Corona tijd
, ,

Ongewenste kinderloosheid bij vrouwen

Ongewenste kinderloosheid

Omdat ik merkte dat er heel veel dames strugglen met ongewenste kinderloosheid wilde ik op mijn blog een plekje creëren voor dit onderwerp. Ongewenste kinderloosheid is iets wat zich heel vaak afspeelt maar wat eigenlijk een taboe is. Er wordt niet over gesproken om verschillende redenen. Ik heb al een gastblog staan over dit onderwerp: Onvruchtbaarheid bij moslima’s en vandaag is er nog een zuster die haar verhaal vertelt. Het is de bedoeling dat zij vaker voor Fatimama gaat schrijven. Ik vind het ontzettend fijn dat ze dit wil doen.

“Fatima vroeg me om als gastblogger hier en daar, eens in de zoveel tijd wat te schrijven. Om mijn verhaal naar buiten te brengen, er bekendheid aan te geven, de taboe te doorbreken. Best ironisch en misschien zelfs

wel hypocriet als je je bedenkt dat ik dit anoniem doe, zodat mijn familie er niet achter komt. Ik hoor je denken: “wáár achter precies?”
Mijn gezinssituatie. En ik zeg bewust gezinssituatie, omdat ongewenste kinderloosheid zo dramatisch klinkt. En nu moeten we het zeker niet bagatelliseren, want het ís dramatisch, laat ik daar vooral niet om gaan liegen. Maar met de term ongewenste kinderloosheid wordt er zo nadrukkelijk gekeken naar wat er NIET is. Terwijl ik, ook zonder kinderen, nog altijd mijn eigen gezinnetje heb. Klein maar fijn.

Onze GEZINSsituatie dus. Want de tijd dat een gezin uit een vader, moeder en kind(eren) bestaat, is voorbij. En nu zal dat voor de van huis uit Moslim lezers sowieso al wel wat anders liggen, aangezien het vroeger wel vaker voorkwam dat een man van Islamitische komaf meerdere vrouwen had bijvoorbeeld, iets waar wij van huis uit Christelijke Westerlingen geen ervaring mee hebben. Ons gezinsbeeld is dus al wat gelimiteerder.

Overigens zeg ik “wij” en “ons”, omdat ik een bekeerling ben. Ik ben bij mijn geboorte Rooms Katholiek gedoopt, maar op mijn 18e had ik besloten dat de Islam bij mij past – of beter gezegd: ik bij de Islam. Allah heeft daarna mijn man op mijn pad gestuurd en voor ik het wist, was ik getrouwd. Alhamdulillah.

Hoe snel dat ging, zo moeizaam ging onze volgende stap: gezinsuitbreiding. En nu zit ik – inmiddels 9 jaar, 3 volledige ICSI pogingen en 1 miskraam later – mijn verhaal te doen over hoe dit dus uiteindelijk niet zo heeft mogen zijn voor ons.

Er wordt altijd veel gepraat over tienerzwangerschappen en mensen die er bewust voor kiezen geen kinderen te “nemen” – maar op de één of andere manier is onze situatie toch nog even te ongemakkelijk om het er over te hebben lijkt wel. Hopelijk zullen mijn blogposts aan de bespreekbaarheid van dit onderwerp bijdragen. En ach, anders ben ík in ieder geval mijn ei kwijt. Ten koste van jullie, lezers. Dat dan weer wel.”

 

Wat vind je van deze blog? Heb je er iets aan? Als je zelf iets zou willen schrijven voor Fatimama kan dat altijd via info@fatimama.nl. Je kan dat anoniem doen of met vermelding van je naam en eventuele website.

, ,

Zusters vertellen | Hoe onze dochter een afkeer kreeg van het geloof

Een tijdje terug deed ik een oproepje waarin ik vroeg om verhalen van lezers. Omdat ik het belangrijk vind dat ook lezers een plekje hebben om hun verhaal kwijt te kunnen. En soms help je een ander juist met zo’n verhaal. Het kan ook zijn dat iemand juist tips wil over hoe ze iets aan kan pakken.

Hoe onze dochter (6 jaar) een afkeer kreeg van het geloof.

Met de gezondheid van onze dochter gaat het al zo’n 1,5 jaar niet goed. Ze is heel erg moe. Valt in slaap in de klas. Kan normale activiteiten niet meer ondernemen en is in de tijd dat ze niet slaapt over het algemeen niet te genieten omdat ze zó moe is.

Gelukkig gaat dat met medicatie ondertussen beter en ook helpt het haar om dagelijks 2 powernaps te hebben (dus te slapen/rusten); om 12 uur en om 4 uur. Zo kan ze de dagen enigszins doorkomen. Helaas is er overigens nog altijd geen diagnose en oplossing voor haar klachten.

Vanuit ons wordt ze islamitisch opgevoed. Ze heeft het geloof altijd enorm interessant gevonden en ook tegen haar islam lerares kijkt ze enorm op (we wonen in België, waar bij gemeentelijke basisscholen ook de mogelijkheid tot islamles bestaat). Omdat we in een dorpje wonen en verder nauwelijks Islamles wordt gevolgd krijgt ze daar privéles. Ze doet dat graag en ook heel goed.
Elhamdulillah.

Maar ze is ook boos. Verdrietig. Waarom zij ziek is en andere kindjes niet. Waarom zij veel dingen niet kan, wat andere kindjes wel kunnen. Waarom Allah haar niet helpt. “Want ik bid altijd om beter te worden. Ik vraag Allah altijd om mij te helpen. Waarom helpt Allah me dan niet? Ik geloof niet in Allah. Ik ga geen sura’s meer zeggen of dua doen. Ik wil er niets meer van weten!

We hebben haar uiteraard uitgelegd dat we sabr nodig hebben. Bij alles wat we doen en ondernemen. En dat we daar uiteindelijk beloond voor zullen worden. Maar het troost haar niet. Het helpt haar niet om het in haar hoofdje op een rijtje te zetten. Ook met de lerares Islam heeft ze het besproken.

Maar sabr. Sabr dat haar geloof terug komt. Zodat het haar juist steun kan geven in deze moeilijke periode. En sabr voor genezing. Insha’Allah komt uiteindelijk alles goed.

Lieve zuster, moge Allah je dochter genezen en haar haar geloof terug geven. Ze is nog klein natuurlijk en geduld hebben met 6 jaar is niet gemakkelijk. Dames, als jullie advies hebben om dit meisje van 6 jaar weer blij te laten worden van het geloof, laat het weten in de comments alstjeblieft. En als je ook zelf je verhaal kwijt wilt of mee wilt doen in een rubriek, kun je me altijd een bericht sturen op info@fatimama.nl.
-Veel liefs-