, dochter van Jacques en Hetty.  Ik ben 40 jaar, ben getrouwd met Fouad en heb 4 kinderen: Amber (Amberina), Greg (de Greginator), Soraya (voor ons Sorra, voor de kleinste Jaja) en Nu’aim (Noemie). Ik woon in Antwerpen maar ik ben afkomstig uit Nederland. Mijn man is Marokkaans, de 2 kleintjes zijn dus half Nederlands/half Marokkaans (Marokkaasjes) en de 2 oudste zijn half Arubaans. Best multi culti toch?

Wij eten thuis van alles, tajine, pasta, rijst met kip maar vooral aardappelen met groenten. Het liefste stimpestamp. Zoals mijn moeder hem maakt heb ik het al lang niet gegeten maar die is het allerlekkerste. Net zoals haar biefstuk, kanonnen die is heerlijk.

Ik hou ook echt heel veel van drop, liefste zachte, zoute of salmiak. En mijn man klaagt wel eens dat ik veels te veel kaas eet. Sja vind je het gek? Ik ben een echte kaaskop, uit Alkmaar. Kaas hoort erbij. Waarschijnlijk denk je bij jezelf, nou what’s the big deal? Nou die is er niet. Dat is juist het punt.

Ik ben een gewoon mens, net als jij. Het enige verschil is dat ik moslim ben geworden. Ik voel me daar goed bij. En net zoals dat jij misschien bang bent geworden na de slachtpartijen in Parijs, ben ik dat ook. Want nu zit ik ertussen. Voor welke idioot dan ook, ben ik niet goed. Te gelovig, te weinig gelovig. Het maakt niet uit. En net als dat jij je afvraagt wat er nu gaat gebeuren, doe ik dat ook. Want kan ik nu nog veilig over straat met mijn kinderen? Moet ik nu bang zijn voor links en rechts? Als ik mijn hoofddoek opheb ben ik een doelwit voor extreem-rechts en doe ik hem af ben ik een doelwit voor de andere extremisten. Weet je wat het is?Ik doe het nooit goed, er zal altijd iemand zijn die het niet met mij eens is. Dus ik? Ik weiger te leven met haat. Ik kies liefde over haat. Want liefde is sterker dan haat. En dus zal ik blijven glimlachen naar mensen, mijn plaats aan blijven bieden aan andere mensen, zelfs al zijn er mensen die mij negeren. Want ik laat me niet regeren door angst.

 

 Ik ben gewoon een huis-tuin- en keuken moslim die haar best doet. Ik doe mijn best om een zo goed mogelijke moslima te zijn, een zo goed mogelijke dochter voor mijn ouders, een zo goed mogelijke vrouw voor mijn man en een zo goed mogelijke moeder voor alle vier mijn kinderen. En de struggle als je de tram ingaat met een hoofddoek. Sommige mensen voel je gewoon praten.

Maar weetje wat het is? Ik weiger om me te laten leiden door angst. Want ook al ben ik ook bang, angst is een zeer slechte raadgever. Angst zorgt ervoor dat mensen afstand nemen van elkaar. Dat mensen elkaar uit de weg gaan en de moeite niet meer nemen om elkaar te leren kennen. En dat wil ik niet. Ik wil dat mijn kinderen niet leren. Iedereen is voor mij een mens, niet een moslim of een niet moslim. Want juist vanuit de islam gezien heeft God iedereen geschapen. En iedereen heeft zijn eigen wil en maakt zijn eigen keuzes. Hoe blij ik ook ben als iemand moslim wordt, moslim worden (of niet)is een keuze die iedereen zelf maakt. Dus laten we de -geen dwang- van beide kanten toepassen. En probeer gewoon om elkaar te begrijpen. Pas dan komen we dichter bij elkaar. En nodig je buurvrouw uit om eens koffie te komen drinken. Je zult zien dat we van binnen hetzelfde zijn.

Hoe denken jullie hierover?

, , ,

Welkom, marhaba!

Hallo, welkom op mijn blog. Ik ben Michelle en ben in 2004 bekeerd tot de islam. Ik was in die tijd nog overtuigd dat ik een ‘islamitische’ naam moest nemen en dat werd dus Fatima-Zohra. Inmiddels weet ik dat ik dat helemaal niet had hoeven doen maar ik ben er helemaal aan gewend. Vandaar fatimama.be.
Ik was al een tijdje aan het bloggen op Famizo maar eigenlijk wist ik niet goed hoe ik mijn blog zou moeten omschrijven. Ik schreef gewoon over wat mij bezig hield. Op zich vond ik het goed om een wordpress pagina te gebruiken maar het bleef een beetje aan mij knagen dat ik geen richting had met mijn blog.  Het was een beetje onduidelijk.

Na veel nadenken over wat ik nou eigenlijk wil en wat voor blog ik nou eigenlijk had, trok ik de conclusie dat ik toch eigenlijk wel veel over mijn kinderen schreef. De naam fatimama.be kwam direct in me op en het voelde ook gelijk goed. Dat past bij mij. Toch heb ik nog heel wat moeten overwinnen om toch een eigen domeinnaam te registreren. Maar uiteindelijk heb ik gewoon de sprong gewaagd en nu ga ik er gewoon voor.

Wees welkom op mijn blog. Je zult hier artikelen kunnen vinden over:

  • mijn kinderen,
  • islam
  • tips van andere mama’s
  • lifestyle
  • reviews
  • eventuele gastblogs
  • blogtips
  • dingen over mij persoonlijk
  • hoe ik mij soms voel als moeder
  • etc. etc. etc.

fatimama.nl is een blog voor alle mama’s. .

Veel plezier met lezen!