21 dingen waar je blij van wordt
, ,

Zó wordt je direct blij! Een lijstje met 21 dingen om te doen voor blijheid.

In mijn zoektocht naar een blijer leven vond ik vaak lijstjes met dingen die je kunt doen om blij van te worden. Vaak waren dat lijstjes met dingen die ik niet zal doen, zoals uitgaan, lekker dansen etc. Dus ik heb gewoon mijn eigen lijstje gemaakt van dingen waar ik zelf blij van word. Hopelijk heb je hier iets aan!

1. Koop een bosje bloemen.
2. Ga ergens ontbijten.
3. Maak een wandeling langs het water.
4. Bak koekjes of een taart.
5. Koop lekkere handzeep en geniet elke keer als je je handen wast.
6. Koop een mooie poster online. –> Doenvang
7. Werk aan één plek in je huis waar je blij en ontspannen van wordt.
8. Koop een boek over mindset en laat het inpakken. –> “wat nou als het ook anders kan”
9. Neem een bad.
10. Maak een gedicht voor iemand waar je van houdt.
11. Plan een vakantie en geniet alvast van de voorpret.
12. Schrijf op waar je dankbaar bent.
13. Kijk een kerstfilm op Netflix.
14. Ga gewoon slapen als je moe bent.
15. Wees je eigen cheerleader en vier kleine overwinningen.
16. Ga lekker kleuren.
17. Luister naar een podcast. Bijvoorbeeld van Thijs Lindhout, ik word er altijd vrolijk en geïnspireerd door.
18. Ga konmariën en focus je op dingen waar je blij van wordt.
19. Schrijf een doe3a met alles wat je wilt bereiken en doe die consequent tijdens elk gebed.
20. Koop planten.
21. Geef iets weg.

hoe word ik blij

Corona tijd
,

Mijn ervaring met vaccinaties | Het verhaal van Corine

Vandaag het verhaal van een zuster en haar zoontje, die ernstige gezondheidsproblemen kreeg na de Meningokokken vaccinatie ACWY die haar zoontje in 2013 kreeg voordat ze een reis naar Mekka maakten. Haar zoontje heet Yasin en is nu 7 jaar. Dit is zijn verhaal:

Yasin werd in 2011 geboren als een gezonde baby zonder problemen. De problemen begonnen na de vaccinaties. In het begin waren de problemen nog klein. Zijn eerste jaar heeft hij met chronisch zieke ogen gelopen. Ze waren continue ontstoken. Keer op keer kreeg hij een nieuwe antibiotica kuur. Daarna verdween het weer even om vervolgens weer harder terug te komen. Toen Yasin een jaar oud was, zijn de traanbuisjes doorgeprikt in het ziekenhuis. Hierdoor werd het wel beter maar het bleef altijd een gevoelige plek.
Ook was hij altijd heel mager. Iedere kinderarts vertelde dat hij er ondervoed uitzag maar ze konden me nooit vertellen wat daar de oorzaak van was. Hij at goed dus daar lag het niet aan.

Ondertussen bleef hij gewoon het Belgisch vaccinatieprogramma volgen. Wij hadden geen idee, dat juist de vaccinaties voor de meeste problemen zorgden. Ik was groot voorstander van vaccinaties en ook de artsen zeiden altijd dat het veilig was. Hier in België krijgen kinderen ook het Rota vaccin en die kreeg mijn zoontje ook, ik meen zelfs tweemaal. Opeens werd hij op 2-jarige leeftijd heel ziek en zijn wij naar de dokter gegaan, het bleek het Rota virus te zijn. Ik vroeg de dokter hoe dat kon, omdat hij tenslotte gevaccineerd was. De dokter vertelde me dat je toch ziek kan worden ondanks vaccinatie, maar het zou dan wel mild verlopen.  De dag erna is hij met spoed opgenomen, omdat hij inmiddels uitgedroogd was. Hij heeft vervolgens doodziek een hele week aan het infuus gelegen… Mild? Allesbehalve! Vaccinaties beschermen dus niet, daar ben ik inmiddels wel achter.

Omdat wij een reis hadden gepland en we daarvoor een verplichte meningokokken ACWY-vaccinatie nodig hadden, is hij kort na het Rota virus opnieuw gevaccineerd. Hij kwam op maandag uit het ziekenhuis en het vaccin lag al klaar bij de huisarts. Ik vroeg hem nog of het geen kwaad kon, en als iemand mij toen had verteld dat je beter niet kan vaccineren in deze situatie, had ik mijn vakantie absoluut gecanceld en hem niet laten vaccineren. De dokter zei dat het absoluut veilig was, dat ik me niet druk moest maken. Ik besloot dus om hem te laten vaccineren.

Helaas bleek dit de spreekwoordelijke druppel te zijn die de emmer deed overlopen. Heel kort na de vaccinatie begon zijn oor onophoudelijk te bloeden. Wij weer naar de dokter en dan krijg je natuurlijk de nodige antibiotica kuurtjes, die vervolgens maar tijdelijk hielpen. Maandenlang bleef er bloed en vuiligheid uit zijn oren komen (met name het linkeroor) en het rook echt alsof er op zijn minst een dode rat in lag. Na 5 maanden aanmodderen kregen we dan eindelijk een verwijzing voor het ziekenhuis. Daar kwam de KNO-arts al heel snel met vervelend nieuws. Zijn trommelvlies was inmiddels letterlijk weg gevreten en er had zich een tumor in het middenoor (cholesteatoom) ontwikkeld. Dit moest uiteraard verwijderd worden, maar omdat hij nog jong was, moest deze toch wel risicovolle operatie nog even wachten. Ik ben toen overgestapt naar een universitair ziekenhuis en de KNO-arts en de professor daar, wilden hem wel sneller opereren. In oktober 2013 stond de operatie gepland. Inmiddels had hij ook al zijn eerste epileptische aanval gekregen.

Tijdens de operatie hebben ze de tumor verwijderd en een nieuw trommelvlies gemaakt van kraakbeen. Na de operatie was dan weliswaar de tumor weg, de oorproblemen echter allerminst. Ontsteking na ontsteking en het hield niet op.

Inmiddels was ik helemaal klaar met de talloze antibiotica kuurtjes en begon ik ook te lezen over vaccinaties en hoe je die kunt ontstoren. Twee maanden na de operatie had ik een afspraak bij een Cease therapeute. Mijn zoontje was toen al ruim viereneenhalf jaar en sprak amper. Tijdens het ontstoren kreeg hij allemaal klachten, zoals een lopend oor, ontstoken oogjes en weer een epileptische aanval. Maar het mooie was dat hij tijdens het ontstoren ook ineens met heel veel woorden ging spreken.
Helaas was eenmaal ontstoren in zijn geval niet genoeg, daarvoor zat de (neurologische) schade te diep. Dus ik ging verder zoeken. Ik wilde mijn zoontje niet aan de anti-epileptica hebben, omdat ik nooit voorstander ben geweest van medicatie en ook genoeg mensen ken die ondanks medicatie nog altijd aanvallen hebben. Dus begon ik hem CBD-olie te geven. Dit is 7 maanden vrij goed gegaan totdat hij ineens op een dag in de ochtend begon met zware aanvallen en uiteindelijk in de middag nog steeds in een aanval zat en ze hem onder narcose hebben moeten brengen, omdat hij niet meer uit de aanval kon komen. Deze dag (19 augustus 2016) zal ik nooit meer vergeten, omdat we hem tot tweemaal toe bijna zijn verloren, die dag.

Mij is toen gezegd dat hij medicatie moest gaan slikken, anders zouden ze geen medische hulp meer bieden. Vanaf het moment dat hij medicatie kreeg, wist ik meteen dat dit niet voor lang zou zijn omdat ik er inmiddels helemaal geen vertrouwen in had. Ik ben toen keihard gaan zoeken naar nog meer informatie. De epilepsie en ook zijn zieke oren waren ontstaan kort na het reisvaccin Meningokokken ACWY voor de reis naar Mekka, dus daar lag de oorzaak. Wij zijn toen bioresonantie gaan doen en ook daar kwam weer uit de testen dat hij vaccinatieschade had, kapotte darmen (leaky gut) en tal van voedselintoleranties. Voor een tweede keer zijn de vaccinaties toen weer ontstoord.
Tijdens dit proces begon hij ineens met zinnen te spreken, hij was toen al 5 jaar. Verder heb ik toen zijn dieet aangepast, zoals het weglaten van tarwe, suikers, E-nummers en melk. En al heel snel werd het mogelijk om zijn medicatie af te bouwen. Sindsdien heeft hij nooit meer epilepsie gehad. In het ziekenhuis is mij ooit gezegd dat hij geen reflexen had en dat je daar verder niks aan kon doen. Nou geloof ik de dokters inmiddels niet meer, want na een beetje rondzoeken, kwam ik uit bij primaire reflexen therapie. Na vijf behandelingen te hebben gedaan, had ik weer een heel ander mannetje. Minder driftbuien, relaxter in zijn vel, fijne motoriek die opeens met sprongen vooruitging enz. enz.

Het ging steeds beter met hem, maar ik voelde dat er nog meer moest gebeuren. Omdat mijn zoontje zijn hele leven zwaar ondergewicht had, besloot ik hem op het GAPS-dieet te zetten. Met dit dieet heel je de darmen en daarmee ook de hersenen. Daarnaast zijn we begonnen met acupunctuur in combinatie met osteopathie en het drinken van kangenwater (alkalisch water). Een jaar later is hij al vijf kilo aangekomen en gezonder dan ooit.

We zijn nu ruim twee jaar verder, het gaat goed met hem en hij is al een lange tijd van de medicatie af. Hij heeft nooit meer aanvallen gehad. Wij hebben onlangs twee jaar aanvalsvrij gevierd!! Ook de absences (onzichtbare epilepsie) zijn volledig weg en zijn oren zijn helemaal dik in orde. Door alle oorproblemen was hij ook slechthorend (voor 80 procent), maar zelfs dat is wonderbaarlijk helemaal goed gekomen.
Door zwemles heeft hij de afgelopen maanden helaas wel weer een oorontsteking opgelopen, maar niet zoals voorheen.

Mentaal heeft hij het laatste jaar heel veel ingehaald. Hij is nu 7 jaar en loopt mentaal ongeveer een jaartje achter, maar voor dit alles was dat zeker 2 a 3 jaar. In het ziekenhuis hebben ze hem destijds het stempel ‘zwakbegaafd’ gegeven en ik moest er niet teveel van verwachten. Hij spreekt nu echter met hele zinnen, is goed van begrip en is veranderd in een vrolijk energiek mannetje. Van zwakbegaafdheid is absoluut geen sprake.

Mijn zoontje is het bewijs dat vaccinaties heel veel schade kunnen aanrichten en gelukkig dat we in zijn geval nog heel veel hebben kunnen herstellen. Maar sommige schade is onherstelbaar en ik hoop echt dat zijn verhaal mensen wakker zal schudden. We leven vandaag in een maatschappij met chronisch zieke kinderen en dat is niet normaal, ook al zeggen de dokters van wel. Ik ben dankbaar dat ik zoveel heb mogen leren de laatste jaren en ik zal echt de rest van mijn leven mensen blijven waarschuwen voor het leed dat ‘vaccinaties’ heet.

Dit is dus het verhaal van de moeder van Yasin. Ze heeft ontzettend veel meegemaakt en ik heb het van de zijlijn meegevolgd. Ik kan me nog herinneren dat hij die grote epileptische aanvallen had en hoe ik geschrokken was. Elhamdulilah dat het nu beter met hem gaat. Dit verhaal wil ik niet publiceren om vervolgens een hele grote discussie te beginnen over wel of niet vaccineren. Ik vind gewoon dat er meer openheid moet zijn. Toen mijn oudste kinderen kleiner waren kregen ze gewoon alle vaccinaties omdat ik er toen helemaal niet mee bezig was. We hadden wel een ‘gekke’ buurvrouw die dat allemaal niet deed. Maar dat vonden we allemaal belachelijk. Inmiddels weet ik dat het niet meer zo zwart wit is en dat ouders tegenwoordig meer bewust zijn. Iedereen moet zelf weten welke keuze ze maken voor hun kinderen.

,

Column. Mijn eerst gepubliceerde column!

Vroeger kocht ik echt alle tijdschriften. Het begon met de Yes. Ik las hem van voren naar achter maar als eerste de column. Ik bleef dat altijd doen want columns zijn life. Ik hou er ontzettend van. Toen ik 80 jaar terug Carry zag schrijven, en zag dat ze geld verdiende met een column in de krant, wist ik dat dat mijn droomberoep was. Ik begon met schrijven want ik wist dat ik dat kon. Misschien niet perfect maar ik deed dat vroeger ook al op mijn kleine kamertje.

Ik vond het schrijven zo leuk en soms schreef ik ook gedichten. Ik weet nog dat een vriendin van mij me belde dat ze bij een radioprogramma zat en of ik over een I don’t know, zeg maar een half uur ofzo, een gedicht kon schrijven over een tshirt met feromonen. En hoppa, het lukte en werd voorgelezen. Ik begon met bloggen en publiceerde wel elke dag minstens 1 bericht. Soms wel 3. Wel anders dan nu want nu is bloggen meer hele artikelen schrijven van minstens 300 worden maar ik schreef elke dag. Wel bedroevend triest van kwaliteit maar ik deed het tenminste en er waren mensen die het leuk vonden om te lezen.

Het grappige is dat ik toen ook 2 kinderen had. Ik was zelfs een alleenstaande moeder. Maar ik maakte tijd. Na verloop van tijd kwam ik mijn huidige man tegen en werd het bloggen veel minder. We gingen verhuizen naar Antwerpen en daar had ik geen internet en zo schreef ik steeds minder. Na verloop van tijd besloot ik weer te beginnen omdat schrijven mijn zuurstof is. Ik krijg alles op een rijtje en het werkt zeer therapeutisch voor mij.

Op een gegeven moment kwam de Aya op de markt. Een islamitisch tijdschrift. Voor mij echt heel tof want het was alles wat ik leuk vond. Een tijdschrift, Islamitisch en met artikelen die mij aanstonden en waar ik meer informatie over wilde. Er stond een oproepje in om je verhalen in te sturen. En ineens besloot ik om een column te schrijven en die op te sturen. En guess what? Het werd gepubliceerd. Any idea hoe ik me voelde? Like really good! De dag dat het nummer in de brievenbus zat voelde ik me zoooo goed! Want dit was echt een droom die uitkwam. Ik luister de laatste tijd enorm veel naar podcasts over dromen en doelen stellen en ik merk dat er een paar dingen zijn die al uitgekomen zijn. Door ze ook gewoon te doen. Niet op een ander te wachten maar gewoon zelf je doelen stellen en ervoor gaan. Zolang het niet tegen de Islam ingaat (voor de moslims), kun je natuurlijk gewoon je doelen bereiken. Alleen.. Dat lukt niet als je niks doet.

Nou wil je mijn column lezen?
Hier is ie!  Nouja eerst de cover natuurlijk.

Nou en hier is tie dan!

 

We weten van tevoren niet welke richting we uitgaan, maar Allah, de Verhevene, verlicht ons pad. Hij laat ons zien, of voelen, welke kant de juiste voor ons is.

Op een druilerige, doordeweekse dag verwonderde ik me over mijn leven. Over alle mensen die eens op mijn pad meeliepen. Over alle plaatsen waar ik ben geweest. Over alle huizen waarin ik heb gewoond en over alle gebeurtenissen die plaatsvonden. Kleine en soms ook grote dingen.

SubhanAllah, soms maak je iets mee wat zijn weerga niet kent en staat je wereld, en soms ook die van je dierbaren, ondersteboven. Je weet niet wat te doen en je gaat kopje onder in de woelige zee der emoties. Je denkt nooit meer boven water te komen. Je stikt in je eigen verdriet. Maar dan plotseling, zie je ineens een klein straaltje zon en zoek je een weg terug. Je krijgt langzaam weer de kracht om te gaan zwemmen en komt langzaam weer op adem.

Na verloop van tijd zakt de ergste emotie. Je accepteert en gaat verder. Je bent weer de kapitein op jouw schip. Althans, zo voelt dat. Als je door je verrekijker kijkt, zie je soms een heel ander reisdoel dan je voor ogen had. Je stapt uit je boot en kijkt om je heen. Je beseft dat je niet van plan was deze kant op te gaan, maar je voelt je daar goed. Alsof alle puzzelstukjes op hun plek vallen. Dat is je bestemming, je lot. Zo is het leven.

We weten van tevoren niet welke richting we uitgaan, maar Allah, de Verhevene, verlicht ons pad. Hij laat ons zien, of voelen, welke kant de juiste voor ons is. Al Hakim, de Wijze en Hij weet terwijl wij niks weten. En terwijl ik mij dit realiseer, voel ik een intense dankbaarheid. Dat ik geleid word door Degene die mijn ziel in Zijn handen heeft, die mij geschapen heeft. Ik kan Hem vertrouwen. Hij brengt me op de juiste weg. Hij brengt me waar ik moet zijn.

Elhamdulilah.

Ok dit was hem dan!  Ik ben er best trots op. Lang niet weten wat je talent is, is heel vervelend en maakt je onzeker. Nu heb ik dus een richting gevonden. InshaAllah zal dat de goede richting zijn. Moge Allah me hierin succesvol laten zijn. amien.

Laat niemand je vertellen dat je iets niet kan. Ga voor wat jij leuk vindt, wat je kunt en waar je in gelooft. Dromen zijn haalbaar. Stel doelen en ga ervoor!

 

 

, , ,

9 dingen die ik leuk vind aan Marokkanen

Iedereen loopt de laatste jaren zo te zeiken over Marokkanen. Het is gewoon afgezaagd geworden. Daarom vond ik het tijd worden om te beginnen met een tegenoffensief.
Vroeger had ik al veel Marokkaanse vriendinnen en ik ben inmiddels al 12 jaar getrouwd met mijn Marokkaanse man. Je kunt me dus wel een insider noemen. Pas op, als je een azijnpisser bent, kun je dit beter niet lezen. Als je minder Marokkanen wilt ook niet. Lees dan absoluut niet verder.

 

 

eigen foto

1)Nou, om mee te beginnen maken  ze echt de allerlekkerste THEE ooit. Ik kan echt zo een pot leegdrinken en alhoewel ik minder suiker gebruik dan de meeste Marokkanen kan ik de zoetheid in muntthee echt wel waarderen.

 

 

 

2.)Daarnaast hebben ze geweldige ONTBIJTJES. Ik weet nie hoor maar bijvoorbeeld sfenj. Dat zijn gewoon oliebollen maar dan in de vorm van een donut. En dat bij het ontbijt! Heeerlijk met kaas trouwens. En msmen is zoooo jammie. Ook heerlijk met kaas maar ook super lekker met een gehaktvulling. Dan heb je nog de Marokkaanse duizend gaatjes pannenkoeken en die zijn zalig met honing. Wat bij een Marokkaans ontbijtje niet kan ontbreken is ei gebakken in olijfolie. In het begin vond ik het erg raar omdat ik boter gewend was maar het is echt superlekker. Vooral bij mijn schoonzussen. Offcourse.

pixababy

3.) KIP MET OLIJVEN, om je vingers bij af te likken. Een gerecht wat vaak gegeten word als er visite komt. Super. Lekker. Deze zou eigenlijk op 1 moeten.

4.) Marokkanen zijn ook supergoede PROBLEEMOPLOSSERS. Schroef tekort of een kabeltje te kort? Geloof me, ze vinden iets in huis wat het oplost. De pagina’s met ‘oma weet raad’ kunnen vervangen worden door ‘Marokkanen weten raad’. Dit zijn niet altijd de mooiste oplossingen maar ze zijn wel lekker goedkoop en als het werkt, wie ben ik dan om erover te klagen?

pixababy

5.) Marokkanen zijn meestal ook echt heel BEHULPZAAM. Als je ziet wie er in de bussen opstaan voor ouderen of wie er helpen met kinderwagens dan zijn dat meestal Marokkanen. Ik heb dat echt super vaak zelf meegemaakt of gezien. Ze komen op ziekenbezoek, doen veel aan liefdadigheid en de vrouwen bakken zich suf aan lekkere dingen en maaltijden voor allerlei bijeenkomsten. Gratis.

6.) De meeste Marokkanen die ik ken hebben echt HUMOR. Bij die kleine van me is het nu al begonnen. Anderhalf jaar en hoppetee. Trouwens kijk maar eens naar het caberet tegenwoordig, de Marokkanen zijn er goed vertegenwoordigd.

7.) GASTVRIJHEID. Serieus, daar kunnen ze wel wat van. Als je ooit eens echt Marokkaans wilt eten, spreek je buurvrouw aan (natuurlijk niet als je een man bent want das not done) en de kans is groot dat ze je uitnodigt. De mensen die al lang Marokkaanse buren hebben zullen vast al eens getuige zijn geweest van de gastvrijheid in de Ramadan. Ik mis mijn Marokkaanse buren in de Ramadan. We kregen bijna elke dag eten. En lekker!

pixababy

8.) Het volgende puntje voor mij is dat ik vind ik dat Marokkanen over het algemeen echt GOED GEKLEED gaan. Ik ben soms echt jaloers op hun goede smaak. Vooral sinds ik een hoofddoek draag vind ik het moeilijk om iets te vinden maar als ik kijk naar mijn Marokkaanse zusters (met of zonder hoofddoek) kan ik nog wel wat van ze leren mashaAllah.

9.) Marokkanen zijn AANPAKKERS. Is er ergens een benefiet of een feestje? Hop en ze staan alweer te koken of te bakken. Niks is ze te veel want helpen doen ze graag. Heerlijk toch!

pixababy

Nou dit waren er voorlopig even 9. .

Heb je ook nog pluspunten? Schrijf maar op voor de negatievelingen. Laat ze maar gek worden. Marokkanen? I like them!

,

Huis- tuin- en keukenmoslim

Ik weet dat veel mensen deze blog al eens gelezen hebben maar ik vond het naar aanleiding van vandaag nodig om hem nog een keer te posten.

Hallo, mag ik ook wat zeggen. Misschien ken je me niet. Dan zal ik me maar eens voorstellen. Ik ben Michelle, dochter van Jacques en Hetty.  Ik ben 40 jaar, ben getrouwd met Fouad en heb 4 kinderen: Amber (Amberina), Greg (de Greginator), Soraya (voor ons Sorra, voor de kleinste Jaja) en Nu’aim (Noemie). Ik woon in Antwerpen maar ik ben afkomstig uit Nederland. Mijn man is Marokkaans, de 2 kleintjes zijn dus half Nederlands/half Marokkaans (Marokkaasjes) en de 2 oudste zijn half Arubaans. Best multi culti toch?

Wij eten thuis van alles, tajine, pasta, rijst met kip maar vooral aardappelen met groenten. Het liefste stimpestamp. Zoals mijn moeder hem maakt heb ik het al lang niet gegeten maar die is het allerlekkerste. Net zoals haar biefstuk, kanonnen die is heerlijk.

Ik hou ook echt heel veel van drop, liefste zachte, zoute of salmiak. En mijn man klaagt wel eens dat ik veels te veel kaas eet. Sja vind je het gek? Ik ben een echte kaaskop, uit Alkmaar. Kaas hoort erbij. Waarschijnlijk denk je bij jezelf, nou what’s the big deal? Nou die is er niet. Dat is juist het punt.

Ik ben een gewoon mens, net als jij. Het enige verschil is dat ik moslim ben geworden. Ik voel me daar goed bij. En net zoals dat jij misschien bang bent geworden na de slachtpartijen in Parijs, ben ik dat ook. Want nu zit ik ertussen. Voor welke idioot dan ook, ben ik niet goed. Te gelovig, te weinig gelovig. Het maakt niet uit. En net als dat jij je afvraagt wat er nu gaat gebeuren, doe ik dat ook. Want kan ik nu nog veilig over straat met mijn kinderen? Moet ik nu bang zijn voor links en rechts? Als ik mijn hoofddoek opheb ben ik een doelwit voor extreem-rechts en doe ik hem af ben ik een doelwit voor de andere extremisten. Weet je wat het is?Ik doe het nooit goed, er zal altijd iemand zijn die het niet met mij eens is. Dus ik? Ik weiger te leven met haat. Ik kies liefde over haat. Want liefde is sterker dan haat. En dus zal ik blijven glimlachen naar mensen, mijn plaats aan blijven bieden aan andere mensen, zelfs al zijn er mensen die mij negeren. Want ik laat me niet regeren door angst.

 

 Ik ben gewoon een huis-tuin- en keuken moslim die haar best doet. Ik doe mijn best om een zo goed mogelijke moslima te zijn, een zo goed mogelijke dochter voor mijn ouders, een zo goed mogelijke vrouw voor mijn man en een zo goed mogelijke moeder voor alle vier mijn kinderen. En de struggle als je de tram ingaat met een hoofddoek. Sommige mensen voel je gewoon praten.

Maar weetje wat het is? Ik weiger om me te laten leiden door angst. Want ook al ben ik ook bang, angst is een zeer slechte raadgever. Angst zorgt ervoor dat mensen afstand nemen van elkaar. Dat mensen elkaar uit de weg gaan en de moeite niet meer nemen om elkaar te leren kennen. En dat wil ik niet. Ik wil dat mijn kinderen niet leren. Iedereen is voor mij een mens, niet een moslim of een niet moslim. Want juist vanuit de islam gezien heeft God iedereen geschapen. En iedereen heeft zijn eigen wil en maakt zijn eigen keuzes. Hoe blij ik ook ben als iemand moslim wordt, moslim worden (of niet)is een keuze die iedereen zelf maakt. Dus laten we de -geen dwang- van beide kanten toepassen. En probeer gewoon om elkaar te begrijpen. Pas dan komen we dichter bij elkaar. En nodig je buurvrouw uit om eens koffie te komen drinken. Je zult zien dat we van binnen hetzelfde zijn.

Hoe denken jullie hierover?