, , , , ,

Heb je ook zo’n schuldgevoel moeder?

Ik denk dat echt elke moeder het wel kent: “schuldgevoel”. Voordat je kinderen krijgt heb je totaal geen idee wat het is maar vanaf het moment dat er een baby in je buik zit, of soms al voor je zwanger bent, gebeurt het: Je krijgt een schuldgevoel. En geloof me, een schuldgevoel is echt goed. Een schuldgevoel betekent dat je het allerbeste voor je kindje wil en dat je je verantwoordelijk voelt als dat niet zo is. Op die manier zorg je als moeder ook dat je kleintje het beste krijgt dat jij kunt geven.
En let op he, want dat betekent niet dat je je kindje altijd moet verwennen ofzo of altijd de zin moet geven. Het betekent gewoon dat je altijd je best doet om een evenwicht te vinden tussen wat je kind gelukkig maakt en het beste voor het kind is en wat het beste is voor jou.

‘Als de moeder gelukkig is, dan is het kind het ook’, hoor ik heel vaak. En dat is ook zo maar tegelijkertijd zullen de meeste moeders hun eigen geluk opgeven voor dat van hun kind. Zo heb ik de kleinste 2 jaar lang met pijn en moeite borstvoeding op verzoek gegeven. Ik was dat sowieso van plan maar het was lastiger dan ik in eerste instantie dacht. Hij wilde heel, heel vaak drinken en het tijdstip maakte voor hem ook niet uit. En dat ik om 6 uur moest opstaan om Soraya naar school te brengen boeide hem ook niet veel. Hij wilde en ik gaf. Dat ik met gigantische wallen en slaapgebrek rondliep, was omdat ik een schuldgevoel kreeg als ik hem dat niet zou geven. Die 2 jaar was voor mij zeer belangrijk omdat wij hadden besloten hem niet te laten vaccineren en we hem daardoor een zo gezond mogelijk immuunsysteem wilden geven. En borstvoeding is daar gewoon heel goed voor. En omdat er ook in de Koran staat dat een vrouw 2 jaar borstvoeding moet geven, was dat voor mij zo klaar als een klontje.
(Meer over borstvoeding kun je lezen bij aziema fatima of bij Madelon van Waymadi.

Maar waarom ik vandaag over schuldgevoel wilde schrijven is omdat ik het vandaag weer had. Dat vreselijke gevoel dat ik het liefst wil negeren. Het begon al toen Soraya uit bed kwam. Vandaag is het namelijk weer de eerste dag na de herfstvakantie en ze zag er een beetje tegen op. Het feit dat haar amandelen bijna haar luchtpijp afsluiten en ze daardoor niet goed slaapt en zich niet goed voelt helpen daar niet bij. Ik besloot toch haar naar school te brengen want binnenkort moeten haar amandelen eruit en dan mist ze sowieso al een hele week school en ze heeft dat echt nodig. Ik wil niet dat ze achter gaat lopen.

stockfoto pixababy

Dus daarna kreeg ik het weer toen ik Nu’aim wegbracht. Op maandag is het turnen en dan is er een juf die hij niet elke dag heeft en dat na een week hangen en plakken bij mama. Das niet gemakkelijk. Dus hij begon al te huilen en wat het voor mij nog erger maakte was dat hij zijn regenlaarsjes aan had. En dan moet hij zo gaan turnen. Aaaw zielig toch? Ik had er helemaal niet aan gedacht. Stomme mama. En ondertussen was Soraya ook al gekomen naar de kleuterschool want haar tas met turnspullen (is het raar dat ik het nog steeds liever gym spullen wil noemen?) die hing nog aan de buggy en de juf was een beetje geïrriteerd geraakt omdat ze die niet bij zich had en er waren nog andere kinderen die nog steeds niet in orde waren met hun spullen. Zij normaal wel natuurlijk maar we zijn in België en de juffen zijn hier toch een beetje onaardiger en kunnen wel eens heel hard praten als ze niet blij zijn. Soraya kwam dus huilend aan bij mij. Ze kan daar gewoon niet tegen. En weetje, ik ook niet dus ik snap haar. Gelukkig was haar eigen juf heel lief en pikte ze dat goed op. Thankyou juf Karen (die dit toch niet leest hahaha). Maar goed, ik ging dus niet heel blij van school weg. Schuldgevoel all over, like glitters op kerstkaarten.

Nou vertel, ook al met een schuldgevoel begonnen op deze maandag?

 

 

5 antwoorden
  1. Ilse van Kreanimo
    Ilse van Kreanimo zegt:

    Oh…. herkenbaar!

    De eerste dag dat mijn zoontje naar het eerste leerjaar ging had hij geen elastomap bij…. ik had het gewoon niet gelezen dat hij dat moest hebben.
    Alle kindjes gingen zitten en mochten de map op de bank nemen (we mochten mee omdat het de eerste dag was in het eerste leerjaar) en ik zag de paniek in zijn ogen….
    Hij zat daar zo doodongelukkig! De juf was niet boos, ik was wel super boos op mezelf.
    Ik ben maar snel naar de winkel gereden en er één na gaan brengen!

    Beantwoorden
    • fatimama
      fatimama zegt:

      Ooow dat is ook zo erg he. En stel je voor als je er dan niet bij was geweest ofzo. Ik probeer er nu echt heel hard op te letten dat ik in ieder geval niks meer vergeet mee te geven maarja, zo’n turnzak die aan de buggy hangt is niet te vermijden.

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *