, ,

Commercieel zijn of waarde aan je lezers geven?

Er is iets waar ik al een hele lange tijd mee zit en ik ga het gewoon met jullie delen omdat ik eigenlijk altijd over alle onderwerpen schrijf die me bezig houden. Voordat ik ziek werd was ik van plan om nu eens echt goed bezig te zijn met mijn blog en 3 maal per week iets online te zetten. Ik sprak erover met Elaa van studio Mama en met mijn oudste zoon. Ik ben een persoon die niet commercieel is. Ik vind marketing superleuk hoor. Verkoopbevordering vond ik ook als een van de weinige vakken heel interessant maar als het over mezelf gaat ben ik niet commercieel.
Maar als je schrijft heb je ook een publiek nodig. Je kunt wel lekker voor jezelf schrijven maar het werkt het lekkerste als je af en toe hoort dat iemand zichzelf herkent in wat je hebt geschreven.  Of als je mailtjes krijgt van lezeres die bijna nooit reageren op iets, maar dan wel reageren op jouw blog en dan zeggen dat ze zich niet meer alleen voelen. Dat ze het idee waren dat ze hier alleen mee zaten maar dat ze zich door een blog die ik schreef begrepen voelen.

Ik ben een emotionele schrijver. Ik denk dat de reden dat mijn blog zo hopeloos achterloopt, ook is dat ik een emotionele schrijver ben, ik ben slecht in plannen en ik schrijf als er iets in me opkomt. Niet handig met een blog. Want lezers willen regelmatig iets nieuws lezen. Het onhandige met een slechte planning is dat je inspiratie krijgt op momenten dat je niet achter je laptop zit en dat je ook niks bij je hebt waar je even iets op kunt schrijven. Meestal is dat dan als ik boodschappen doe, of in de bus zit. Gewoon zoiets waardoor ik vergeet waar ik over wilde schrijven.

Een goede blogger die schrijft vooruit, plant blogs in, weet alles van SEO (Hoe je goed gevonden kunt worden in google.), webdesign, is commercieel en is gewoon de hele tijd bezig met bloggen. Nou ik kan zo een blog schrijven met alle redenen waarom ik een slechte blogger ben want ik mis een paar van die eigenschappen. Toen ik vroeger begon met bloggen was bloggen ook gewoon een beetje schrijven. Makkelijk, je kwam vanzelf op de voorpagina van web-log.nl en als je maar vaak genoeg iets schreef, kreeg je allerlei nieuwe bezoekers. Nu is het allemaal anders. Je moet je stukken zo schrijven dat google weet waar het over gaat en dat als iemand iets zoekt over dat onderwerp, je op de eerste pagina van de zoekresultaten komt. En hier komt het commerciële dus weer om de hoek kijken. Je moet ook je blog delen met mensen. Je moet in feite zeggen: “Hee, kijk eens, ik heb een blog geschreven, kom je lezen!?” En als je de kosten van je blog eruit wilt halen want de kosten lopen best wel op, doe je samenwerkingen. Maar.. ik hou dus helemaal niet van bloggers die continue maar samenwerkingen hebben. Ik vind het best oké als iemand samenwerkingen heeft natuurlijk. Maar elke keer? Dan voel ik me als lezer eigenlijk bedrogen. Soms zie je alleen maar samenwerkingen voorbij komen.

En ik heb dus besloten dat ik best samenwerkingen wil doen maar dat ik niet iets wil ‘promoten’ waar ik niet achter sta. De hele intentie met mijn blog is ook om vrouwen met elkaar te verbinden en er iets goeds mee te doen. De blog is een stukje van mezelf en ik ga mezelf niet anders voordoen dan ik ben. Thuis ben ik bezig met minimaliseren, dan zou het raar zijn als ik hier bergen met speelgoed zou aanprijzen. Ik wil er juist vanaf! Maar iets wat de wereld beter maakt, wat mijn kinderen beter maakt of mijn gezin, dat wil ik wel doen. Speelgoed dat goed is voor hun ontwikkeling en dat niet slecht is voor hun gezondheid, daar sta ik juist achter. Net zoals met producten waar ze van leren zoals boeken, geef mij maar een hele lading kinderboeken hoor. Komt wel goed hier. Ik geef het namelijk ook weer door aan anderen. Nouja, wat dus mijn hele punt is, is dat ik niet commercieel wil zijn maar dat ik wel waarde wil bieden.

Als jij als lezer iets koop omdat ik het aanprijs moet ik er wel achter staan. En ik denk dat ik met mijn hele blog die ik nu heb geschreven eigenlijk ook gewoon al weet waar ik heen wil. Ik wil waarde bieden. Ik wil dat jij er beter van wordt als je het product koop wat je bij mij hebt gezien. Of dat ik een blog schrijf waardoor jij je beter voelt omdat je ziet dat je niet alleen bent. Er zijn al genoeg ellendelingen op de wereld die alleen aan geld of aan macht denken. Ik wil dat mijn blog een tegengeluid is, gezellig, lief, emotioneel en eerlijk. Dat jij je als vrouw kunt herkennen en een goed gevoel hebt als je hier leest. Dat je niet voelt welke kleur je huid is maar dat je een vrouw bent. Er is zoveel verdeeldheid op de wereld. Ik doe daar niet aan. Hier is iedereen welkom.

Okeee, beetje zoetsappig stuk geworden he? Maar goed, maakt niet uit, hoe denk jij erover? Is commercieel een vies woord of vind je het helemaal ok?

Corona tijd
, ,

Ongewenste kinderloosheid bij vrouwen

Ongewenste kinderloosheid

Omdat ik merkte dat er heel veel dames strugglen met ongewenste kinderloosheid wilde ik op mijn blog een plekje creëren voor dit onderwerp. Ongewenste kinderloosheid is iets wat zich heel vaak afspeelt maar wat eigenlijk een taboe is. Er wordt niet over gesproken om verschillende redenen. Ik heb al een gastblog staan over dit onderwerp: Onvruchtbaarheid bij moslima’s en vandaag is er nog een zuster die haar verhaal vertelt. Het is de bedoeling dat zij vaker voor Fatimama gaat schrijven. Ik vind het ontzettend fijn dat ze dit wil doen.

“Fatima vroeg me om als gastblogger hier en daar, eens in de zoveel tijd wat te schrijven. Om mijn verhaal naar buiten te brengen, er bekendheid aan te geven, de taboe te doorbreken. Best ironisch en misschien zelfs

wel hypocriet als je je bedenkt dat ik dit anoniem doe, zodat mijn familie er niet achter komt. Ik hoor je denken: “wáár achter precies?”
Mijn gezinssituatie. En ik zeg bewust gezinssituatie, omdat ongewenste kinderloosheid zo dramatisch klinkt. En nu moeten we het zeker niet bagatelliseren, want het ís dramatisch, laat ik daar vooral niet om gaan liegen. Maar met de term ongewenste kinderloosheid wordt er zo nadrukkelijk gekeken naar wat er NIET is. Terwijl ik, ook zonder kinderen, nog altijd mijn eigen gezinnetje heb. Klein maar fijn.

Onze GEZINSsituatie dus. Want de tijd dat een gezin uit een vader, moeder en kind(eren) bestaat, is voorbij. En nu zal dat voor de van huis uit Moslim lezers sowieso al wel wat anders liggen, aangezien het vroeger wel vaker voorkwam dat een man van Islamitische komaf meerdere vrouwen had bijvoorbeeld, iets waar wij van huis uit Christelijke Westerlingen geen ervaring mee hebben. Ons gezinsbeeld is dus al wat gelimiteerder.

Overigens zeg ik “wij” en “ons”, omdat ik een bekeerling ben. Ik ben bij mijn geboorte Rooms Katholiek gedoopt, maar op mijn 18e had ik besloten dat de Islam bij mij past – of beter gezegd: ik bij de Islam. Allah heeft daarna mijn man op mijn pad gestuurd en voor ik het wist, was ik getrouwd. Alhamdulillah.

Hoe snel dat ging, zo moeizaam ging onze volgende stap: gezinsuitbreiding. En nu zit ik – inmiddels 9 jaar, 3 volledige ICSI pogingen en 1 miskraam later – mijn verhaal te doen over hoe dit dus uiteindelijk niet zo heeft mogen zijn voor ons.

Er wordt altijd veel gepraat over tienerzwangerschappen en mensen die er bewust voor kiezen geen kinderen te “nemen” – maar op de één of andere manier is onze situatie toch nog even te ongemakkelijk om het er over te hebben lijkt wel. Hopelijk zullen mijn blogposts aan de bespreekbaarheid van dit onderwerp bijdragen. En ach, anders ben ík in ieder geval mijn ei kwijt. Ten koste van jullie, lezers. Dat dan weer wel.”

 

Wat vind je van deze blog? Heb je er iets aan? Als je zelf iets zou willen schrijven voor Fatimama kan dat altijd via info@fatimama.nl. Je kan dat anoniem doen of met vermelding van je naam en eventuele website.

, , ,

Moslims en terrorisme

Zoals mijn vaste lezers al weten, moslims en niet moslims, schrijf ik zo nu en dan blogs over mijn gevoelens als moslima als er weer eens een aanslag plaatsvind. Ik vind dat zeer belangrijk. Ik kan niet iedereen bereiken met mijn blog maar de personen die ik kan bereiken probeer ik wel een hand te reiken.

pixababy

Voordat ik me bekeerde had ik een heel ander beeld over moslims en over de islam.
Alle oorlogen in het midden oosten waren een  ver-van- mijn-bed-show en terrorisme was altijd islamitisch. Tot 9/11…

 

ik hou van moslims

Ik weet nog precies wat ik aan het doen was. Ik was bij mijn ouders toen het eerste vliegtuig door de twintowers vloog en toen ik de kinderen (de 2 oudste) daarna had opgehaald deed ik direct de tv aan om verder te kijken. Hele avonden keek ik naar praatprogramma’s. En inmiddels kwam ik erachter dat er heel wat ‘islamkenners’  zaten die alleen maar de islam en de moslims zaten te bashen. Zo boos werd ik daarvan. Want ik kende zelf zoveel moslims. Ik wist niet veel van de islam maar wel van de moslims. Ik kon zo met ze lachen, altijd in voor een lolletje en dat eten! Wauw. En zo gastvrij en vriendelijk altijd.

Oorlogsregels

Vanaf dat moment had ik een ander idee over moslims dan wat er op tv te zien was. Zelf was ik nog geen moslim maar dat duurde niet heel lang. Het was de voorbode van mijn bekering denk ik zelf. Nadat ik zelf moslim was geworden zag ik terroristische aanslagen natuurlijk door een hele andere bril. Ik had inmiddels veel meer kennis en kende nog meer moslims. Wat ik vooral wist, was dat als je ‘een persoon vermoord die onschuldig is, het is alsof je de hele mensheid vermoord’. Voor mij genoeg om te weten dat je nooit en te nimmer onschuldige mensen mag vermoorden. Enja natuurlijk wist ik dat allang al, maar op het moment dat je als nieuwe moslim geconfronteerd wordt met dat soort zaken is het fijn het nog eens te lezen. Wat ik nog meer leerde, wat dat er echt regels zijn aan oorlog voeren. Zo mag je geen oude mensen, kinderen, zieke, zwakke mensen of vrouwen vermoorden. Je mag zelfs niet hun land vernielen en hun huizen. Zo anders dan wat je ziet gebeuren tijdens de oorlogen op tv.

mijn gevoelens..

Omdat ik het zo belangrijk vind dat andere mensen ook weten dat er miljoenen moslims niet achter aanslagen staan, blog ik er regelmatig over. In de onderstaande blogs schreef ik zelf over mijn gevoelens:
huis tuin en keuken moslim
Een moslima over Brussel
Hoe denkt een moslima over aanslagen

en ik kon mijn blijdschap ook niet verbergen toen ik het boek ‘een jihad van liefde’ van uitgeverij de bezige bij mocht ontvangen. Hier staat de recensie:
recensie een Jihad van Liefde

Nadat ik hem uit had bleef ik er nog lange tijd over nadenken en ik besefte me dat ik hier iets mee moest doen nadat ik het boek had uitgelezen. Ik wilde hem eerst houden maar omdat ik de boodschap super belangrijk vind, wil ik hem doorgeven. Dus wil JIJ het boek “een Jihad van liefde” winnen? Reageer dan hieronder op mijn blog (met een geldig mailadres) dat je meedoet met de winactie. Ik zal de uitslag bekend maken op 20 november 2017.  Als je meedoet, zorg en dan voor dat ik wel contact met je op kan nemen en reageer binnen 48 uur. Anders gaat de prijs naar een andere persoon. De winactie is inmiddels afgelopen.

Heb jij iets gelezen wat over dit onderwerp gaat en dat je graag wilt delen? Laat het dan ook hieronder achter zodat andere mensen het ook kunnen lezen. En doe je mee?

 

, , ,

9 dingen die ik leuk vind aan Marokkanen

Iedereen loopt de laatste jaren zo te zeiken over Marokkanen. Het is gewoon afgezaagd geworden. Daarom vond ik het tijd worden om te beginnen met een tegenoffensief.
Vroeger had ik al veel Marokkaanse vriendinnen en ik ben inmiddels al 12 jaar getrouwd met mijn Marokkaanse man. Je kunt me dus wel een insider noemen. Pas op, als je een azijnpisser bent, kun je dit beter niet lezen. Als je minder Marokkanen wilt ook niet. Lees dan absoluut niet verder.

 

 

eigen foto

1)Nou, om mee te beginnen maken  ze echt de allerlekkerste THEE ooit. Ik kan echt zo een pot leegdrinken en alhoewel ik minder suiker gebruik dan de meeste Marokkanen kan ik de zoetheid in muntthee echt wel waarderen.

 

 

 

2.)Daarnaast hebben ze geweldige ONTBIJTJES. Ik weet nie hoor maar bijvoorbeeld sfenj. Dat zijn gewoon oliebollen maar dan in de vorm van een donut. En dat bij het ontbijt! Heeerlijk met kaas trouwens. En msmen is zoooo jammie. Ook heerlijk met kaas maar ook super lekker met een gehaktvulling. Dan heb je nog de Marokkaanse duizend gaatjes pannenkoeken en die zijn zalig met honing. Wat bij een Marokkaans ontbijtje niet kan ontbreken is ei gebakken in olijfolie. In het begin vond ik het erg raar omdat ik boter gewend was maar het is echt superlekker. Vooral bij mijn schoonzussen. Offcourse.

pixababy

3.) KIP MET OLIJVEN, om je vingers bij af te likken. Een gerecht wat vaak gegeten word als er visite komt. Super. Lekker. Deze zou eigenlijk op 1 moeten.

4.) Marokkanen zijn ook supergoede PROBLEEMOPLOSSERS. Schroef tekort of een kabeltje te kort? Geloof me, ze vinden iets in huis wat het oplost. De pagina’s met ‘oma weet raad’ kunnen vervangen worden door ‘Marokkanen weten raad’. Dit zijn niet altijd de mooiste oplossingen maar ze zijn wel lekker goedkoop en als het werkt, wie ben ik dan om erover te klagen?

pixababy

5.) Marokkanen zijn meestal ook echt heel BEHULPZAAM. Als je ziet wie er in de bussen opstaan voor ouderen of wie er helpen met kinderwagens dan zijn dat meestal Marokkanen. Ik heb dat echt super vaak zelf meegemaakt of gezien. Ze komen op ziekenbezoek, doen veel aan liefdadigheid en de vrouwen bakken zich suf aan lekkere dingen en maaltijden voor allerlei bijeenkomsten. Gratis.

6.) De meeste Marokkanen die ik ken hebben echt HUMOR. Bij die kleine van me is het nu al begonnen. Anderhalf jaar en hoppetee. Trouwens kijk maar eens naar het caberet tegenwoordig, de Marokkanen zijn er goed vertegenwoordigd.

7.) GASTVRIJHEID. Serieus, daar kunnen ze wel wat van. Als je ooit eens echt Marokkaans wilt eten, spreek je buurvrouw aan (natuurlijk niet als je een man bent want das not done) en de kans is groot dat ze je uitnodigt. De mensen die al lang Marokkaanse buren hebben zullen vast al eens getuige zijn geweest van de gastvrijheid in de Ramadan. Ik mis mijn Marokkaanse buren in de Ramadan. We kregen bijna elke dag eten. En lekker!

pixababy

8.) Het volgende puntje voor mij is dat ik vind ik dat Marokkanen over het algemeen echt GOED GEKLEED gaan. Ik ben soms echt jaloers op hun goede smaak. Vooral sinds ik een hoofddoek draag vind ik het moeilijk om iets te vinden maar als ik kijk naar mijn Marokkaanse zusters (met of zonder hoofddoek) kan ik nog wel wat van ze leren mashaAllah.

9.) Marokkanen zijn AANPAKKERS. Is er ergens een benefiet of een feestje? Hop en ze staan alweer te koken of te bakken. Niks is ze te veel want helpen doen ze graag. Heerlijk toch!

pixababy

Nou dit waren er voorlopig even 9. .

Heb je ook nog pluspunten? Schrijf maar op voor de negatievelingen. Laat ze maar gek worden. Marokkanen? I like them!

, , ,

Recensie: Een Jihad van Liefde|Mohamed El Bachiri

Op 22 maart 2016 vinden de aanslagen in Brussel plaats. De Marokkaanse en moslim gemeenschap houden hun adem in: “als het maar geen Marokkaan/moslim is..” De wetenschap dat het Marokkanen zijn is weer een steek in de rug van de Marokkaanse gemeenschap die het al moeilijk heeft. Het is een steek in de rug van de moslims die meedraaien in de maatschappij. Die gewoon hun best doen om hun leven zo zinvol mogelijk te maken en die gewoon een rustig leven willen.

Op het moment van de aanslagen zit ook Loubna in de metro.
Loubna Lafquiri.
Loubna, een Marokkaanse moslim vrouw.
Loubna, vrouw van Mohamed El Bachiri.
Loubna, moeder, vrouw van, dochter van, vriendin van, buurvrouw van en lerares van vele kinderen op een Brusselse school.
Loubna.

De gevoelens die een Marokkaanse moslim als een orkaan treffen na een aanslag, zijn gevoelens van boosheid, verdriet, onbegrip en verwardheid. Hoe zou je je dan voelen als Marokkaanse moslim, als de liefde van je leven, sterft door een aanslag, gepleegd door iemand met dezelfde achtergrond en hetzelfde geloof?

Mohamed El Bachiri, de man van Loubna overkwam dat. Hij gaf in december 2016 een liefdevolle speech geven in het tv-programma De afspraak. Met zijn speech raakte hij miljoenen mensen. Omdat het een speech was die anders was dan iedereen had verwacht. Want een persoon verliezen waar je zoveel van houdt, zou bij elke persoon gevoelens van haat, verbitterdheid en boosheid op kunnen roepen. De man van Loubna, daarentegen, schreef een boek: Een jihad van Liefde. Dat boek werd uitgebracht door Uitgeverij de Bezige Bij
De titel alleen al is een titel die menig niet-moslim wenkbrauw doet fronsen. “Jihad, das toch dat van de heilige oorlog?”

De werkelijke betekenis kun je tegenwoordig zo van Wikipedia halen. De werkelijke betekenis is dit:

Jihad (Arabisch: جهاد, djihād) is een begrip uit de islam. Het komt van de Arabische woordstam jhd, dat ‘streven’ betekent. Jihad betekent letterlijk ‘inspanning gericht op het realiseren van een bepaald doel’. Er wordt onderscheid gemaakt tussen innerlijke en uiterlijke jihad.

En met het woord Jihad heeft Mohamed El Bachiri de daadwerkelijke struggle van zijn gevoelens verwoord. ‘Een jihad van liefde’, gaat over de gevoelens die hem overspoelen na het overlijden van zijn vrouw. Hij haalt herinneringen op van hem en Loubna, hij vertelt over zijn kinderen. Het boek is niet lang. Het is een klein pocketboekje met  korte stukjes maar de boodschap achter de verhalen is groter. Veel groter dan het boek. Het breekt je hart op sommige punten en het laat je de kwetsbaarheid zien van een man die zijn vrouw verliest aan de idealen van de personen die hetzelfde geloof als hem delen. Het laat je de kwetsbaarheid zien van een man die vanaf dat moment zijn kinderen alleen moet opvoeden. Die vanaf dat moment verder moet leven zonder zijn vrouw, zonder zijn Loubna, de vrouw waar hij zoveel van hield/houdt. Het boek is autobiografisch en geeft je een kijkje in het leven van een Marokkaanse man die opgroeit in Molenbeek en hoe hij denkt over religie, de liefde, de wereld.

Op het moment dat ik het boek binnen had, pakte ik het en liet het me niet meer los totdat ik klaar was. Het boek is opgetekend door David van Reybrouck en verteld door Mohamed. De manier van schrijven nodigde uit tot meer en meer lezen. Het is niet in een verhaalvorm geschreven zoals talloze andere boeken. Het is een samensmelting van korte verhalen over zijn leven met en zonder Loubna. Een liefdesverklaring en een oproep tot liefde.

Volgens mijn oudste zoon is een recensie pas goed als er ook iets negatiefs instaat maar ik kon het werkelijk waar niet ontdekken. Voor de azijnpisser is er altijd wel iets te vinden en hoe cliche maar waar, het enige negatieve vond ik dat het boek me naliet met vragen over hoe het NU gaat met Mohamed, met zijn kinderen en ik wilde meer weten over Loubna. Maar Mohamed vertelde wat hij wilde vertellen. Niet meer en niet minder. De essentie van zijn verhaal is precies wat ik ook wilde met mijn eerdere blogs
Een moslima over de aanslag,
een moslima over Brussel
 en 
Huis Tuin en Keuken moslim

over terroristische aanslagen en hoe ik daar tegenover sta als moslim. Haat kun je niet bestrijden met haat want dan wordt het alleen maar erger. Haat kun je alleen maar bestrijden met liefde, heel veel liefde en daarom, steun ik zijn oproep:

Laten we zijn Jihad van liefde steunen, laten we de verbinding zoeken en vinden met iedereen. Laat de dood van zoveel onschuldige mensen en de dood van Loubna niet voor niks zijn. Een jihad van liefde. Liefde. Is Allah niet de meest Barmhartige, de meest Genadevolle?

Moge Allah de slachtoffers genadig zijn. Amien.

 

 

Het boek “een Jihad van liefde”, heb ik ontvangen van uitgeverij “de Bezige Bij”.

, ,

Gastarbeiders, ken je ze wel echt?

Al een paar jaar denk ik hier over na. Over de gastarbeider. Al een paar jaar zit het me dwars dat mensen altijd vol zitten van vooroordelen en haat tegenover mensen die hier gekomen zijn. Want wees eerlijk, ken je zelfs iemand die Lees meer