Big Hero 6 de serie bij Disney Channel

Soms heb je een Disney moment nodig want vorige week zag ik een oproepje zag van een persbureau om naar Technopolis te gaan voor de lancering van ‘Big Hero 6 de serie’. Die start op 8 september om 9.10 en is dan voor het eerst te zien op Disney Channel. Ik dacht nog met gemengde gevoelens, hmm het is wel leuk maar we kijken niet zo heel veel tv. Maar op een gegeven moment dacht ik gewoon van: “Jeetje, natuurlijk gaan we, harstikke leuk!”

Dus ik trok de stoute schoenen aan. Stoute schoenen want ik weet dat er veel verguisd wordt in het bloggerswereldje en dat het een beetje raar wordt gevonden als je niet uitgenodigd bent en jezelf dan aanmeld maar eerlijk gezegd dacht ik er alleen aan dat ik een leuke dag wilde hebben met mijn gezin. De afgelopen weken en maanden waren harstikke zwaar met mijn paniekaanvallen de hele tijd (de oorzaak kun je hier vinden –>Het leven na een koortsstuip
Dat leverde in onze relatie ook wel moeilijke momenten op en een dagje uit leek me heel fijn.

Ik dus mailen en contact opgenomen met het pr bureau.
Het enige wat ze wilde was een blogpost en foto’s met de juiste hashtags op social media. Nou geen probleem natuurlijk want bloggen lukt wel en foto’s ook. Er waren dus 2 afleveringen te zien van de Disney serie Big Hero 6 en je kon vrij rond lopen in Technopolis tot ze zouden sluiten.

Nou, de dag was zo leuk! Ik vond het in het begin wel een beetje onoverzichtelijk. Maar dat komt echt omdat ik dan ineens zoveel prikkels voel dat het me overweldigd. Ik begin er dan maar gewoon aan zonder te weten waar ik moet beginnen. Zo kon ik niet goed zien waar de workshops waren en zag ik pas later dat er een DOE ruimte was voor kinderen van 4 tot 8. Maar de kinderen hebben zich echt goed vermaakt en liepen hyper van de ene na de andere activiteit. En natuurlijk vermaak je je als ouder ook als je kinderen genieten. Even iets gezelligs konden we allemaal gebruiken.

Om 16 uur was het tijd voor de eerste 2 afleveringen van Big Hero 6. De kinderen vonden de afleveringen harstikke leuk en terwijl zij genoten van de afleveringen konden we even bijkomen van de drukte.

Ja, het is niet niks die zomervakantie. 8 Weken zonder oppas en continue op elkaars lip zitten is voor niemand goed. En weetje, af en toe van je principes afstappen is ook niet zo erg. Zolang het op dat moment bij jou en bij je gezin past om het even anders aan te pakken is dat gewoon O.K.

Lekker blurry maar leuk

Doe jij dat ook wel eens? Zo van je principes afstappen? En ga je je kinderen laten kijken op zaterdag 8 september om 9.10 op Disney Channel? Seriously, ik heb echt wat meer Disney momenten nodig in mijn leven. Even onbezorgd een sprookjeswereld in stappen.

,

Column. Mijn eerst gepubliceerde column!

Vroeger kocht ik echt alle tijdschriften. Het begon met de Yes. Ik las hem van voren naar achter maar als eerste de column. Ik bleef dat altijd doen want columns zijn life. Ik hou er ontzettend van. Toen ik 80 jaar terug Carry zag schrijven, en zag dat ze geld verdiende met een column in de krant, wist ik dat dat mijn droomberoep was. Ik begon met schrijven want ik wist dat ik dat kon. Misschien niet perfect maar ik deed dat vroeger ook al op mijn kleine kamertje.

Ik vond het schrijven zo leuk en soms schreef ik ook gedichten. Ik weet nog dat een vriendin van mij me belde dat ze bij een radioprogramma zat en of ik over een I don’t know, zeg maar een half uur ofzo, een gedicht kon schrijven over een tshirt met feromonen. En hoppa, het lukte en werd voorgelezen. Ik begon met bloggen en publiceerde wel elke dag minstens 1 bericht. Soms wel 3. Wel anders dan nu want nu is bloggen meer hele artikelen schrijven van minstens 300 worden maar ik schreef elke dag. Wel bedroevend triest van kwaliteit maar ik deed het tenminste en er waren mensen die het leuk vonden om te lezen.

Het grappige is dat ik toen ook 2 kinderen had. Ik was zelfs een alleenstaande moeder. Maar ik maakte tijd. Na verloop van tijd kwam ik mijn huidige man tegen en werd het bloggen veel minder. We gingen verhuizen naar Antwerpen en daar had ik geen internet en zo schreef ik steeds minder. Na verloop van tijd besloot ik weer te beginnen omdat schrijven mijn zuurstof is. Ik krijg alles op een rijtje en het werkt zeer therapeutisch voor mij.

Op een gegeven moment kwam de Aya op de markt. Een islamitisch tijdschrift. Voor mij echt heel tof want het was alles wat ik leuk vond. Een tijdschrift, Islamitisch en met artikelen die mij aanstonden en waar ik meer informatie over wilde. Er stond een oproepje in om je verhalen in te sturen. En ineens besloot ik om een column te schrijven en die op te sturen. En guess what? Het werd gepubliceerd. Any idea hoe ik me voelde? Like really good! De dag dat het nummer in de brievenbus zat voelde ik me zoooo goed! Want dit was echt een droom die uitkwam. Ik luister de laatste tijd enorm veel naar podcasts over dromen en doelen stellen en ik merk dat er een paar dingen zijn die al uitgekomen zijn. Door ze ook gewoon te doen. Niet op een ander te wachten maar gewoon zelf je doelen stellen en ervoor gaan. Zolang het niet tegen de Islam ingaat (voor de moslims), kun je natuurlijk gewoon je doelen bereiken. Alleen.. Dat lukt niet als je niks doet.

Nou wil je mijn column lezen?
Hier is ie!  Nouja eerst de cover natuurlijk.

Nou en hier is tie dan!

 

We weten van tevoren niet welke richting we uitgaan, maar Allah, de Verhevene, verlicht ons pad. Hij laat ons zien, of voelen, welke kant de juiste voor ons is.

Op een druilerige, doordeweekse dag verwonderde ik me over mijn leven. Over alle mensen die eens op mijn pad meeliepen. Over alle plaatsen waar ik ben geweest. Over alle huizen waarin ik heb gewoond en over alle gebeurtenissen die plaatsvonden. Kleine en soms ook grote dingen.

SubhanAllah, soms maak je iets mee wat zijn weerga niet kent en staat je wereld, en soms ook die van je dierbaren, ondersteboven. Je weet niet wat te doen en je gaat kopje onder in de woelige zee der emoties. Je denkt nooit meer boven water te komen. Je stikt in je eigen verdriet. Maar dan plotseling, zie je ineens een klein straaltje zon en zoek je een weg terug. Je krijgt langzaam weer de kracht om te gaan zwemmen en komt langzaam weer op adem.

Na verloop van tijd zakt de ergste emotie. Je accepteert en gaat verder. Je bent weer de kapitein op jouw schip. Althans, zo voelt dat. Als je door je verrekijker kijkt, zie je soms een heel ander reisdoel dan je voor ogen had. Je stapt uit je boot en kijkt om je heen. Je beseft dat je niet van plan was deze kant op te gaan, maar je voelt je daar goed. Alsof alle puzzelstukjes op hun plek vallen. Dat is je bestemming, je lot. Zo is het leven.

We weten van tevoren niet welke richting we uitgaan, maar Allah, de Verhevene, verlicht ons pad. Hij laat ons zien, of voelen, welke kant de juiste voor ons is. Al Hakim, de Wijze en Hij weet terwijl wij niks weten. En terwijl ik mij dit realiseer, voel ik een intense dankbaarheid. Dat ik geleid word door Degene die mijn ziel in Zijn handen heeft, die mij geschapen heeft. Ik kan Hem vertrouwen. Hij brengt me op de juiste weg. Hij brengt me waar ik moet zijn.

Elhamdulilah.

Ok dit was hem dan!  Ik ben er best trots op. Lang niet weten wat je talent is, is heel vervelend en maakt je onzeker. Nu heb ik dus een richting gevonden. InshaAllah zal dat de goede richting zijn. Moge Allah me hierin succesvol laten zijn. amien.

Laat niemand je vertellen dat je iets niet kan. Ga voor wat jij leuk vindt, wat je kunt en waar je in gelooft. Dromen zijn haalbaar. Stel doelen en ga ervoor!

 

 

, , ,

Persoonlijk, mijn onzekerheid

Ik ben iemand die heel lang in vriendschappen blijft hangen omdat ik eigenlijk niet assertief genoeg ben om te zeggen wat me dwars zit. Vroeger was ik totaal anders. Ik hoorde altijd dat ik zo’n grote bek had, dat ik brutaal was, dat ik maf was (wat ook klopt als ik mijn initialen bekijk thanks to dad) maar nu is dat allemaal anders. Wanneer dat begonnen is weet ik niet. Ik weet nog wel dat ik zelfs een meisje heb opgewacht op school omdat ik haar een pak slaag wilde geven. Ze kwam eraan en ik begon haar te duwen. Ze was zo racistisch als wat en ik wilde daar korte metten mee maken maar volgens mij kwam er iemand tussen.

De M. van toen en de M. van nu zijn 2 totaal verschillende personen. Natuurlijk heeft dat te maken met mijn leeftijd maar er zijn wel meerdere factoren in mijn leven die daarvoor gezorgd hebben. Factoren waar ik nu liever niet meer over praat. Maar het verandert je leven. Van een nogal naief maar brutaal meisje naar een onzekere jonge vrouw die met 2 kinderen alleen kwam te staan.

