Toen ik veel jonger, frisser en minder grijs was, vond ik het moederschap niet persé gemakkelijk maar wel minder moeilijk als nu, nu ik wat ouder ben. Ik dacht er gewoon niet zoveel over na. Alles kwam zoals het kwam zonder dat ik dingen over geanalyseerd had zoals nu. Er was 20 jaar geleden ook niet zoveel informatie. Ja, we hadden de tijdschriften en ja, we konden op internet maar er was gewoon veel minder te vinden en ik wist ook niet dat er verschillende visies waren op het opvoeden. Je deed het gewoon zoals je moeder het deed en dan had je natuurlijk wel je eigen ideetjes maar wat je als voorbeeld had, dat was je leidraad. En als het wat lastiger was ging je naar het consultatiebureau.

Zo kreeg ik het advies om mijn dochter die toen 1 jaar was en niet goed ging slapen, gewoon te laten huilen in haar bed tot ze ging slapen. Ik was verdorie nog harstikke jong en had gewoon geen idee. Ik luisterde gewoon naar wat de wijkverpleegkundige zei. En die zei: “laten huilen.” Dus, ik liet haar huilen. Ik deed haar in bed zoals gewoonlijk en zong wat liedjes voor haar en toen liep ik weg en deed de deur van de huiskamer dicht. De tv lekker hard aan zodat ik het niet goed hoorde dat ze aan het huilen was. Ik voelde me daar natuurlijk helemaal niet goed bij maar als de wijkverpleegkundige dat zegt, dan doe je dat! Achteraf had ik moeten checken hoe het met haar ging maarja ik dacht daar voor de rest niet verder bij na. Enja, ze leerde natuurlijk zelf slapen. Ze huilde niet meer. Het arme kind. Nog steeds krijg ik een knoop in mijn maag als ik er aan denk.
Als je dan kijkt naar de opvoeding van nu. Dat is zo anders. We zijn ons, gelukkig, veel meer bewust van hoe we zo goed mogelijk voor ons kindje kunnen zorgen. Maar het nadeel is wel dat we ons veel meer bewust zijn van wat er allemaal fout kan gaan. Daardoor is het lastig om ontspannen op te voeden. Als je kind hoest ben je al bijna bang dat er een longonsteking achter zit omdat je dat tegenwoordig veel vaker leest en hoort. Ahja, je leest gewoon meer nu he. Vroeger dan kon je dat alleen horen als het iemand uit je omgeving was. Nu lees je het op facebook of instagram. De wereld is veel kleiner geworden en in dit soort gevallen is dat best een nadeel. We zitten als moeder in allerlei groepjes. Dat begint al voor de bevalling als je je aanmeld bij het groepje dat in dezelfde maand als jou is uitgerekend. Dan zit je bijvoorbeeld bij de ‘novembermama’s 2008’ zoals ik met Soraya.

In dat groepje zitten natuurlijk heel veel verschillende dames met nog veel meer verschillende meningen. En daar kun je aardig onzeker van worden. En dat lieve jij, is helemaal niet nodig! Want als jij een kindje krijgt dan weetje heus wel wat goed is voor jouw kindje. Dat een ander alles op een andere manier doet is helemaal niet erg want dat past dan goed bij hun gezin. Ik lees zelf heel veel over vaccinaties en over wel of niet vaccineren en wat me opvalt is dat er vanuit 2 kanten zo ontzettend hatelijk gedaan wordt. Alsof de ander een slechte ouder is door wel of niet te vaccineren. Nee, dat is gewoon een ouder die een andere keuze maakt. Soms wel goed onderbouwd en soms niet goed onderbouwd. Zo heb je ook moeders die pro borstvoeding zijn en dan heb je weer moeders die er helemaal geen zin in hebben. Nou weetje, ik ben pro borstvoeding en vooral de laatste heeft geen één keer kunstvoeding gekregen maar echt, dat moet iedereen voor zichzelf bepalen. Mijn kindje, mijn verantwoordelijkheid. Jouw kindje, jouw verantwoordelijkheid. Hier schreef ik er al over:
“Je bent goed genoeg”

Dat besef kwam bij mij vooral toen ik merkte dat andere mensen een oordeel hadden over Soraya en dat ik besloot haar thuisonderwijs te geven. Echt mensen die nog nooit iets hadden gehoord over thuisonderwijs, nog nooit met mensen hadden gesproken over wat thuisonderwijs inhield, hadden een hele duidelijke mening. Ze haalden allerlei argumenten uit de kast om mij te overtuigen dat school het beste was. Ze spraken mij er ook echt op aan, of eigenlijk Soraya. Dan zagen ze ons lopen onder schooltijd en kregen we gelijk de vraag of ze niet naar school moest. Gelukkig had ik natuurlijk veel meer onderzoeken gelezen en had ik ook veel meer verhalen van ervaringsdeskundigen gelezen waardoor ik net wat beter onderlegd was en hun argumenten makkelijk van tafel kon schuiven.

Feit is dat je je als moeder soms heel erg onzeker kan voelen. Als je kinderen krijgt ben je veel gevoeliger voor kritiek van wie dan ook. Maar jij weet het bijna altijd beter. Mijn tip aan jou als moeder is dan ook: luister naar jouw gevoel en bespreek het met je partner. Als jullie ergens achter staan dan kan de hele wereld op zijn kop staan maar het is jullie gezin en jullie keuze. Zoek mensen op die dezelfde keuzes maken om je sterker te voelen en ga er gewoon voor! JIJ BENT GENOEG!

Herken je dit onzekere gevoel?