, , ,

9 Survivaltips voor de moslimama!

 

Als je moeder bent geworden, leef je de eerste maanden op de automatische piloot. Eerlijk gezegd kan dat soms nog wel heel wat langer dan de eerste maanden duren. Zelfs met 2 kinderen in huis die al 8 en 4 zijn, ben ik soms nog in survivalmodus. In deze blog geef ik je 9 tips die je leven wat makkelijker kunnen maken. WAARSCHUWING: Niet voor de OCD mama’s.

Tip 1) Iets wat voor een moslimama niet mag ontbreken in haar kledingkast is een ABAYA. Als je een slechte nacht hebt gehad, heb je vaak niet echt de tijd om je uitgebreid om te kleden als je de kinderen moet afzetten op school of de creche. Geloof me, een goede abaya zal je redden. Ik heb een ‘survival’ abaya. Hij is zwart, heeft elastiek bij de mouwen en zakken. Ideaal om snel je sleutels, telefoon en zakdoekjes in te doen. Onder die abaya kun je lekker je pyjama aanhouden. Scheelt je heel wat tijd!

Tip 2) Onder je abaya kun je natuurlijk makkelijke ballerina’s aandoen maar eigenlijk kun je beter je geld investeren in een paar SNEAKERS. Perfect voor als je lange stukken moet wandelen met een baby die krampjes heeft en tijdens het winkelen is het helemaal ideaal als je achter je peuter aan moet rennen die net heeft ontdekt dat het een heel leuk effect geeft als hij/zij door de winkel crossed (mama die hysterisch achter je aan gaat). Echt. Sneakers.

Tip 3) De volgende meest voor de hand liggende tip die je soms uitput maar die je heel wat tijd scheelt is BORSTVOEDING. Echt. Want:
als je baby moe is: borst
als je baby onrustig is: borst
als je baby tandjes krijgt: borst
als je baby (of jij) niet in slaap kunnen vallen: borst
Borstvoeding omvat meer dan alleen maar de voeding. Voor een baby is het zoveel meer, het biedt je kindje veiligheid, rust, troost en zelfs als je kindje ziek is maken je borsten melk aan die precies op je kind is afgestemd. Ook krijgen jongens meer calorieën dan meisjes. Zelfs dat varieert. subhanAllah.
Opmerking: Als je het niet wilt geven, als je het niet kan geven of dat het gewoon lastig is, jouw leven, jouw keuze. Voor mij was het een goede oplossing maar dat is niet voor iedereen zo. Je hoeft je helemaal niet schuldig te voelen. Elke vrouw doet wat ze kan en het is niet aan een ander om daar over te oordelen.
Wil je meer weten over borstvoeding? Islamitische Borstvoedingsorganisatie Halimah

Tip 4) Een tip die te maken heeft met borstvoeding. Zoek een goede KOLF. Echt. Ik heb het niet gedaan en heb er zoveel spijt van. Nu’aim kreeg 2 jaar lang elke keer dat hij melk dronk ‘live’ borstvoeding. Niks geen flesje. 2 Jaar lang borstvoeding geven op verzoek, dag en nacht, was een beetje zwaar dus vandaar mijn tip om een goede kolf te kopen. Het is zo fijn om af en toe even de zorg te geven aan een ander om even tot rust te komen. Je hebt het nodig.

Tip 4) Wat mij gered heeft van een burn out is CO-SLEEPING. Echt, ik zou anders echt ten onder zijn gegaan aan vermoeidheid. Er zijn hele mooie bedjes tegenwoordig en je kunt zelfs bij Ikea een bedje vinden die je daarvoor kunt gebruiken. Natuurlijk zijn er wel bepaalde voorwaarden verbonden aan veilig samen slapen. Op deze link kun je meer info vinden. LLL veilig samen slapen

Tip 5) Zorg ervoor dat je gezonde knabbels in huis haalt. Ik had zoveel honger door de borstvoeding dat ik alle kasten begon leeg te roven. Ik at zelfs olijven met crackers. Ik kon zelf niet veel producten eten omdat Nu’aim heel sterk reageerde als ik iets met melk had gegeten of gedronken. Ik heb ongeveer 9 maanden koemelkvrij gegeten. Als je kindje dat ook heeft, er zijn heel veel alternatieven. Je kunt tegenwoordig allerlei soorten plantaardige melk kopen en waar ik zelf achterkwam tijdens de persdagen van yapado is dat er ook kokosyoghurt bestaat. Ik mocht het proeven met heerlijke handgemaakte granola van ijustlovebreakfast. Een heel leuk Belgisch bedrijfje en dat was een superleuke mevrouw die dat maakte. Echte de moeite waard om te proberen. En van de kokos proefde ik niet zoveel. Ideaal voor als je koemelkvrij moet eten maar niet zo van kokossmaak houdt.
Kokosproducten
Granola van ijustlovebreakfast

Tip 6) Koop een ergonomische DRAAGZAK. Echt, het is de investering waard. Een baby met reflux vind het fijn om omhoog gehouden te worden maar als je nog andere kinderen en/of een heel huishouden te runnen hebt, is dat gewoon heel onhandig. Je kunt niet de hele dag met de baby gaan zitten als het eten klaargemaakt moet worden. Ik ben zelf begonnen met een rekbare doek die je moet knopen. Het zat lekker maar ik vond dat best een gedoe om te knopen. Daarna en daarom ging ik later over op een mei tai. Die zijn qua knopen wat makkelijker. Na de mei tai gingen we over op een ergobaby. Super makkelijk en met de juiste ergonomische draagzakken/doeken, worden kinderen op de goede manier gedragen. Wist je dat zelfs the African way goed is? Kijk maar eens naar hoe kindjes op de rug gezwierd worden en de hele dag op de rug gedragen worden. Het belangrijkste is bij het dragen op die manier dat de stof sterk genoeg is en geen scheurtjes in de stof heeft of draadjes die los zitten.

Tip 7) KOKOSOLIE. Als je de onbewerkte biologische versie koopt kun je gewoon niet verkeerd gaan. Echt. Je kunt het overal voor gebruiken. Alle plekjes die ruw aanvoelen, alle kleine krabwondjes, je tepels als ze wat stuk zijn. Alles. Steek een potje in je tas want het is de ideale billencreme. En veel gezonder dan die sucocreme. Ja, ik weet dat deze tip je geen tijd of rust oplevert maar maar het is toch veel fijner als je een gezond product gebruikt?

Tip 8) Nou let goed op want dit is de belangrijkste tip van tante Fatima. Zoek. Een. Goede. OPPAS! Really. Het zal je lifesaver worden. Gewoon zodat je alleen al eens een keer kunt douchen zonder dat je een baby hoort huilen (die dan gewoon slaapt natuurlijk). Dat je gewoon een keer kunt eten zonder dat je kindje net op dat moment besluit ook honger te krijgen of zijn of haar luier onder te kakken. Echt. Je wilt niet weten hoe erg ik het gemist heb om familieleden te hebben die het af en toe eens over konden nemen. Perks of being in een ander land natuurlijk maar verschrikkelijk. En als je man tijd heeft na zijn werk, profiteer ervan want echt, een uitgeruste moeder is beter gebalanceerd en is veel liever voor iedereen en vooral voor de kindjes.

Tip 9) LET IT GO! Ja, let it go. Alles. Het huishouden is niet zo belangrijk. Vooral niet als het betekent dat jij uitgeput raakt. De kruimels liggen morgen ook nog wel op de vloer en als je ze toch vandaag opruimt liggen er morgen weer nieuwe. Relativeer. Natuurlijk is het belangrijk om je huis hygienisch te houden maar de was die niet opgevouwen is, of het speelgoed dat nog niet opgeruimd is, is niet het einde van de wereld. Dat kan morgen weer. Pak gewoon je rust als het kan want dan kun je er de volgende dag weer veel beter tegenaan.

Eigen foto

 

Zo, dat waren mijn tips. Ik hoop dat je iets had aan deze tips. Je kunt me volgen op instagram en op facebook. Als je nog andere tips hebt, let me know! Laat het gerust weten in de comments zodat je de andere mama’s kunt helpen.

 

, , ,

Waarom een abaya handig is!

Tegenwoordig zie je ze regelmatig lopen, van die vrouwen met die lange, vormeloze jurken. Niet altijd in vrolijke of mooie kleurtjes. Vroeger vond ik ze afschuwelijk. Tegenwoordig denk ik er anders over.

Als moeder heb je het namelijk altijd druk. Is het niet met de kinderen, is het wel met het huishouden. Is het niet met huishouden, dan heeft je man wel weer iets. Tijdens dat vliegen moet je ook de deur uit om van alles te doen want niks wacht tot je tijd heeft. Alles moet gelijk gedaan worden. En wat ik eerst zo lelijk vond, is tegenwoordig een echte lifesaver. Het komt namelijk zo vaak voor dat ik in de ochtend te weinig tijd heb om mezelf om te kleden omdat de kinderen echt super traag zijn. Nou, ik hoef me niet druk te maken om mijn kleding want ik gooi er gewoon een abaya overheen! Ik hoef mijn pyjama niet uit te trekken, nee hoor.

En tegenwoordig, nouja ik denk al een jaar, heb ik een abaya met zakken. Nou, je wilt echt niet weten hoe lekker dat die zit. Ik gooi alles in mijn zakken. Het mooie is dat alles er ook in blijft, niet zoals dat je een jas hebt met zakken waar je telefoon dan ineens uit kan donderen ofzo. Nope, met mijn abaya hou ik mijn telefoon gelukkig lekker dicht bij mij. Also a lifesaver by the way.
Kijk, je kunt er natuurlijk hele discussies over voeren of het wel kan, fashiongewijs gezien. Kijk, ik vind van niet want ik draag er dan ook nog witte, leren Allstars onder en omdat ik fiets kun je meestal een stukje zien van mijn pyjamabroek. Maar als je ’s morgens om 8.15 moet vertrekken en om om 8.10 zit je nog een kind door de badkamer te trekken, heb je ook niet zo veel keus en dan moet je je ook niet druk maken om je kleren. Vind ik hoor. Natuurlijk ben ik ook nog nooit Miss Fashionista geweest. Ik ben meer het type, zit het lekker, vind je het leuk? Koop het maar. Het boeit mij echt niet of er een merk op zit. Liever niet. Ik ben de Anti Merk’er. Ik kan er niet tegen dat mensen opgewonden raken van een merkje. Het is zo oppervlakkig. Nope, het moet lekker zitten en je moet het leuk vinden en als er toevallig een merkje op zit, nouja, leuk dan. Maar anders maakt mij dat dus niks uit.

Nouja, heb jij ook een lifesaver wat kleren betreft? Mijn abaya staat toch echt wel op nummer 1. Je zit sowieso goed omdat je er mee kunt bidden en niemand ziet wat je eronder aan hebt getrokken. Je kunt natuurlijk ook super leuke kleren eronder aan hebben die totaal niet halal zijn als je die abaya niet aanhebt. Want het mooie is, bij een dame met een abaya weet je nooit wat eronder zit. Altijd mysterieus…

 

, , , ,

Dramatische dingen uit het leven van een 3 jarige.

Zoals elke moeder met een kind van 3 jaar, gebeuren hier ook aan de lopende band dingen waarvan je denkt van: “Doe. Even. Normaal.” Kleuters kunnen soms zo overdreven reageren op iets wat zo simpel is. Vandaag zal ik even een aantal van onze situaties beschrijven. Voordat ik begin moet je wel weten dat Nu’aim overal nogal heftig op reageert. Das gewoon heel hysterisch huilen als hij zijn zin niet krijgt. Of meppen. En dat meppen dat doet hij soms met zijn vuisten op je gezicht, of hij krabt, of hij bijt en soms dan schopt hij ook. Op zich normaal voor een kleuter maar hij doet dat ook als hij niet heel boos is dus als hij dan echt boos is, is het net een bulldozer. Anyway, lees je mee?

Stockfoto PIXABABY

Dramatische dingen uit het leven van Nu’aim:

  • Dat je niet op de stoep mag liggen. Tsss achterlijk zeg!
  • Datje ondersteboven in de buggy wilt liggen maar dat je moeder, die zeikerd, toch zegt dat het niet mag. HOEZO NIET?
  • Dat je NIET op de handgrepen van de laatjes in de keuken mag staan. Slaat ook nergens op hoor. Is toch veel handiger dan een trappetje!
  • Omdat Masha en de Beer NIET op TV is.
  • Omdat Masha en de Beer WEL op TV is.
  • Ook een goede reden om hysterisch te worden is als je in bad bent geweest maar er zo lang in hebt gezeten dat je handen helemaal verrimpeld zijn geworden. Das echt een reden om KEIHARD te krijsen want: “ZE DOEN HET NIET MEER!!!!”
  • Dat je moeder je nog 1 koekje heeft en dat koekje door de helft breekt zodat jij en je grote zus ieder een stukje kunnen eten. Ja hoor! Het lef! En daarom kun je niets anders doen dan een half uur lang keihard krijsen om een half koekje. Dan stop je af en toe maar als je dan weer naar dat koekje kijkt, voel je hem weer en begin je weer helemaal van voren.
  • Dat je afgedroogd moet worden na het douchen. Slaat echt nergens op. Wie heeft dat verzonnen? Afdrogen. Doe even lekker normaal zeg!
  • Dat je uit bad moet
  • Dat je IN bad moet
  • Dat je schoenen NIET verkeerd zitten want ze moeten andersom.
  • Dat je moeder beslist dat het tijd is om naar huis te gaan terwijl jij in de speeltuin wilt blijven. Daarom schreeuw je gewoon de hele tijd: ” IK WIL NAAR DE SPEEL TUIN. IK WIL NAAR DE SPEELTUIN. IK WIL NAAR DE SPEELTUIN. IK WIL NAAR DE SPEELTUIN. IK WIL NAAR DE SPEELTUIN!!!!!!!!!! Helpt dat? Nee maarja, je bent wel van je woede af.

Stockfoto PIXABABY

Topje van de ijsberg

Nou dit is nog maar het topje van de ijsberg want er zijn zo vaak zulke situaties! Niet normaal gewoon. En echt, dat maakt het soms heel zwaar want je wilt er niet te veel aandacht aan geven maar je kleuter die zo boos is, das ook niet leuk. Niemand wordt er blij van. Maar het is all part of the game. Uiteindelijk zullen ze eruit groeien en als ze het niet hebben als ze kleuter zijn, dan is de kans groot dat ze het later wel zullen hebben. Soraya heeft het niet gehad en die heeft nu ze 8 is, dat ze vaak dingen probeert. Bijvoorbeeld een keer liegen, een keer een grote mond geven of nee zeggen. Ze was zo braaf en rustig toen ze 3 en 4 en 5 was dat ik het begrijp dat ze nu dingen wil uitproberen. Maarja wat ze ook uitvreten en wat ze ook doen, het zijn onze bollies en we houden er geen gram minder om van ze.

Heb jij ook een crazy toddler?

, , , , ,

Heb je ook zo’n schuldgevoel moeder?

Ik denk dat echt elke moeder het wel kent: “schuldgevoel”. Voordat je kinderen krijgt heb je totaal geen idee wat het is maar vanaf het moment dat er een baby in je buik zit, of soms al voor je zwanger bent, gebeurt het: Je krijgt een schuldgevoel. En geloof me, een schuldgevoel is echt goed. Een schuldgevoel betekent dat je het allerbeste voor je kindje wil en dat je je verantwoordelijk voelt als dat niet zo is. Op die manier zorg je als moeder ook dat je kleintje het beste krijgt dat jij kunt geven.
En let op he, want dat betekent niet dat je je kindje altijd moet verwennen ofzo of altijd de zin moet geven. Het betekent gewoon dat je altijd je best doet om een evenwicht te vinden tussen wat je kind gelukkig maakt en het beste voor het kind is en wat het beste is voor jou.

‘Als de moeder gelukkig is, dan is het kind het ook’, hoor ik heel vaak. En dat is ook zo maar tegelijkertijd zullen de meeste moeders hun eigen geluk opgeven voor dat van hun kind. Zo heb ik de kleinste 2 jaar lang met pijn en moeite borstvoeding op verzoek gegeven. Ik was dat sowieso van plan maar het was lastiger dan ik in eerste instantie dacht. Hij wilde heel, heel vaak drinken en het tijdstip maakte voor hem ook niet uit. En dat ik om 6 uur moest opstaan om Soraya naar school te brengen boeide hem ook niet veel. Hij wilde en ik gaf. Dat ik met gigantische wallen en slaapgebrek rondliep, was omdat ik een schuldgevoel kreeg als ik hem dat niet zou geven. Die 2 jaar was voor mij zeer belangrijk omdat wij hadden besloten hem niet te laten vaccineren en we hem daardoor een zo gezond mogelijk immuunsysteem wilden geven. En borstvoeding is daar gewoon heel goed voor. En omdat er ook in de Koran staat dat een vrouw 2 jaar borstvoeding moet geven, was dat voor mij zo klaar als een klontje.
(Meer over borstvoeding kun je lezen bij aziema fatima of bij Madelon van Waymadi.

Maar waarom ik vandaag over schuldgevoel wilde schrijven is omdat ik het vandaag weer had. Dat vreselijke gevoel dat ik het liefst wil negeren. Het begon al toen Soraya uit bed kwam. Vandaag is het namelijk weer de eerste dag na de herfstvakantie en ze zag er een beetje tegen op. Het feit dat haar amandelen bijna haar luchtpijp afsluiten en ze daardoor niet goed slaapt en zich niet goed voelt helpen daar niet bij. Ik besloot toch haar naar school te brengen want binnenkort moeten haar amandelen eruit en dan mist ze sowieso al een hele week school en ze heeft dat echt nodig. Ik wil niet dat ze achter gaat lopen.

stockfoto pixababy

Dus daarna kreeg ik het weer toen ik Nu’aim wegbracht. Op maandag is het turnen en dan is er een juf die hij niet elke dag heeft en dat na een week hangen en plakken bij mama. Das niet gemakkelijk. Dus hij begon al te huilen en wat het voor mij nog erger maakte was dat hij zijn regenlaarsjes aan had. En dan moet hij zo gaan turnen. Aaaw zielig toch? Ik had er helemaal niet aan gedacht. Stomme mama. En ondertussen was Soraya ook al gekomen naar de kleuterschool want haar tas met turnspullen (is het raar dat ik het nog steeds liever gym spullen wil noemen?) die hing nog aan de buggy en de juf was een beetje geïrriteerd geraakt omdat ze die niet bij zich had en er waren nog andere kinderen die nog steeds niet in orde waren met hun spullen. Zij normaal wel natuurlijk maar we zijn in België en de juffen zijn hier toch een beetje onaardiger en kunnen wel eens heel hard praten als ze niet blij zijn. Soraya kwam dus huilend aan bij mij. Ze kan daar gewoon niet tegen. En weetje, ik ook niet dus ik snap haar. Gelukkig was haar eigen juf heel lief en pikte ze dat goed op. Thankyou juf Karen (die dit toch niet leest hahaha). Maar goed, ik ging dus niet heel blij van school weg. Schuldgevoel all over, like glitters op kerstkaarten.

Nou vertel, ook al met een schuldgevoel begonnen op deze maandag?

 

 

, ,

Vragen over islam | Wist je dat?

Omdat ik merk dat er toch nog heel veel mensen dingen gewoon niet weten of niet begrijpen over moslims ga ik proberen om elke vrijdag een hele korte blog te schrijven met een verduidelijking. Ik ga dat niet met een hele uitleg doen ofzo. Nee, gewoon in ‘Jip & Janneke’-taal. Vandaag de tweede ‘wist je dat’.

Lees meer

, , , ,

Hier ben ik weer! Een update.

Hallo! Salaam aleikum! Hier ben ik weer. Mijn laatste blog dateert van 28 juni, like helloo! Beetje te lang geleden. Dat komt omdat de vakantie was begonnen en we half juli op vakantie zouden gaan. En ik ben dan altijd Mevrouw S. Tress. Er zijn dan zoveel dingen waar ik mee bezig ben en die ik moet regelen. Lees meer

, , ,

Ramadan update!

Omdat ik vandaag eventjes de tijd heb, kan ik snel een Ramadan update geven. De Ramadan ging dus echt wel goed, op slaapgebrek na. Das echt altijd. Zonder eten kan iedereen wel maar zonder slaap.. Dat lukt niet. Ik heb ook al heel veel mombie’s rond zien lopen. Moeder zombies. De hele dag voor de kinderen zorgen, vasten, laat eten en laat naar bed zorgt gewoon dat moeders echt uitgeput zijn… Lees meer

, ,

Ben ik een loedermoeder?

De term loedermoeder zie je de laatste maanden echt overal voorbijkomen op social media. Er is zelfs een blog met de naam loedermoeder. Eigenlijk wilde ik niks doen met die term loedermoeder Lees meer

, ,

Waarom (nog) een mama blog?

Toen ik begon met bloggen deed ik dat omdat ik via die weg mezelf wilde leren kennen. Dingen opschrijven die door je hoofd gaan is altijd goed om voor jezelf dingen duidelijk te krijgen. Zo krijg je een duidelijk overzicht en zal je hoofd wat minder vol worden. Tenminste, zo gaat dat bij mij. Toen ik begon met bloggen in 2003 was bloggen helemaal anders. Het enige dat ingewikkeld was, was je codering zo invullen dat alles bij elkaar klopte. Je had dan een paar thema’s, niet zo veel als nu, en je kon je blog dan zo een klein beetje aanpassen. De plugins die je had waren mega simpel. In tegenstelling tot nu.

Als je een beetje begint met bloggen en bloggers leert kennen en daardoor ook weer meer blogs leest, zul je merken dat er veel meer achter zit dan alleen maar verhaaltjes typen. Ik was dit in eerste instantie van plan maar gaandeweg leert men, zo ook ik. In het begin wist ik ook niet zo goed over welk onderwerp ik zou moeten schrijven maar dat ik wilde schrijven stond vast. Ik begon te schrijven en te schrijven en na verloop van tijd ontdekte ik dat ik bijna aldoor schreef over de kinderen, over mijn leven als moeder, dingen van school. Terwijl ik in het begin mijn blog niet kon omschrijven, kreeg die omschrijving ineens steeds meer vorm. Vanzelf. Het drong tot me door dat ik eigenlijk een moederblogger ben. Ja, weer een moederblogger. En dat terwijl ik dat absoluut niet wilde. Sommige moederblogs hebben zo iets belerends, alsof ze precies weten hoe het moederschap werkt en wat je wel en niet moet doen. Storend om dan te ontdekken dat je eigenlijk zelf ook over het moederschap schrijft.

Nadat het tot me doorgedrongen was, begon ik er over na te denken hoe het zou zijn om een mama blog te starten. Ik ben mijn hele leven al iemand geweest die niet iets doet omdat iedereen het doet. Als iedereen het doet, wil ik eigenlijk al niet meer. Toch voelde ik dat ik er mee door moest gaan. Simpelweg omdat geen een blog hetzelfde is. Het hoofdonderwerp is misschien hetzelfde maar de subonderwerpjes zijn allemaal verschillend. Het grote verschil met de andere bloggers, is dat ik een moslim mama ben. Niet dat ik mezelf nu in een hokje wil stoppen want elke moeder wil hetzelfde voor haar kind. Je wilt dat je kind gelukkig is. De normen en waarden die je dat kind meegeeft, die kunnen verschillen. En dat is iets waarin ik mezelf kan onderscheiden. Er zijn wel moslimama’s die bloggen maar niet heel veel. En we hebben allemaal een andere invalshoek. En natuurlijk schrijf ik niet alleen maar dingen over mijn leven als moslima. Want boven alles ben ik een mens en mijn gevoelens zijn hetzelfde als die van andere mensen.

Dat is dan ook wat ik hoop te bereiken, meer begrip voor bepaalde keuzes die wij maken en bovenal wil ik dat iedereen zich thuis voelt op mijn blog. Dat je weet dat ik een moeder niet beoordeel op de keuzes die ze maakt omdat elke moeder een ander draagvlak heeft. Dat ik bepaalde keuzes maak wil niet zeggen dat een andere moeder dat ook kan. Ik heb dan misschien 2 jaar borstvoeding gegeven aan de jongste, maar zij is misschien wel een veel geduldigere moeder die veel liever is. en dat is uiteindelijk het belangrijkste vind ik. We kunnen niet oordelen over een ander want zolang we niet in haar schoenen staan weten we niet waarom ze tot die bepaalde keuze is gekomen. Denk jij er ook zo over?

, , ,

Waarom wil ik dat mijn kind leert bidden?

Zoals iedereen wel weet, bidden praktiserende moslims 5 x per dag. Vroeger had ik niet zo veel met bidden en met vroeger bedoel ik, toen ik nog een klein, niet moslim meisje was. Ik begreep sowieso niet zo veel van geloof. Op de school kregen we wel eens les over God en ook heb ik mijn 1e communie gedaan en zaten we met kerst en andere belangrijke dagen in de kerk. Maar ik snapte het gewoon niet zo. Toch leer ik mijn kleine meid van 7 nu wel dat ze hoort te bidden. Apart of niet?Er zijn meerdere redenen. Lees meer