Dat was niet gemakkelijk. De oudste 2 schelen maar 15 maanden en vooral als kinderen klein zijn en je niet goed in je vel zit kunnen ze je het leven behoorlijk zuur maken. Vaak zag ik het niet meer zitten maar ik kon gelukkig altijd terecht bij mijn ouders. Af en toe gingen de kinderen naar hun vader waardoor ik ook wat tijd voor mezelf had. Vaak ook kwam hij gewoon niet en zat ik met kinderen die naar hun vader wilden en kon ik mijn batterij niet opladen. Na verloop van tijd ging het wel beter, ik begon te sporten, mijn schulden werden gesaneerd via de rechtbank en ik ging beter in mijn vel zitten. De kinderen werden ook wat ouder waardoor dingen wat gemakkelijker werden maar de onzekerheid bleef een beetje. Ik begon me te interesseren in de islam en bekeerde me. Anderhalf jaar later kwam ik mijn man tegen en nog steeds had ik last van onzekerheid. Die onzekerheid die er eigenlijk ingeslagen is, zit er nog steeds en dat uit zich in het niet zeggen wat me dwars zit. Ik ben bang om mensen kwijt te raken als ik zeg wat ik werkelijk denk en daarom hou ik me in.

Dat is niet goed. Soms kan het handig zijn omdat je met jezelf te uiten niet altijd het juiste effect krijgt maar soms ook leven dingen van binnen en worden ze groter. Probleem is ook dat ik gevoelig ben en dus dingen aanvoel. Als iemand je eigenlijk negeert, nergens op reageert of alleen oppervlakkig reageert, weet je eigenlijk best wel hoe laat het is. Maar omdat ik dit jaar 23 werd en weer mezelf wil worden heb ik besloten om van sommige mensen afstand te nemen. Ik kan namelijk niet altijd maar aan mezelf gaan twijfelen omdat een ander er van uitgaat dat ik een negatieve intentie heb. Ik zal nooit iemand willen kwetsen of iemand pijn willen doen. En als je van mij denkt dat ik wel zo ben, dan denk ik dat je me niet goed genoeg kent. En dat is jammer, heel jammer maar het leven is te kort om mezelf de hele tijd uit te leggen of mezelf te verdedigen.

Soms pas je nu eenmaal niet meer bij elkaar en dat is niet erg. Je pad gaat gewoon de andere kant op….

, , , , ,

De eerste keer koorts

Het wonder van het moeder zijn. Vanaf het moment dat je kind geboren is, is het alsof je je hart uit je lichaam hebt lopen. Het is een cliche, I know maar who cares. Met elk kind dat ik heb gekregen kwam er weer een stukje kwetsbaarheid bij voor mij. Het rare is dat ik bij de eerste 3 kinderen niet zo bezorgd was. Het ging allemaal wel zoals het ging. Bij prinses S. was ik wel wat meer bezorgd maar echt, kind N. spant de kroon. Ik bedoel kindbaas N. natuurlijk.

Kindbaas was 16 maanden en had nog nooit koorts gehad. Het enige waar hij vaak last van had waren de tandjes die doorkwamen. Ik zelf denk dat het komt omdat hij volledige borstvoeding krijgt. Een heel sterk kind qua weerstand dus toen hij klein was. Met 16 maanden kreeg hij voor het eerst koorts. Met de andere 3 propte ik er altijd zo’n zetpilletje in maar met hem ben ik toch wel voorzichtiger. Ik bedoel zo gezond is het niet om een pcm te geven. Koorts heeft namelijk ook een functie: het doden van bacteriën. Koorts onderdrukken wil ik liever niet meer. Ik wilde liever even aankijken hoe alles verliep. Het begon in de nacht van zondag op maandag en maandagavond was het hoogste wat hij had 39 graden. De volgende dag had hij rond de 38,5, niet echt noemenswaardig want dat gebeurt af en toe gewoon bij kindjes. Toch wilde mijn man dinsdag liever even naar de huisarts om een diagnose te laten stellen zodat dat eventueel aangepakt kon worden voordat het erger werd.

had ik dat maar niet gedaan..

Ik kwam bij de huisarst en vertelde dat hij normaal redelijk druk is maar nu heel rustig was, dat hij koorts had, niet heel hoog, hoogste was 39 geweest, maar dat we niet konden zien wat er was en daarom graag wilden dat de arts naar hem keek. Het eerste wat ze zei was dat 39 wel redelijk hoog was (raar, ik dacht altijd dat 40 hoog was maar goed). Ze ging hem onderzoeken waardoor hij echt pissed werd. Hij is nogal eigenwijs.Toen ze in zijn mond keek werd hij helemaal boos en kreeg een bloedneus. Natuurlijk kon ik dat niet stelpen omdat hij niet wilde dat ik aan zijn neus kwam. De huisarts schrok daar van (raar, ik dacht dat een huisarts wel vaker bloed zag).

Ze zei dat ze geen oorzaak kon vinden maar dat ze het wel heel raar vond dat zijn neus bleef bloeden en dat er misschien iets mis was met zijn bloedplaatjes, witte bloedcellen. Vanaf dat moment begon ik in paniek te raken en kon alleen maar denken dat mijn kind leukemie had (moge Allah hem daartegen beschermen amien). Ze belde de pediater op in het ziekenhuis en vertelde wat er aan de hand was en vertelde en passant ook nog even dat ‘ de moeder zei dat het echt een adhd-erke was’. DAT had ik dus niet gezegd. Vervolgens verwees ze me door naar de 6e verdieping van het ziekenhuis terwijl de pediater aan de telefoon zei dat het op de 5e verdieping was.

Ok, wij met spoed en een hoog stress gehalte naar het ziekenhuis waar ik direct echt in paniek raakte bij de aanblik van de kinderafdeling want toen hij 3 maanden was zijn we ook al eens een paar dagen op een kinderafdeling geweest. We waren bang dat hij ernstige afwijkingen had en daar stond ik echt angsten uit. Maar goed. N. werd onderzocht, er werd bloed afgenomen en een infuus aangelegd zodat hij geen tekorten zou oplopen. Daar zat ik dan weer met hem in het ziekenhuis. romper onder het bloed van de bloedneus en een infuus in zijn linkerhand. Moederhart in stukjes. Duizend stukjes. Prinses s. zo intens verdrietig omdat mama niet mee mocht. Ze huilde in stilte en elke vrouw weet dat huilen in stilte bij een kind betekent dat je kind diep, diep verdrietig is

De eerste nacht was superslecht. N. werd iedere keer wakker door het infuus dat in zijn hand zat en als hij dan sliep, werd zijn koorts weer opgemeten. Als hij dan eindelijk weer sliep werd het ontbijt gebracht. Iedere keer was er weer wat. Dinsdag had hij overdag niet eens meer koorts. Toch wilde de dokter dat we niet naar huis gingen want het liefste hadden ze dat kindjes 24 uur koortsvrij waren. Anyway.

Woensdagochtend kwam ze langs om te zeggen dat we naar huis mochten, dat hij alleen een mild virusje had. zelfs geen griep. Hmm, wel vond ze het nodig om te zeggen dat hij te weinig eet en dat hij meer vast voedsel moet eten. Ik snap dat maar ik kan hem niet dwingen wel? Op mijn vraag hoe ik dat dan moest doen zei ze doodleuk dat ik hem overdag bv moest weigeren…Een kindje van nog geen 16 maanden bv weigeren terwijl hij ziek is… Ik ben blij dat ik eigenwijs ben en niet meer alles als zoete koek slik. Maar ik vind het shockerend dat mensen die met kinderen werken werkelijk niet veel weten over voeding terwijl voeding zo belangrijk is. Gelukkig ben ik moeder en ben ik een moeder die kan uitzoeken wat goed is voor mijn kind en dat doe want daar draait het om als je moeder bent, vechten voor je kind…

Hoe verliep bij jouw kindje de allereerste keer koorts? Bij ons viel het dus wel mee maar alleen de arts was nogal hysterisch. We zijn nog 1 x bij haar geweest maar nu gaan we zelfs niet als er geen artsen meer zijn in onze huisartsenpraktijk. Ze heeft me onnodig bang gemaakt want uiteindelijk had hij gewoon de 6e ziekte.

,

Een makkelijke kippensoep

Het is weer bijna weekend en welk tijdstip is beter om kippensoep te eten dan het weekend? Iedereen in mijn omgeving weet dat ik geen keukenprinses ben. Ik maak vaak dezelfde dingen en met deegproducten hoef ik al helemaal niet te beginnen. Ik wist niet eens hoe ik zelf kippensoep moest maken. Maar zoals met zoveel dingen, zal ik hier vast niet de enige in zijn. Vandaar dat ik vandaag mijn recept voor een makkelijke kippensoep deel.

Ingrediënten:
1 stukje kipfilet (ik gebruik 1/4 van 1 dubbele kipfilet
1,5 liter bouillon (ik gebruik van die kleine maggiblokjes)
2 laurierblaadjes
een beetje foelie
1 stengel bleekselderij
1 ui
1 teentje knoflook
2 cm verse gember
1 halve rode paprika
1 wortel
1 halve courgette
1 geschilde tomaat
1 kleine prei
Handje vermicelli
zout/peper/paprikapoeder

Eerst doe ik de kipfilet in een pan met ongeveer anderhalve liter bouillon, 2 laurierblaadjes en een beetje foelie. Dit zet ik op totdat de kip gaar is. Ondertussen snij ik de groenten in kleine stukjes en bak die in wat olijfolie. Als de kip gaar is haal ik die uit de pan en laat ik die afkoelen.
Als de groenten gebakken zijn gooi ik de bouillon door een zeef bij de groenten en dan laat ik het even lekker sudderen. 10 Minuten voordat het klaar is, gooi ik er de vermicelli en de kip bij die ik in hele kleine stukjes heb getrokken met 2 vorken.

Eerlijk, ik vind dit echt de lekkerste kippensoep die er is. Of klinkt dat narcistisch? Nouja never mind want ik geniet er van. We eten er meestal iets makkelijks bij zoals een pitabroodje met kip ofzo of met een vegetarische schnitzel. Want je hebt dan toch al je groenten binnen. En de volgende dag is soep ook kei lekker als tussendoortje.

Meer ideetjes voor wat je nu weer moet eten kun je vinden als je op de volgende link klikt: budget weekmenu

Heb je iets aan dit recept of kon je zelf al een makkelijke kippensoep maken? Of ben je een keukenprinses en maak je je bouillon ook zelf?
Veel liefs..

 

 

, ,

Internationale Vrouwen Dag|Wie inspireert mij?

 

Omdat het vandaag Internationale Vrouwen Dag is, schrijf ik vandaag over vrouwen die mij inspireren. Al een tijdje houd dit onderwerp mij bezig. Welke vrouwen inspireren mij? Waarom inspireren ze mij? Wat hebben ze precies gedaan om mij te inspireren?

Ten eerste wil ik zeggen dat alle vrouwen die bewust kiezen voor hetgene dat ze willen doen, mij inspireren. Het is vaak een struggle om voor jezelf te bepalen wat je precies wilt doen. Dat komt door meerdere redenen. Vaak hebben wij vrouwen onszelf op de laatste plaats gezet. We vergeten wat we willen. En soms komt het door de omgeving die een bepaald verwachtingspatroon heeft dat we niet willen verpesten. We proberen dan aan dat verwachtingspatroon te voldoen. Dat is jammer. Het is te begrijpen maar ik geloof dat God iedereen een eigen talent heeft gegeven. Wat jij er mee doen is aan jou. Je kunt het zo halal maken als je zelf wilt. Maar je hebt wel dat talent.

Soms weten vrouwen ook niet waar hun talent precies in zit. Meestal zit je talent in hetgene dat je heel graag doet. Ik keek vroeger heel vaak naar Oprah en die had soms afleveringen waarin ze mensen aan het woord liet die succesvol waren geworden met een bedrijf. En wat me toen al opviel was dat dat mensen waren die eigenlijk een heel simpel idee hadden. Ik herinner me nog een dame die succesvol was geworden met het verkopen van een scrub. Olijfolie en zeezout. Gewoon. Zo simpel. Ze gebruikte het zelf en was er enthousiast over en begon het te verkopen.

En zo zijn er heel veel verhalen van vrouwen die dan bijvoorbeeld een hobby hadden en daar hun werk van hebben gemaakt. Omdat ze het niet ingewikkeld maakten. En wil je succesvol zijn, carriere gewijs, is het belangrijk dat je een richting kiest waar je blij van wordt. Iets wat je leuk vindt om te doen. Als je van koken houdt maar je kiest iets heel anders, is het niet waarschijnlijk dat je succesvol gaat worden in hetgene waar je niet zoveel van houdt. Stel jezelf de vraag wat je graag zou willen doen en luister dan naar je antwoord. Er zijn ook genoeg filmpjes te vinden op internet over het vinden van je talenten.

Nu, ik zou graag een paar dames willen benoemen die mij inspireren. Ik denk dan aan:
Cindy Raes van Al Minara. Al Minara is een organisatie voor bekeerlingen in Belgie. En zij werkt zo hard om mensen te helpen. Das echt niet te geloven. En dan alle negativiteit die zij over zich heen krijgt. Ik schaam me in de plaats van die mensen. Hoe durven ze. Moge Allah Cindy belonen (en alle vrijwilligers bij Al Minara) en alles voor haar gemakkelijk maken. Amien.

Inge Donckers van de kleinschalige kinderopvang Twinkel. Ik heb haar leren kennen, echt leren kennen en ik kan gewoon niet geloven hoe sterk zij is en hoe ze alles doet. MashaAllah. Als ik maar een klein beetje van haar kracht kon hebben.

Rahma Hulsman van de Islamitische Voedsel bank in Rotterdam. Heeft zij gewoon even opgericht. Ze is 2 x bij me thuis geweest. Niet omdat ik voedsel nodig had maar samen met een vriendin. Een hele lieve dame. Je kunt haar steunen. Via deze link –> Islamitische Voedselbank kun je in contact komen of de gegevens vinden.

Olga Fox. Ze was de eerste bekeerling die ooit bij mij thuis kwam en ik vond haar zo grappig. Dat heeft me ontzettend geholpen in het beeld dat ik had van moslims. Voor mij waren dat altijd buitenlanders om het maar zo te noemen maar door met haar om te gaan veranderde dat. Zij was gewoon hetzelfde als mij en daardoor vond ik mezelf ook minder raar (ja ik vond het ook raar dat ik als Nederlandse vrouw moslima werd.)
Moslima worden
mijn bekering tot de islam

Melissa. Zij is de eerste Bosnische vrouw die ik heb leren kennen en ik hou zoveel van haar. Als ik ooit een probleem had gaf ze me altijd het juiste advies, islamitisch gezien, en dat was altijd goed want daarna voelde ik me meestal beter.

Delia van  delia skin clinic Niet om haar vlogs. Alhoewel ik haar wel altijd volg. Maar nee, gewoon om hoe ze iets wil bereiken en daar ook echt 100% voor gaat. Ik vind dat knap. Je niet laten beperken en er gewoon helemaal voor gaan.

De dames van Nesci en Hazanah. Ze konden niet de juiste kleding vinden om aan te trekken als bedekte vrouw en maakte toen zelf maar kleding. Ik heb daar echt bewondering voor. Je kunt Nesci & Hazanah vinden in een pop up storen in Den Haag.
HazanahxNesci Pop-up store
Van der Kunstraat 123
2521 BR Den Haag

Ik heb zelf wel eens geschreven over onderwerpen die hier mee te maken hebben:
Mijn voorbeelden
wat ik vroeger wilde worden

Gewoon omdat het me intrigeert. Hoe komt het dat sommige vrouwen succesvol zijn en waarom lukt het andere vrouwen weer niet? Daarom ben ik bezig met een serie interviews met Islamitische Powervrouwen. Vrouwen die mij inspireren en waarvan ik denk dat ze andere vrouwen ook kunnen inspireren. Vrouwen die misschien niet heel erg praktiseren maar wel succesvol zijn. Want voor mij is dat stukje praktiseren niet belangrijk. Wat voor mij belangrijk is, is dat je als moslimvrouw, je niet moeten beperken tot het beeld dat andere mensen van je hebben. Er zijn echt ontzettend veel moslimvrouwen die echt een goede baan hebben. We zijn dokters, vroedvrouwen, directrices, ingenieurs, verzorgenden, advocaten, zelfstandigen en ja, zelfs huisvrouwen kunnen voor mij succesvol zijn! Als zij dat graag zelf willen en daar ook gelukkig mee zijn, is dat toch geweldig!

 

Ken jij nog een vrouw die jou geinspireerd heeft en waarvan je vindt dat anderen haar echt moeten leren kennen, laat een linkje achter in de comments. En volg je me al op insta? Daar laat ik het altijd even weten als ik een nieuwe blog heb geschreven.
Veel liefs..

Ongewenste kinderloosheid
, ,

Het leven na een koortsstuip

Ten eerste wil ik mijn excuses aanbieden. Aan jullie, mijn lezers. Sorry dat het zo lang heeft geduurd voor er weer een nieuwe blog online is gekomen. De reden is zoals de titel al zegt een koortsstuip.

Mijn oudste 2 kinderen kreeg ik toen ik nog jong was. Ik deed de dingen zoals ik dacht dat het hoorde. Met vallen en opstaan maar zonder echt bewuste keuzes te maken. “Just go where all the sheeps go.” Zoiets. Vanaf dat ze klein waren konden ze al terecht bij mijn moeder als ik eens weg moest. En af en toe gingen ze ook naar hun vader. Ik leefde gewoon maar niet bewust.
Vanaf het moment dat ik moslima werd, in 2004, begon ik bewuster te leven en meer na te denken over bepaalde keuzes maar nog steeds niet hetzelfde als nu.

Dat begon zo’n beetje in 2008, toen Soraya geboren werd. Ik ging als moslima het moederschap (opnieuw) in en realiseerde me dat een kind krijgen een hele verantwoordelijkheid is en dat God mij die verantwoordelijkheid had gegeven. Ik moest daar dan dus goed voor zorgen. En ik deed mijn best. Soraya kreeg 18 maanden borstvoeding en ik was thuis bij haar. Na 18 maanden ging ik werken maar dat was in Kinderopvang Twinkel en ik kon haar meenemen. Maar goed ook want het was me niet gelukt om een opvangplaats te vinden waar ik me ook goed bij voelde. Tot ik zwanger werd van Nu’aim werkte ik daar. Helaas kon ik niet door blijven werken. Aangezien ik een verkorte baarmoederhals heb, mocht ik niks optillen en zwaar werk doen. En in de kinderopvang til je nu eenmaal vaak kindjes op.

De zwangerschap van Nu’aim was zwaar. Ik was heel dik, hield veel vocht vast en kon niet meer slapen. Nadat Nu’aim geboren werd ging het een paar weken goed. Totdat hij ineens stopte met ademhalen. Op dat moment ging mijn kind voor mij dood. Mijn man begon de shahada (geloofsgetuigenis) op te zeggen en ik begon koran te reciteren. Dat is iets wat ik NOOIT doe waar mijn man bij is omdat ik me schaam voor mijn uitspraak van het Arabisch. Mijn man begon te huilen en ik raakte in paniek en belde 112. Die kwamen heel erg snel en Nu’aim was ondertussen alweer bijgekomen. Die dag, in 2003, heeft de rest van mijn leven veranderd. Vanaf dat moment was ik alle kennis die ik als moeder had, kwijt. Als hij huilde deed ik hem in de kinderwagen en begon hysterisch heen en weer te rijden. Echt. Obsessief. HIJ MOCHT NIET HUILEN! Nee, want dan kon het weer gebeuren misschien.

Hij heeft toen een paar dagen in het ziekenhuis gelegen ter observatie en er werden allerlei onderzoekjes gedaan om te achterhalen waarom dat was gebeurd. Er kwamen uiteindelijk niet veel uit en het werd een ALTE genoemd. (Als je op het woord ALTE klikt kun je meer uitleg vinden over wat het precies is.) We werden weer naar huis gestuurd wat op zich goed was maar ik had echt naar een psycholoog moeten gaan want vanaf dat moment dat het was gebeurd was ik zo snel bang. Ik kon niet meer rustig slapen omdat ik bang was dat het weer gebeurde. Ik werd een hele bezorgde moeder.

Nu’aim is in zijn hele leven nog nooit bij een oppas op kinderopvang geweest. NOOIT. Hij is nu 4,5 en de enige momenten dat hij zonder mij was waren of op school of bij zijn vader. Bij niemand anders. Dat Nu’aim op zijn 3e en zijn 4e een koortsstuip kreeg, is natuurlijk iets wat het nog erger gemaakt heeft. De eerste keer dacht ik nog dat het toeval was en dat het kwam omdat ik hem te warm had aangekleed en dat hij daardoor zijn warmte niet kwijt kon. Maar de laatste keer was het ergste.

 

Hij had wat koorts maar ik dacht niet gelijk aan het ergste. Ik was eigenlijk voor het eerst sinds die ALTE en de eerste koortsstuip wat geruster over die koorts. Hij wilde graag spaghetti dus ik was bezig om die te maken tot ik ineens een vaag geluid hoorde. Ik was aan de telefoon en ik riep: HIJ HEEFT EEN KOORTSSTUIP! Ik smeet letterlijk mijn telefoon naar achter en probeerde hem goed neer te leggen zodat hij zich niet kon bezeren aan speelgoed ofzo. Ik pakte ondertussen mijn telefoon weer en belde 112. Die kwamen weer gelijk. In het ziekenhuis aangekomen, kreeg hij gelijk ibuprofen en werd zijn koorts gemeten: 39,4
De schrik die ik in mijn lijf voelde op het moment dat ik mijn kind zag stuipen is niet te omschrijven. Het is zo angstaanjagend!

Na deze gebeurtenis kon ik niet meer slapen en was continue bang. Wat natuurlijk logisch is. Het ziet er heel eng uit en je bent bang dat je je kind verliest. Je wordt de OVER bezorgde moeder waardoor je niet meer goed kunt functioneren. Daarom besloot ik hulp te zoeken en daarom ga ik binnenkort praten met een psycholoog. Ik wil dit trauma kwijt. Ik wil het verwerken. Ik keek zojuist een filmpje over een aanval en de tranen sprongen al weer in mijn ogen, dat gevoel als je kind een koortsstuip krijgt is niet te doen. Wat je moet doen als je kind een koortsstuip krijgt is dit: wat te doen bij een koortsstuip.

Ik ben altijd al de overbezorgde moeder geweest voor Nu’aim maar ik moet mezelf nu echt remmen en soms dingen doen die niet goed voor mij voelen. Ik moet hem naar school brengen, ik moet hem alleen laten slapen, ik moet hem soms alleen met zijn papa laten en ik moet mijn leven weer terugkrijgen. En weetje, ik moet leren dat iets voor mezelf doen, zoals bloggen, helemaal ok is. En dat ik niet een schuldgevoel moet hebben als ik wil bloggen. Want als ik goed bezig ben met bloggen en regelmatig een blogpost deel, voel ik me goed. En dat kan alleen maar goed zijn voor de kinderen.

Ik hoop dat je snapt waarom ik geen consequente blogger ben. Ik probeer meer regelmaat te brengen in het schrijven maar als dat niet direct lukt, hoop ik dat je het begrijpt.

Veel liefs..

, ,

Zusters vertellen | Hoe onze dochter een afkeer kreeg van het geloof

Een tijdje terug deed ik een oproepje waarin ik vroeg om verhalen van lezers. Omdat ik het belangrijk vind dat ook lezers een plekje hebben om hun verhaal kwijt te kunnen. En soms help je een ander juist met zo’n verhaal. Het kan ook zijn dat iemand juist tips wil over hoe ze iets aan kan pakken.

Hoe onze dochter (6 jaar) een afkeer kreeg van het geloof.

Met de gezondheid van onze dochter gaat het al zo’n 1,5 jaar niet goed. Ze is heel erg moe. Valt in slaap in de klas. Kan normale activiteiten niet meer ondernemen en is in de tijd dat ze niet slaapt over het algemeen niet te genieten omdat ze zó moe is.

Gelukkig gaat dat met medicatie ondertussen beter en ook helpt het haar om dagelijks 2 powernaps te hebben (dus te slapen/rusten); om 12 uur en om 4 uur. Zo kan ze de dagen enigszins doorkomen. Helaas is er overigens nog altijd geen diagnose en oplossing voor haar klachten.

Vanuit ons wordt ze islamitisch opgevoed. Ze heeft het geloof altijd enorm interessant gevonden en ook tegen haar islam lerares kijkt ze enorm op (we wonen in België, waar bij gemeentelijke basisscholen ook de mogelijkheid tot islamles bestaat). Omdat we in een dorpje wonen en verder nauwelijks Islamles wordt gevolgd krijgt ze daar privéles. Ze doet dat graag en ook heel goed.
Elhamdulillah.

Maar ze is ook boos. Verdrietig. Waarom zij ziek is en andere kindjes niet. Waarom zij veel dingen niet kan, wat andere kindjes wel kunnen. Waarom Allah haar niet helpt. “Want ik bid altijd om beter te worden. Ik vraag Allah altijd om mij te helpen. Waarom helpt Allah me dan niet? Ik geloof niet in Allah. Ik ga geen sura’s meer zeggen of dua doen. Ik wil er niets meer van weten!

We hebben haar uiteraard uitgelegd dat we sabr nodig hebben. Bij alles wat we doen en ondernemen. En dat we daar uiteindelijk beloond voor zullen worden. Maar het troost haar niet. Het helpt haar niet om het in haar hoofdje op een rijtje te zetten. Ook met de lerares Islam heeft ze het besproken.

Maar sabr. Sabr dat haar geloof terug komt. Zodat het haar juist steun kan geven in deze moeilijke periode. En sabr voor genezing. Insha’Allah komt uiteindelijk alles goed.

Lieve zuster, moge Allah je dochter genezen en haar haar geloof terug geven. Ze is nog klein natuurlijk en geduld hebben met 6 jaar is niet gemakkelijk. Dames, als jullie advies hebben om dit meisje van 6 jaar weer blij te laten worden van het geloof, laat het weten in de comments alstjeblieft. En als je ook zelf je verhaal kwijt wilt of mee wilt doen in een rubriek, kun je me altijd een bericht sturen op info@fatimama.nl.
-Veel liefs-

 

, ,

Van moeder tot moeder | Olga

Omdat ik als, inmiddels ervaren maar toch zo onervaren, moeder zo veel adviezen heb gehad in de afgelopen 22 jaar (OW MY ALLAH, 22jaar???), leek het me leuk om een rubriek op mijn blog te starten met daarin interviews met andere moeders. We hebben allemaal wel eens een raar advies gehad wat we totaal niet toepasten, of juist een heel goed advies gekregen. Het kan ook zijn dat je een advies hebt gemist. In deze rubriek kun je alles kwijt wat je wilt doorgeven. Want wat is meer empowering dan al die tips te delen? Misschien help je er een andere moeder wel mee. Misschien leren we ervan en misschien herkennen we sommige dingen. Maar het belangrijkste is: Hier oordelen we niet. Hier mag je gewoon je zelf zijn met de opvoedingsstijl die bij jou past. Vandaag is het aan Olga.

Wie ben je?
Ik ben Olga, ik ben een vrouw van 38 jaar en woon in Amstelveen. Ik werk als ambtenaar bij de gemeente Amsterdam en ben praktiserend moslima. 19 jaar geleden bekeerde ik tot de islam en mijn geloof in Allah is een belangrijk onderdeel van mijn leven.

Hoeveel kinderen heb je en hoe oud zijn ze?
Ik heb 1 dochter van twee jaar oud.

Wat voor soort moeder ben jij?
Ik vind mijzelf een redelijk relaxte moeder. Toen mijn dochter geboren werd heb ik een cursus bewust ouderschap gevolgd en dat probeer ik toe te passen in mijn opvoeding naar alle kinderen. “Voor ieder probleem is een oplossing” werkt voor mij prettig en soms, als dat echt niet lukt om iets op te lossen dan mag je daarover ook boos of verdrietig zijn.
Natuurlijk lukt het mij niet altijd om mijn geduld te bewaren, maar het is wel mijn doel. Ik probeer niet te straffen, maar leg de consequenties uit van een keuze.

Wat zijn jouw valkuilen als moeder?
Mijn valkuilen zijn denk ik vooral mijn eigen geduld. Ik durf te zeggen dat ik echt heel geduldig kan zijn, maar als ik niet lekker in m’n vel zit is dit het eerste wat verdwijnt. Ik heb dan echt tijd voor mijzelf nodig om weer in m’n “buik te ademen”.

Wat is het slechtste advies dat je ooit gekregen hebt en at is het beste advies dat je ooit gekregen hebt?
Hmmm, het slechtste advies? Ik denk dat ik heel veel slechte adviezen heb gekregen. Hoewel mensen natuurlijk alleen maar adviezen geven omdat ze er zelf in geloven. Ze zijn dus eigenlijk allemaal in ieder geval goed bedoeld.
Ik heb veel adviezen gekregen over borstvoeding en eigenlijk alleen maar iets gehad aan de uitspraak van de profeet Mohammed vrede zij met hem; “doe wat je hart rustig maakt”.
Ik heb veel adviezen gekregen over vaccineren en ook daar heb ik onze profeet gevolgd.
En over eten en over opvolgmelk… ik vind het belangrijk zelf keuzes te maken op basis van wat mijn hart rustig maakt.

Welk advies heb je gemist?
Ik heb zeker geen advies gemist. Ik heb zo vreselijk veel adviezen gekregen. Als ik al iets zou hebben gemist zou ik altijd zelf zoeken naar kennis en mij laten informeren.

Welke ultieme tip heb jij voor andere moeders?
Mijn advies is laat je niet gek maken door alle adviezen! De dokters hebben een protocol, maar jij bent de baas. De RIVM heeft protocol, maar jij bepaald en ook de consultatiebureau’s hebben alleen maar een adviserende rol.
Daarnaast kan ik een cursus bewust ouderschap en onvoorwaardelijk ouderschap echt aanraden. Het heeft mij een relaxter mens gemaakt en daardoor ook een leukere mama al zeg ik het zelf 😉

Dankjewel Olga!

Nou dames, ik ken Olga persoonlijk en ik kan nog heel wat van haar leren over opvoeding. Wil je zelf ook een keer meedoen aan deze rubriek of een andere, mail me dan op info@fatimama.nl.

 

 

,

Mijn eerste keer | Moslim worden

In tegenstelling tot wat de titel laat denken, gaat het niet over de eerste keer die je waarschijnlijk onmiddellijk in je hoofd krijgt. Natuurlijk niet, ik ben een moslima en praat niet in het openbaar over zulke dingen. Dat zijn privé dingen. Nee, deze keer gaat over moslim worden.