,

Mindset bij ziekte

Iets waar ik nooit bij stilstond in mijn leven, is de invloed van je mindset. Je mindset wordt gevormd door alles wat je meemaakt. Als je je mindset nooit aanpast op wat je wilt bereiken of hoe je je wilt voelen, zul je altijd blijven denken zoals je altijd deed, gevormd door de dingen die jij in je leven hebt meegemaakt. Als je altijd hebt gehoord dat je lui bent, zul je bepaalde dingen niet doen omdat je denkt dat je lui bent. Of je zult dingen JUIST doen omdat je denkt dat je anders lui bent. Soms zul je dan dingen mislopen óf over je grenzen heengaan. Je mindset is dus zeer belangrijk als je verder wilt komen in je leven.

Toen Nuaim 2,5 maand was, kreeg hij een huilbui waar hij niet uitkwam. We dachten dat hij doodging. Elhamdulilah, achteraf had hij waarschijnlijk gewoon een pijnprikkel door darmkrampjes. Maar op dat moment veranderde er bij mij iets. Alle kennis die ik had opgedaan tijdens het opvoeden was ik kwijt en het gemak waarmee je een 4e kind opvoed, veranderde in een zenuwslopende reis. Dat hij daarna nog 3 x een koortsstuip kreeg maakte dat alleen maar erger. Ik werd een brok ellende. Bij het kleinste hoestje dacht ik al dat er gevaar dreigde. Als hij moe was voor bedtijd kreeg ik het al op mijn heupen. Ik veranderde in een zenuwenpees. Heel erg irritant. Voor mezelf maar óók voor mijn omgeving want die zagen het gevaar niet en konden niet begrijpen waarom ik elke keer zo bang was. Op een gegeven moment kon ik er niet meer tegen. Ik voelde me 24 uur per dag verantwoordelijk voor het voorkomen van weer zo een enge ervaring en ik besloot een paar dagen in mijn eentje naar mijn ouders te gaan.

Daar kwam ik tot de conclusie dat mijn gedrag écht abnormaal was. We gingen namelijk op een gegeven moment naar de LIDL om boodschappen te doen en zelfs daar, zonder kind, kreeg ik een paniekaanval. En hoe. Mijn hart begon keihard te kloppen en het leek of er gevaar om de hoek loerde. Een heel realistisch gevaar. En hoe ik ook probeerde om ervan af te komen, dat gejaagde gevoel bleef in mijn lichaam. En dat terwijl hij lekker bij mijn man zat en er niks maar dan ook niks aan de hand was. Dat weekend, besefte ik dat ik iets moest doen. Ik kwam op de een of andere manier podcasts tegen van Michael Pilarczyck. Je weet wel, die DJ van vroeger. En ik bleef luisteren naar dingen die hij zei over doelen stellen, wat er achter angst zit. En die dingen klonken allemaal heel logisch maar ook heel ver weg voor mij. Alsof ik vast zat in mijn kooi.

omgaan met ziekte

advies van Michael Pilarczyck

In de zomer had ik altijd zo’n momentje in de ochtend dat ik in mijn eentje koffie dronk op mijn Ikea trapje in de tuin. Om even een rustmoment te pakken voordat de kinderen naar beneden kwamen. Tegelijkertijd keek ik dan een filmpje op YouTube, ook over mindset. De filmpjes waren meestal van Mel Robbins, een totale aanrader. Ze legt alles zo, zó logisch uit. Logisch, heel beknopt en duidelijk. Ik leerde over de 5 second rule die je hier kunt vinden: Mel Robbins – 5 second rule
De 5 second rule hielp me om mezelf een beetje op te starten, om te beginnen aan een betere mindset. Ik stond ondertussen op de wachtlijst voor een psychologe voor EMDR therapie. En op een gegeven moment had ze tijd en ging ik elke week naar de afspraak. Stukje bij beetje ging het steeds beter. Ik begon dingen van mezelf te begrijpen, waarom ik deed wat ik deed, waarom ik die paniek voelde, waarom ik niet achter mijn doelen aanging. Ik bedoel, ik hou enorm van schrijven maar ik deed het niet. Dat kwam dus door een bepaalde mindset die ik mezelf had aangeleerd. Dat ik lui was, dat ik dat niet kon, dat ik nooit iets afmaak, dat ik me aanstel, dat ik nooit succesvol zou zijn. Etc. Etc. De dingen waar ik mezelf mee pijnigde zeg je zelfs niet tegen een een hond (enja ik zal sowieso geen onaardige dingen tegen een hond zeggen maar you get my point). Ik werd me steeds meer bewust van de dingen die ik tegen mezelf zei en wist dat ik dingen moest doen die MIJ blij maakte, dingen moest doen waar IK ontspannen van raakte en ik deed dat niet. Ik sliep zeer slecht en toen mijn man 2 weken naar Marokko ging stond ik er 2 weken alleen voor. Op zich is dat niet erg maar ik was zelf al oververmoeid en de kinderen hadden continue ruzie. Gek werd ik ervan.

Toen mijn man dan eindelijk uit Marokko kwam, verwachtte ik rust en gezellige dingen maar het tegendeel bleek waar; ik werd ziek. En niet een griepje ofzo. Nee, ik werd écht ziek. Ik kreeg pijn over mijn hele lichaam. Ik kon niet functioneren zonder pijnstillers en zelfs met pijnstillers had ik nog pijn. Mijn enkels werden steeds dikker en ik dacht nog, dat komt door de pijnstillers. Maar nee. Overal op mijn lichaam kreeg ik onstekingen. Mijn enkels waren zwaar onstoken. Ik was naar de dokter gegaan die dacht dat het door een ijzertekort kwam maar ondanks de ijzer werd de pijn steeds erger. Ik ging terug naar de dokter die mijn enkels zag en direct naar de computer liep om een verwijsbriefje te maken. “Dit was niet normaal”, zei ze. Met een verwijsbriefje op zak voor de reumatologe en een recept voor andere pijnstillers ging ik weer naar huis. Ik weet niet, alles wat ik de afgelopen periode belangrijk vond, viel weg. De paniekaanvallen boeiden me niet meer, of Nuaim ziek werd of niet kon mijn aandacht niet meer krijgen. Alle aandacht was op mezelf. Ik kon en kan bepaalde dingen niet meer zo makkelijk doen. En wat me opviel was dat ik er op 2 manier mee om kon gaan: Ik kon verdrietig worden dat ik nu beperkt werd en mijn ‘gewone’ leven niet door kon gaan en denken aan alles wat ik NIET meer kon. Of ik kon accepteren wat er aan de hand was en er mee leren omgaan. Accepteren en denken aan de dingen die ik WEL kan doen. Als moslim ben je meer geneigd naar de andere kant te kijken. En die waarom vraag terugkoppelen. “Wat is er aan de hand? Waarom is dit gebeurd? Heb ik misschien niet goed voor mezelf gezorgd?” Allerlei vragen gingen door mijn hoofd. Mijn conclusie is dat ik slecht voor mezelf gezorgd heb en dat dit gebeurde zodat ik mijn mindset zou veranderen. Meer aandacht voor hoe ik me voel, wat ik doe, wanneer ik het doe en vragen te stellen bij dingen: “helpt dit mij of niet, brengt dit mij dichter bij mijn doel of niet?” En doordat ik continue pijn voel. Soms meer, soms minder, moet ik ook mijn grenzen stellen. Een ander kan niet voelen wat ik voel en zo word ik gedwongen om continue te denken of ik iets wél of niet wil doen.

Ik moet zeggen, ik ben niet altijd de meest positieve persoon geweest, vooral richting mezelf, maar al deze gebeurtenissen maken mij steeds positiever en dankbaarder. Ik vroeg om een meer positievere mindset en God gaf mij een beproeving om in te kunnen zien hoeveel ik eigenlijk wél heb. Soms geeft Hij je niet wat je vraagt maar iets waardoor je uiteindelijk krijgt waar je om vroeg. Je moet het alleen wel kunnen zien..

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *