Corona tijd

Even een update van de afgelopen maanden

Als je aan mij zou vragen wat ik het liefste doe, zou ik zeggen: Schrijven. Ja, naast natuurlijk slapen en op de bank liggen met eten en iets leuks om te zien. Maar het gekke is dat ik naast zoveel mogelijk slaap en rustmomenten pakken, ik schrijven niet meer doe. Zo heel af en toe schrijf ik een korte post op mijn insta maar echt bloggen doe ik niet meer.

Je zou denken dat mensen juist gemakkelijk dingen doen die ze leuk vinden. Dat ze juist die dingen doen. Alleen bij mij is er iets raars aan de hand, het lukt niet meer zo goed. Voordat ik ziek werd, “IK WERD ZIEK” probeerde ik toch wel af en toe iets te schrijven. Het ging toen ook al niet zo goed met me want de frequentie waarmee ik schreef was laag. Maar ik schrééf tenminste. En dat zorgde ervoor dat ik ondanks alles toch af en toe de ballast van mijn rug af voelde vallen. Dat ik dingen even op een rijtje kreeg. Maar de laatste tijd was dat rijtje heel moeilijk te vinden.
Ik gaf de schuld aan mijn ziekte omdat ik daardoor een nóg lagere concentratie dan daarvoor had. Maar toen ik steeds beter werd, veranderde er nog steeds niks aan het schrijven. Ik had er de kracht niet meer voor om de laptop te pakken en te beginnen. Elke keer kwam er iets tussen. Te moe, geen concentratie, te druk, de kinderen, boodschappen, het huishouden.. etc etc.. er kwam geen einde aan. Alsof ik het niet meer kende. Bloggen was iets voor andere mensen geworden, mensen die wél discipline hadden en zichzelf er wel aan toe konden zetten. Mensen die zichzelf wél serieus namen, mensen die slimmer zijn, mensen die op welke manier dan ook beter waren als ik. En zo zakte ik steeds dieper weg in een schrijfdip.

Corona tijd

Het was trouwens niet de inspiratie die ontbrak hoor, want hoe vaak ik al een lijstje maakte met blogonderwerpen… En zelfs als je geen inspiratie hebt om te schrijven vind je zo talloze ideeën op Pinterest. Aan inspiratie geen gebrek. Ik wilde schrijven over zoveel dingen:
mijn ervaring met discriminatie,
mijn jeugd en inclusiviteit,
over hoe ontzettend vaak ik kortsluiting kreeg tijdens de afgelopen maanden,
hoe ik op zoek ben naar een diagnose en steeds vaker mezelf herken in autisme,
dat ik een heel goed recept tegenkwam van natuurlijke deodorant op de pagina van … ,
dat ik een hele lekkere cake bakte,
ik wilde mijn recept van een heerlijke gezonde courgette soep opschrijven,
ik wilde schrijven over de Ramadan en hoe ik het ervoer.

Maarja, weetje, het leven kwam en nam me mee op zijn golven van chaos, vermoeidheid en onzekerheid. En ik viel om. Ik kon alleen nog meer een paar dingen doen, de dingen die echt noodzakelijk waren. Het huishouden. Soms kon ik zelfs dat niet eens en kookte ik alleen. De kinderen hadden meer schermtijd dan ooit en de ruzies met mijn man waren niet te tellen. Het zag er niet goed uit. Maar.. toen kwam de vakantie en alhoewel het leek of we de afgelopen maanden vakantie hadden, was het zwaar met al het huiswerk dat de kinderen moesten doen maar niet deden. Want dat huiswerk zwaaide boven ons hoofd als het zwaard van damocles . Hoe minder gemotiveerd ze waren hoe gefrustreerde ik raakte. Want ze MOESTEN het toch doen? Ze hadden al zo weinig les. En ondanks dat ze ieder maar 2 x per week naar school moesten, was dat op verschillende dagen maar nooit op woensdag. Maar één keer in de 2 weken ga ik op woensdag naar de psycholoog. En mijn man zijn werktijden.. Hij werkt nooit op vaste dagen en aangezien hij ouderschapsverlof opgenomen had werkte hij helemaal onregelmatig. Nou ik ga er heel slecht op om geen regelmaat te hebben. Door mijn leerstoornis kan ik niet goed plannen en organiseren. Ik heb altijd leuke plannetjes maar mijn executieve functies werken niet zo lekker mee. Normale schooldagen gaven me toch een beetje rust en regelmaat én ik had nog wat tijd alleen. Maar corona maakte me helemaal in de war. De Ramadan kwam er ook nog eens tussendoor. Het fijne was wel dat we een beetje konden uitslapen in de ochtend, maar het is heel moeilijk om in slaap te vallen tussen het laatste en eerste gebed. Mijn hele slaapritme was echt helemaal naar de gallemiezen.

Maar nu met de vakantie maakt het allemaal niet zo veel uit. We kunnen gewoon allemaal langer in bed blijven en de tijd nemen voor de belangrijke dingen. Zoals uitrusten. Ik ben vandaag zelfs voor het eerst op tijd wakker geworden. Normaal sta ik niet op voor 10 uur. Gewoon door oververmoeidheid. Ik hoor de kinderen meestal niet eens uit bed komen. Die gaan rustig naar beneden en zijn dolgelukkig dat ze even alleen zijn. Dat kan nu ook makkelijk. Vroeger zat ik ook nog eens vast aan de tijd dat Nuaim wakker werd. Wat dat betreft geeft zijn leeftijd me meer vrijheid, waar ik heel dankbaar voor ben. Ik oop dat ik inshaAllah weer meer ga schrijven als ik meer rust vind. Maarre, ben jij ook zo om zeep na de afgelopen schoolperiode?

, ,

Commercieel zijn of waarde aan je lezers geven?

Er is iets waar ik al een hele lange tijd mee zit en ik ga het gewoon met jullie delen omdat ik eigenlijk altijd over alle onderwerpen schrijf die me bezig houden. Voordat ik ziek werd was ik van plan om nu eens echt goed bezig te zijn met mijn blog en 3 maal per week iets online te zetten. Ik sprak erover met Elaa van studio Mama en met mijn oudste zoon. Ik ben een persoon die niet commercieel is. Ik vind marketing superleuk hoor. Verkoopbevordering vond ik ook als een van de weinige vakken heel interessant maar als het over mezelf gaat ben ik niet commercieel.
Maar als je schrijft heb je ook een publiek nodig. Je kunt wel lekker voor jezelf schrijven maar het werkt het lekkerste als je af en toe hoort dat iemand zichzelf herkent in wat je hebt geschreven.  Of als je mailtjes krijgt van lezeres die bijna nooit reageren op iets, maar dan wel reageren op jouw blog en dan zeggen dat ze zich niet meer alleen voelen. Dat ze het idee waren dat ze hier alleen mee zaten maar dat ze zich door een blog die ik schreef begrepen voelen.

Ik ben een emotionele schrijver. Ik denk dat de reden dat mijn blog zo hopeloos achterloopt, ook is dat ik een emotionele schrijver ben, ik ben slecht in plannen en ik schrijf als er iets in me opkomt. Niet handig met een blog. Want lezers willen regelmatig iets nieuws lezen. Het onhandige met een slechte planning is dat je inspiratie krijgt op momenten dat je niet achter je laptop zit en dat je ook niks bij je hebt waar je even iets op kunt schrijven. Meestal is dat dan als ik boodschappen doe, of in de bus zit. Gewoon zoiets waardoor ik vergeet waar ik over wilde schrijven.

Een goede blogger die schrijft vooruit, plant blogs in, weet alles van SEO (Hoe je goed gevonden kunt worden in google.), webdesign, is commercieel en is gewoon de hele tijd bezig met bloggen. Nou ik kan zo een blog schrijven met alle redenen waarom ik een slechte blogger ben want ik mis een paar van die eigenschappen. Toen ik vroeger begon met bloggen was bloggen ook gewoon een beetje schrijven. Makkelijk, je kwam vanzelf op de voorpagina van web-log.nl en als je maar vaak genoeg iets schreef, kreeg je allerlei nieuwe bezoekers. Nu is het allemaal anders. Je moet je stukken zo schrijven dat google weet waar het over gaat en dat als iemand iets zoekt over dat onderwerp, je op de eerste pagina van de zoekresultaten komt. En hier komt het commerciële dus weer om de hoek kijken. Je moet ook je blog delen met mensen. Je moet in feite zeggen: “Hee, kijk eens, ik heb een blog geschreven, kom je lezen!?” En als je de kosten van je blog eruit wilt halen want de kosten lopen best wel op, doe je samenwerkingen. Maar.. ik hou dus helemaal niet van bloggers die continue maar samenwerkingen hebben. Ik vind het best oké als iemand samenwerkingen heeft natuurlijk. Maar elke keer? Dan voel ik me als lezer eigenlijk bedrogen. Soms zie je alleen maar samenwerkingen voorbij komen.

En ik heb dus besloten dat ik best samenwerkingen wil doen maar dat ik niet iets wil ‘promoten’ waar ik niet achter sta. De hele intentie met mijn blog is ook om vrouwen met elkaar te verbinden en er iets goeds mee te doen. De blog is een stukje van mezelf en ik ga mezelf niet anders voordoen dan ik ben. Thuis ben ik bezig met minimaliseren, dan zou het raar zijn als ik hier bergen met speelgoed zou aanprijzen. Ik wil er juist vanaf! Maar iets wat de wereld beter maakt, wat mijn kinderen beter maakt of mijn gezin, dat wil ik wel doen. Speelgoed dat goed is voor hun ontwikkeling en dat niet slecht is voor hun gezondheid, daar sta ik juist achter. Net zoals met producten waar ze van leren zoals boeken, geef mij maar een hele lading kinderboeken hoor. Komt wel goed hier. Ik geef het namelijk ook weer door aan anderen. Nouja, wat dus mijn hele punt is, is dat ik niet commercieel wil zijn maar dat ik wel waarde wil bieden.

Als jij als lezer iets koop omdat ik het aanprijs moet ik er wel achter staan. En ik denk dat ik met mijn hele blog die ik nu heb geschreven eigenlijk ook gewoon al weet waar ik heen wil. Ik wil waarde bieden. Ik wil dat jij er beter van wordt als je het product koop wat je bij mij hebt gezien. Of dat ik een blog schrijf waardoor jij je beter voelt omdat je ziet dat je niet alleen bent. Er zijn al genoeg ellendelingen op de wereld die alleen aan geld of aan macht denken. Ik wil dat mijn blog een tegengeluid is, gezellig, lief, emotioneel en eerlijk. Dat jij je als vrouw kunt herkennen en een goed gevoel hebt als je hier leest. Dat je niet voelt welke kleur je huid is maar dat je een vrouw bent. Er is zoveel verdeeldheid op de wereld. Ik doe daar niet aan. Hier is iedereen welkom.

Okeee, beetje zoetsappig stuk geworden he? Maar goed, maakt niet uit, hoe denk jij erover? Is commercieel een vies woord of vind je het helemaal ok?

21 dingen waar je blij van wordt
, ,

Zó wordt je direct blij! Een lijstje met 21 dingen om te doen voor blijheid.

In mijn zoektocht naar een blijer leven vond ik vaak lijstjes met dingen die je kunt doen om blij van te worden. Vaak waren dat lijstjes met dingen die ik niet zal doen, zoals uitgaan, lekker dansen etc. Dus ik heb gewoon mijn eigen lijstje gemaakt van dingen waar ik zelf blij van word. Hopelijk heb je hier iets aan!

1. Koop een bosje bloemen.
2. Ga ergens ontbijten.
3. Maak een wandeling langs het water.
4. Bak koekjes of een taart.
5. Koop lekkere handzeep en geniet elke keer als je je handen wast.
6. Koop een mooie poster online. –> Doenvang
7. Werk aan één plek in je huis waar je blij en ontspannen van wordt.
8. Koop een boek over mindset en laat het inpakken. –> “wat nou als het ook anders kan”
9. Neem een bad.
10. Maak een gedicht voor iemand waar je van houdt.
11. Plan een vakantie en geniet alvast van de voorpret.
12. Schrijf op waar je dankbaar bent.
13. Kijk een kerstfilm op Netflix.
14. Ga gewoon slapen als je moe bent.
15. Wees je eigen cheerleader en vier kleine overwinningen.
16. Ga lekker kleuren.
17. Luister naar een podcast. Bijvoorbeeld van Thijs Lindhout, ik word er altijd vrolijk en geïnspireerd door.
18. Ga konmariën en focus je op dingen waar je blij van wordt.
19. Schrijf een doe3a met alles wat je wilt bereiken en doe die consequent tijdens elk gebed.
20. Koop planten.
21. Geef iets weg.

hoe word ik blij

Corona tijd
, ,

Ongewenste kinderloosheid bij vrouwen

Ongewenste kinderloosheid

Omdat ik merkte dat er heel veel dames strugglen met ongewenste kinderloosheid wilde ik op mijn blog een plekje creëren voor dit onderwerp. Ongewenste kinderloosheid is iets wat zich heel vaak afspeelt maar wat eigenlijk een taboe is. Er wordt niet over gesproken om verschillende redenen. Ik heb al een gastblog staan over dit onderwerp: Onvruchtbaarheid bij moslima’s en vandaag is er nog een zuster die haar verhaal vertelt. Het is de bedoeling dat zij vaker voor Fatimama gaat schrijven. Ik vind het ontzettend fijn dat ze dit wil doen.

“Fatima vroeg me om als gastblogger hier en daar, eens in de zoveel tijd wat te schrijven. Om mijn verhaal naar buiten te brengen, er bekendheid aan te geven, de taboe te doorbreken. Best ironisch en misschien zelfs

wel hypocriet als je je bedenkt dat ik dit anoniem doe, zodat mijn familie er niet achter komt. Ik hoor je denken: “wáár achter precies?”
Mijn gezinssituatie. En ik zeg bewust gezinssituatie, omdat ongewenste kinderloosheid zo dramatisch klinkt. En nu moeten we het zeker niet bagatelliseren, want het ís dramatisch, laat ik daar vooral niet om gaan liegen. Maar met de term ongewenste kinderloosheid wordt er zo nadrukkelijk gekeken naar wat er NIET is. Terwijl ik, ook zonder kinderen, nog altijd mijn eigen gezinnetje heb. Klein maar fijn.

Onze GEZINSsituatie dus. Want de tijd dat een gezin uit een vader, moeder en kind(eren) bestaat, is voorbij. En nu zal dat voor de van huis uit Moslim lezers sowieso al wel wat anders liggen, aangezien het vroeger wel vaker voorkwam dat een man van Islamitische komaf meerdere vrouwen had bijvoorbeeld, iets waar wij van huis uit Christelijke Westerlingen geen ervaring mee hebben. Ons gezinsbeeld is dus al wat gelimiteerder.

Overigens zeg ik “wij” en “ons”, omdat ik een bekeerling ben. Ik ben bij mijn geboorte Rooms Katholiek gedoopt, maar op mijn 18e had ik besloten dat de Islam bij mij past – of beter gezegd: ik bij de Islam. Allah heeft daarna mijn man op mijn pad gestuurd en voor ik het wist, was ik getrouwd. Alhamdulillah.

Hoe snel dat ging, zo moeizaam ging onze volgende stap: gezinsuitbreiding. En nu zit ik – inmiddels 9 jaar, 3 volledige ICSI pogingen en 1 miskraam later – mijn verhaal te doen over hoe dit dus uiteindelijk niet zo heeft mogen zijn voor ons.

Er wordt altijd veel gepraat over tienerzwangerschappen en mensen die er bewust voor kiezen geen kinderen te “nemen” – maar op de één of andere manier is onze situatie toch nog even te ongemakkelijk om het er over te hebben lijkt wel. Hopelijk zullen mijn blogposts aan de bespreekbaarheid van dit onderwerp bijdragen. En ach, anders ben ík in ieder geval mijn ei kwijt. Ten koste van jullie, lezers. Dat dan weer wel.”

 

Wat vind je van deze blog? Heb je er iets aan? Als je zelf iets zou willen schrijven voor Fatimama kan dat altijd via info@fatimama.nl. Je kan dat anoniem doen of met vermelding van je naam en eventuele website.

Ochtend en avond adkaar in het Nederlands

Salaam aleikum, zoals de meeste van jullie wel weten ben ik een bekeerde moslima. Éen van de dingen waar ik vaak tegenaan loop is dat alles Arabisch is en dat ik vaak struggle met de uitspraak. Iets wat ik elke dag wilde doen is de ochtend en avond adkaar. Ik probeerde de doe3a’s of adiya in het Arabisch te doen maar ik zei het alleen maar hardop zonder dat ik wist wat het betekende. Ik wilde dat niet meer. Ik wilde voelen wat ik zei of het in ieder geval begrijpen. De ochtend en avond adkaar waren voor mij bijvoorbeeld heel lastig omdat ik bepaalde dingen niet kon vertalen. Zoals de dingen die je zegt voor avond en voor ochtend of dag en nacht. Omdat het me weerhield van het op te zeggen ben ik het op een gegeven moment gewoon in het Nederlands gaan opschrijven. Het schriftje waar het in staat neem ik ook meestal mee. Maar het leek me ook een goed idee om het beschikbaar te stellen in een pdf zodat je het kunt downloaden en kunt printen. Zo kun je het altijd meenemen. Als er nou een foutje inzit, let me know alsjeblieft.

 

,

Mindset bij ziekte

Iets waar ik nooit bij stilstond in mijn leven, is de invloed van je mindset. Je mindset wordt gevormd door alles wat je meemaakt. Als je je mindset nooit aanpast op wat je wilt bereiken of hoe je je wilt voelen, zul je altijd blijven denken zoals je altijd deed, gevormd door de dingen die jij in je leven hebt meegemaakt. Als je altijd hebt gehoord dat je lui bent, zul je bepaalde dingen niet doen omdat je denkt dat je lui bent. Of je zult dingen JUIST doen omdat je denkt dat je anders lui bent. Soms zul je dan dingen mislopen óf over je grenzen heengaan. Je mindset is dus zeer belangrijk als je verder wilt komen in je leven.

Toen Nuaim 2,5 maand was, kreeg hij een huilbui waar hij niet uitkwam. We dachten dat hij doodging. Elhamdulilah, achteraf had hij waarschijnlijk gewoon een pijnprikkel door darmkrampjes. Maar op dat moment veranderde er bij mij iets. Alle kennis die ik had opgedaan tijdens het opvoeden was ik kwijt en het gemak waarmee je een 4e kind opvoed, veranderde in een zenuwslopende reis. Dat hij daarna nog 3 x een koortsstuip kreeg maakte dat alleen maar erger. Ik werd een brok ellende. Bij het kleinste hoestje dacht ik al dat er gevaar dreigde. Als hij moe was voor bedtijd kreeg ik het al op mijn heupen. Ik veranderde in een zenuwenpees. Heel erg irritant. Voor mezelf maar óók voor mijn omgeving want die zagen het gevaar niet en konden niet begrijpen waarom ik elke keer zo bang was. Op een gegeven moment kon ik er niet meer tegen. Ik voelde me 24 uur per dag verantwoordelijk voor het voorkomen van weer zo een enge ervaring en ik besloot een paar dagen in mijn eentje naar mijn ouders te gaan.

Daar kwam ik tot de conclusie dat mijn gedrag écht abnormaal was. We gingen namelijk op een gegeven moment naar de LIDL om boodschappen te doen en zelfs daar, zonder kind, kreeg ik een paniekaanval. En hoe. Mijn hart begon keihard te kloppen en het leek of er gevaar om de hoek loerde. Een heel realistisch gevaar. En hoe ik ook probeerde om ervan af te komen, dat gejaagde gevoel bleef in mijn lichaam. En dat terwijl hij lekker bij mijn man zat en er niks maar dan ook niks aan de hand was. Dat weekend, besefte ik dat ik iets moest doen. Ik kwam op de een of andere manier podcasts tegen van Michael Pilarczyck. Je weet wel, die DJ van vroeger. En ik bleef luisteren naar dingen die hij zei over doelen stellen, wat er achter angst zit. En die dingen klonken allemaal heel logisch maar ook heel ver weg voor mij. Alsof ik vast zat in mijn kooi.

omgaan met ziekte

advies van Michael Pilarczyck

In de zomer had ik altijd zo’n momentje in de ochtend dat ik in mijn eentje koffie dronk op mijn Ikea trapje in de tuin. Om even een rustmoment te pakken voordat de kinderen naar beneden kwamen. Tegelijkertijd keek ik dan een filmpje op YouTube, ook over mindset. De filmpjes waren meestal van Mel Robbins, een totale aanrader. Ze legt alles zo, zó logisch uit. Logisch, heel beknopt en duidelijk. Ik leerde over de 5 second rule die je hier kunt vinden: Mel Robbins – 5 second rule
De 5 second rule hielp me om mezelf een beetje op te starten, om te beginnen aan een betere mindset. Ik stond ondertussen op de wachtlijst voor een psychologe voor EMDR therapie. En op een gegeven moment had ze tijd en ging ik elke week naar de afspraak. Stukje bij beetje ging het steeds beter. Ik begon dingen van mezelf te begrijpen, waarom ik deed wat ik deed, waarom ik die paniek voelde, waarom ik niet achter mijn doelen aanging. Ik bedoel, ik hou enorm van schrijven maar ik deed het niet. Dat kwam dus door een bepaalde mindset die ik mezelf had aangeleerd. Dat ik lui was, dat ik dat niet kon, dat ik nooit iets afmaak, dat ik me aanstel, dat ik nooit succesvol zou zijn. Etc. Etc. De dingen waar ik mezelf mee pijnigde zeg je zelfs niet tegen een een hond (enja ik zal sowieso geen onaardige dingen tegen een hond zeggen maar you get my point). Ik werd me steeds meer bewust van de dingen die ik tegen mezelf zei en wist dat ik dingen moest doen die MIJ blij maakte, dingen moest doen waar IK ontspannen van raakte en ik deed dat niet. Ik sliep zeer slecht en toen mijn man 2 weken naar Marokko ging stond ik er 2 weken alleen voor. Op zich is dat niet erg maar ik was zelf al oververmoeid en de kinderen hadden continue ruzie. Gek werd ik ervan.

Toen mijn man dan eindelijk uit Marokko kwam, verwachtte ik rust en gezellige dingen maar het tegendeel bleek waar; ik werd ziek. En niet een griepje ofzo. Nee, ik werd écht ziek. Ik kreeg pijn over mijn hele lichaam. Ik kon niet functioneren zonder pijnstillers en zelfs met pijnstillers had ik nog pijn. Mijn enkels werden steeds dikker en ik dacht nog, dat komt door de pijnstillers. Maar nee. Overal op mijn lichaam kreeg ik onstekingen. Mijn enkels waren zwaar onstoken. Ik was naar de dokter gegaan die dacht dat het door een ijzertekort kwam maar ondanks de ijzer werd de pijn steeds erger. Ik ging terug naar de dokter die mijn enkels zag en direct naar de computer liep om een verwijsbriefje te maken. “Dit was niet normaal”, zei ze. Met een verwijsbriefje op zak voor de reumatologe en een recept voor andere pijnstillers ging ik weer naar huis. Ik weet niet, alles wat ik de afgelopen periode belangrijk vond, viel weg. De paniekaanvallen boeiden me niet meer, of Nuaim ziek werd of niet kon mijn aandacht niet meer krijgen. Alle aandacht was op mezelf. Ik kon en kan bepaalde dingen niet meer zo makkelijk doen. En wat me opviel was dat ik er op 2 manier mee om kon gaan: Ik kon verdrietig worden dat ik nu beperkt werd en mijn ‘gewone’ leven niet door kon gaan en denken aan alles wat ik NIET meer kon. Of ik kon accepteren wat er aan de hand was en er mee leren omgaan. Accepteren en denken aan de dingen die ik WEL kan doen. Als moslim ben je meer geneigd naar de andere kant te kijken. En die waarom vraag terugkoppelen. “Wat is er aan de hand? Waarom is dit gebeurd? Heb ik misschien niet goed voor mezelf gezorgd?” Allerlei vragen gingen door mijn hoofd. Mijn conclusie is dat ik slecht voor mezelf gezorgd heb en dat dit gebeurde zodat ik mijn mindset zou veranderen. Meer aandacht voor hoe ik me voel, wat ik doe, wanneer ik het doe en vragen te stellen bij dingen: “helpt dit mij of niet, brengt dit mij dichter bij mijn doel of niet?” En doordat ik continue pijn voel. Soms meer, soms minder, moet ik ook mijn grenzen stellen. Een ander kan niet voelen wat ik voel en zo word ik gedwongen om continue te denken of ik iets wél of niet wil doen.

Ik moet zeggen, ik ben niet altijd de meest positieve persoon geweest, vooral richting mezelf, maar al deze gebeurtenissen maken mij steeds positiever en dankbaarder. Ik vroeg om een meer positievere mindset en God gaf mij een beproeving om in te kunnen zien hoeveel ik eigenlijk wél heb. Soms geeft Hij je niet wat je vraagt maar iets waardoor je uiteindelijk krijgt waar je om vroeg. Je moet het alleen wel kunnen zien..

Onvruchtbaarheid bij moslima’s

Al een tijdje lees ik met bijzonder veel interesse de verhalen van vrouwen die iets meemaken waar heel weinig over gesproken wordt. De reden dat dat blijft bestaan is omdat dat taboes zijn. Je hoort er niet over te praten, het is raar. En eerst dacht ik nog dat het een ding was van moslims maar ondertussen blijkt wel dat er in alle culturen heel veel taboes zijn. Vandaag kun je het verhaal lezen van een zuster die ik heb gevraagd een blog te schrijven over onvruchtbaarheid. Zodat er meer begrip ontstaat en zodat vrouwen die het meemaken zich niet alleen voelen. 

Onvruchtbaarheid

Het bestaat niet…toch? Er werd mij gevraagd om een blog hierover te schrijven. Mijn eerste vraag was: “over wat precies?”
Het taboe, het leed, de schaamte, de obsessie, het onbegrip, de misvattingen, het grote verdriet of misschien de verborgenheid?
Infertiliteit is namelijk veel omvattend, maar wat doet het nou met een vrouw?

De omgeving heeft bepaalde verwachtingen van je. Rond je 23ste zou je echt weleens moeten gaan trouwen, want je wilt de boot toch niet missen? En ja, daar beginnen de lastige vragen en bemoeienissen al. Nog moeilijker om dit aan te horen is het wanneer je al enige moeite hebt gedaan om een partner te vinden. En wanneer je dan ein-de-lijk getrouwd bent, je volgens velen maar gelijk aan kinderen moeten beginnen, want jah! Je hebt al zo lang gewacht met trouwen, DE KLOK TIKT!!

Dat is vervelend om aan te horen als je gewoon je eigen leven hebt en je eerst een tijdje samen met je man wilt genieten van het huwelijkse leven. Je hebt voor hem gekozen, niet direct voor een gezin. Ineens ben je met zijn twee, dat heeft ook tijd nodig. Een onbezorgd leventje is dat nog. Geen verplichtingen dan die van jullie twee aan elkaar, alle tijd voor elkaar en geen zorgen. Ik ben nog altijd dankbaar dat wij een onbezorgde 1e jaar hebben gehad van ons huwelijk. Dat eerste jaar is een belangrijke bouwsteen voor de rest van je huwelijk. Als je gelijk dat eerste jaar met een zware beproeving zoals infertiliteit wordt getroffen, of een huilbaby, kan dat wrijving veroorzaken omdat die basis nog niet volledig is. Althans, wij kende elkaar nog niet zo lang voor we het huwelijksbootje instapte, dus voor ons was dat eerste jaar een must. Een jaar vol liefde, verlangen en ontvangen, verassingen en vanzelfsprekendheden. Samen de wereld verkennen en thuis bankhangen, samen koken en restaurantjes bezoeken, organiseren en bezoeken, lachen, gieren en brullen, kortom een groot feest! I would’nt wanna miss it for a thing. Dus als iedereen zich nou net wat meer met zijn eigen leven zou kunnen bemoeien. Than that would be great!

Onvruchtbaarheid is schrik, verbazing, ongeloof, angst, verdriet, somberheid en boosheid in een envelop die zomaar van de een op andere dag door de brievenbus wordt geschoven. Het is vooral heel onverwacht en het onverwachte is met name te blamen aan het onbewust zijn hiervan. Er wordt niet over gesproken, het wordt gebagatelliseerd en onder de deurmat geschoven bij de rest van de taboe’s. Vaak is dit gedrag simpelweg het gevolg van het ontbreken van ervaring en kennis. Want je wordt toch gewoon zwanger als je stopt met de pil??
Nee, dat hoeft dus helemaal niet zo te zijn. Vijf van de zes stellen wordt binnen 1 jaar zwanger. Dit betekent dat het bij 15% van de stellen langer dan een jaar duurt. Als het langer dan een jaar duurt dan val je onder de noemer ‘onvruchtbaar’ of ‘verminderd vruchtbaar’. Na een jaar zelf proberen krijg je een verwijzing van je huisarts. Je bent al een jaar bezig en dan denk je ..Nou ik hebt het ergste achter de rug. Elke maand de teleurstelling van een negatieve zwangerschapstest in je handen. De grond die je onder je voeten voelt wegzakken op het moment dat het weer niet is gelukt. Iedere keer is dat een rouwproces die je opnieuw moet beleven, voor het feit dat je weer ”iets” bent verloren en hebt gefaald als vrouw…of beter gezegd..nu al als moeder to-be. Want je voelt je al moeder, alleen zijn jouw armen nog niet gevuld. Dat ”iets” is het DNA van jou en je partner die het niet heeft gered om zich te ontwikkelen tot een embryo of niet is gaan innestelen. Finally! Het is allemaal voorbij en het is tijd voor de oplossing. Denk je.

Nee sorry. Het spijt me. Het ergste moet nog komen. Dacht je jezelf al te kennen? Think again. Er zal nog veel gebeuren. Maak je agenda maar vrij. Het beetje trots dat je hebt, zul je opzij moeten schuiven. Je vernedert en beschaamd voelen wanneer je je broek omlaag moet trekken voor interne onderzoekjes. Om te zoeken naar een verklaring waarom jouw lichaam niet schijnt te werken.
Keer op keer maar weer. Er zal zelfs een moment komen dat je er niet meer bij stilstaat. Je komt binnen in de kamer en hupsakee, doe maar wat je moet doen. Je zal je uitgezogen voelen wanneer je weer eens een paar buisjes bloed moet achterlaten voor bloedonderzoek. Elk deeltje in jouw lichaam zal continu spanning en stress ervaren bij het wachten,wachten en nog eens wachten. Wachten in de wachtkamer, wachten op afspraken, wachten op uitslagen na een onderzoek maar vooral het wachten op een klein wondertje van jou en je partner.

In plaats van dat er een baby in jou groeit, zal er een diep verlangen in jou groeien naar die baby. Je zal zelfs hunkerend verlangen naar het verlangen. En er zal een lege plek in je hart komen die wacht om gevuld worden, je zal moeten vechten tegen dit gevoel. Want dit gevoel zal veel negatieve emoties met zich meebrengen, zoals angst, depressie, jaloezie, huilbuien etc. Uiteraard popt de vraag wanneer jullie nou eindelijk eens een kleintje nemen. Keer op keer maar weer. Yes, de mensen zullen niet stoppen met het (on)bewust oprapen van de onvruchtbare dolk en die te steken in je open wond. Vragen gemixt met tips en tricks, want dan zou het wel moeten lukken. Vast goed bedoeld, maar killing.

Wees sterk voor je toekomstige baby. Het verlangen zit heel diep van binnen en dat zul je niet kunnen bedwingen. Om je heen komen zwangere vrouwen als paddestoelen uit de grond. Iedereen lijkt ineens zwanger te zijn. Soms zelfs zonder dat de wens er überhaupt was. Wees dan extra lief voor jezelf als het verlangen de kop op komt steken en zet het om in iets positiefs. Als je een zwangere vrouw ziet met een bolle buik, kijk dan niet naar haar met jaloezie, maar met bewondering en zoet verlangen. Deze vrouw heeft misschien ook hard gestruggeld met het zwanger worden. Zelfs als ze het doet overkomen dat het makkelijk ging. Het geven van een sociaal gewenst antwoord is in onze samenleving de basis om het vragenuurtje door te komen. Wees blij voor haar, zelf als je haar hoort klagen over haar zwangerschap of over haar kinderen en hoe zwaar het allemaal wel niet is. Het liefst zou je haar een draai om haar oren willen geven en vertellen dat ze geen idee heeft hoe gezegend ze wel niet is. In plaats daarvan doe je een welgemeend smeekgebed voor haar. Want zoals zij jouw last en stress niet kent, ken jij die van haar ook niet. Het hebben van kinderen is ook een beproeving. Laat ondanks dit alles je eigen verlangen nooit los, neem geen genoegen met minder en blijf (verantwoord) strijden.

Het zekere van geduld is dat het niet uitmaakt hoeveel je ook hebt. Het wordt beetje bij beetje opgemaakt tot je geen geduld meer hebt. Juist dan …dan zul je nog moeten vechten, de storm zal je moeten doorstaan. Klamp je vast aan een grote sterke boom en wees sterker dan de storm, want als jij deze storm overleeft, is er iets moois wat staat te wachten bij de regenboog. Als je nu in een situatie zit waar jijzelf nog niet tevreden over bent, weet dan dat dit niet het einde is. Want uiteindelijk komt alles op zijn pootjes terecht. Je zit dan nog middenin of misschien wel tegen het einde van de beproeving aan.
Wat mensen zich ook vaak niet realiseren is dat jij en ik niet voor niets zijn uitgekozen voor deze zware beproeving. Gebruik dit dan ook om je persoonlijk te ontwikkelen en nader te komen tot jouw schepper. Dat is het doel en daar ligt jouw beloning.

Je kunt deze zuster volgen via haar website. Haar website is: My Pregnancy Wish
Haar instagram is: my pregnancy wish

,

De succesvolle moslima? Ja, natuurlijk bestaat ze!

In tegenstelling tot wat je leest in de westerse media, is de islam een religie die gelovigen oproept om te lezen, leren en zich te ontwikkelen. De eerste woorden van de koran waren “Iqra bismi rabika ladhie galaq” “Lees, in de naam van jouw Heer.” Het eerste woordje spoort je aan om te lezen.  De islam is een religie die gelovigen, man EN vrouw, de vrijheid geeft om zich te ontwikkelen. De succesvolle moslima is een concept dat, naar mijn opinie, niet in de media komt en bij het beeld van een moslima denk je wellicht niet direct aan iemand in je omgeving die succesvol is.

De ‘moslima’ is een onderwerp waar veel over gesproken wordt door veel partijen. Er wordt hard geroepen dat de moslima onderdrukt wordt en menig politicus wil ons daarom bevrijden van ons uiterlijke kenmerk ‘de hoofddoek’. Dat de moslima daar niet naar luistert is een doorn in het oog van velen. Alhoewel sommige, veelal ongeletterden, ouders hun dochters een richting op duwen en ze verplichten een hoofddoek te dragen, is het merendeel van de moslima’s en de moslim ouder juist bezig met zich te ontwikkelen op meerdere vlakken. Dat de hoofddoek verplicht op moet is iets wat steeds minder voorkomt. De moslima van tegenwoordig bepaalt zelf of ze een hoofddoek draagt of niet. Ze maakt die keuze meestal na zich verdiept te hebben in het hoe en het waarom. De bevrijding is niet nodig.

Omdat ik als bekeerling natuurlijk open sta voor succesverhalen van moslima’s, kwam ik ze ook steeds meer tegen. Daarom besloot ik er meer aandacht aan te schenken en de wereld van de succesvolle moslima te onderzoeken. De wereld van de ontwikkelde moslima die een doel voor ogen heeft en er gewoon voor gaat. Omdat ik dat niet alleen voor mezelf wilde houden besloot ik er een blogserie aan te wijden die ik ‘De succesvolle moslima? Ja, natuurlijk bestaat ze’ zal noemen. 2 Maandelijks zal ik een blog online zetten met daarin een interview met een succesvolle moslima. En dat succes kan van alles betekenen. Voor mij is de term succes heel simpel: De moslima stelde een doel en ging er voor. Want wie zijn wij om voor haar te bepalen of hetgeen dat zij doet niet succesvol is? Een vrouw die zelf een kinderopvang opstart is net zo succesvol als een vrouw die alles achter zich liet om volledig voor haar gezin te zorgen. Want dat is succesvol voor mij, gaan voor waar jij in gelooft ongeacht wat de rest van de wereld daarover te zeggen heeft.

 

De dames die ik interview zijn niet alleen zeer divers qua succes, ook qua afkomst is het een divers boeket van kleurrijke dames. De een al wat meer praktiserend dan de ander. En juist dat maakt het interessant. Moslima’s zijn niet allemaal hetzelfde. Het zijn stuk voor stuk dames met een unieke persoonlijkheid die hun eigen weg zoeken in het leven én het geloof. Wel hebben ze één overeenkomst en dat is ze hun eigen succesverhaal hebben. Ik schreef HIER al eerder over mensen die mij inspireren.

1 x in de 2 weken zal ik een blog online zetten op dinsdagochtend met daarin het verhaal van een succesvolle moslima. Ken jij of ben jij een succesvolle moslima (je stelde een doel en bereikte dat), laat het me weten. En dan stuur ik je de interview vragen door. We hebben meer rolmodels nodig zoals jij om onze gemeenschap naar voren te brengen.