Mijn bekering tot de Islam

Meer dan 11 jaar geleden zat ik tijdens oud en nieuw bij mijn nicht in Spijkenisse. De kinderen waren bij hun vader en ik was bij Marjo. Marjo is echt een schat dus het was sowieso gezellig. Rond twaalf uur ging ze naar buiten met haar kinderenen ik bleef achter omdat ik de buren toch niet kende en een hekel heb aan vuurwerk.
Ik ging naar boven en keek naar buiten en zag iedereen buiten gezellig met elkaar babbelen en gelukkig nieuwjaar wensen. Op dat moment voelde ik me van binnen zo ontzettend eenzaam. Het was twaalf uur geweest en mijn telefoon ging zelfs niet 1 x over. Niet 1 x! Niet eens een sms’je of iets. De eenzaamheid die je dan kan voelen, die gun ik niemand. Het was alsof ik helemaal alleen op de wereld was en was intens verdrietig.

Terwijl ik boven aan het huilen was, begon ik te bidden en tijdens het bidden zei ik tegen God dat ik geen idee had hoe ik moest bidden maar dat ik me zo rot en zo eenzaam voelde en dat ik dat echt nooit meer wilde en of Hij me alsjeblieft gelukkiger wilde maken. Daarna viel ik verdrietig in slaap maar subhanAllah, vanaf dat moment veranderde mijn leven. Ik kwam bepaalde mensen tegen in mijn leven waardoor ik plotseling opnieuw in contact kwam met de islam. Toen ik 18 jaar was, had ik heel veel moslimvriendinnen en ik had me toen al eens verdiept. Er was een boek dat ik toen bij de bibliotheek had geleend dat ik had gekopieerd. Dat boekje stond nog steeds in mijn kast.

Vanaf het moment dat ik het boekje open deed en begon te lezen, stopte ik niet meer. Ik bleef maar lezen en lezen en lezen. Ik zette mijn speurtocht verder op internet en via allerlei msn groepen kwam ik in contact met vrouwen die bekeerd waren en die daarover vertelde. Langzamerhand drong het tot me door dat de islam niet een godsdienst was voor ‘buitenlanders’. Langzamerhand begon ik te begrijpen dat de islam er was voor de gehele mensheid, ook ik, ook Nederlanders.

Na mijn eenzaamheid van oud en nieuw, bevond ik me ineens op een heel ander pad. Ik besefte dat ik moslim zou worden. Ik was het nog niet maar wist wel dat ik het zou worden. Het was alsof alle puzzelstukjes op zijn plek vielen. Na maanden van lezen, was het op 28 mei 2004 zo ver. Ik ging mijn geloofsgetuigenis opzeggen in de plaatselijke moskee. Moskee Bilal in Alkmaar. Met een geleende hoofddoek en een geleende djellaba ging ik op de fiets naar de moskee. Man, man, man, ik voelde me alsof ik naar een carnavalsfeestje ging. Maar toen ik in de moskee was, voelde ik me heel anders. Ik realiseerde me dat ons leven draait om de aanbidding van onze Schepper en dat wij als westerse mensen een heel verkeerd beeld hadden van de moslims en van het leven. In de moskee voelde ik pas echt dat we ons leven moeten veranderen. Dat we ons niet bezig moeten houden met allerlei afleidingen. Dat we ons juist bezig moeten houden met hetgeen onze Schepper van ons wil.

Na het vrijdagsgebed wat voor mij echt wel heel apart was omdat ik helemaal geen idee had hoe ik moest bidden, was het zover. Ik zou de shahada uitspreken. De zenuwen gierden door mijn keel.
Helemaal in de war en blozend als een schoolmeisje sprak ik hem uit en wat er daarna gebeurde was niet te geloven. De aanwezige vrouwen haasten zich naar mij toe om mij te feliciteren. De een na de ander was aan het huilen en hevig ontroerd omdat ik een moslima was geworden. Het mooiste vond ik het dat de moeder van mijn oude vriendin Fatima ook aanwezig was. Ze omhelsde me en was intens blij.

Inmiddels is het al bijna 11 jaar geleden dat ik me bekeerde en ik heb er nog geen moment spijt van gehad. De islam omarmen was het mooiste dat ik in mijn leven heb gedaan en ik ben er nog elke dag dankbaar voor. Mijn leven heeft een doel en als er zich obstakels voordoen weet ik dat het een reden heeft. Moslim worden betekent niet dat je leven geen problemen meer kent. De problemen blijven. De verandering zit hem erin dat jij zelf verandert en de problemen als beproevingen ziet waar je doorheen moet. En zelfs tijdens beproevingen ben je dankbaar omdat je weet dat er achter beproevingen een grote beloning zit. Eenzaamheid bestaat ook als moslim maar die eenzaamheid is totaal anders omdat je nu weet dat Allah alles ziet en je daardoor niet meer eenzaam zoals toen kunt zijn. Want hoe kun je eenzaam zijn als degene die jou geschapen heeft nu een prominente plaats heeft in jouw leven?

Wil jij ook je bekeringsverhaal kwijt of ben je een geboren moslima maar heb je op een gegeven moment echt zelf gekozen voor de islam, mail me dan op fatimama@outlook.be. Dan plaats ik jouw verhaal ook. 

3 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *