, ,

Een pittig kind

Al een tijdje wilde ik schrijven over het volgende onderwerp: een pittig kind. Mijn eerste 3 kinderen waren als baby heel rustig. Zoals met de meeste kinderen werden ze wel een beetje drukker naarmate ze ouder werden maar de babytijd zou ik omschrijven als normaal. Er waren wel wat probleempjes met spugen maarja, dat hoort er ook gewoon bij. Toen de 4e, en inshaAllah de laatste, kwam, brak er voor mij een hele moeilijke tijd aan. De zwangerschap was al heel zwaar. Ik had totaal geen energie om maar iets te doen, zat in een appartement dat heel klein was en vol schimmel hing, sliep op het einde maar iets van 3 uurtjes per nacht als ik geluk had, had continue ruzie met mijn man om van alles en ik voelde me echt opgesloten omdat ik niks kon doen.

 

Toen Nu’aim geboren werd na een stortbevalling, leek het allemaal heel gemakkelijk. Ik voelde me de gelukkigste vrouw ter wereld, sliep veel langer en zag er gewoon goed uit. Hij kwam goed aan en het leek allemaal heel voorspoedig te gaan. Toen de verpleegster van Kind en Gezin langskwam maakte ik het ook al heel snel duidelijk dat ik alleen langs zou komen voor de gehoortest en daarna geen stap meer binnen zou zetten bij Kind en Gezin. Ik zei dat dit mijn 4e kind was en dat ik dat niet meer nodig had. Wist ik veel dat er een hel van een periode aan zat te komen. De borstvoeding verliep, zelfs na de ervaring met 3 kinderen, niet zo voorspoedig als ik had gehoopt. Ik had 3 maanden lang pijn bij het voeden en bij elke voeding kneep ik mijn benen samen van de pijn. En alhoewel ik een echt lid van de borstvoedingsmaffia ben, stond ik na 3 maanden in de supermarkt de blikken te lezen op inhoud. Dat motiveerde me wel om nog even door te zetten maar dat geeft wel aan hoe vervelend die pijn was.
Als ik wegging met baby N. was dat verschrikkelijk. Vanaf dat hij in de kinderwagenbak moest liggen en we naar buiten gingen begon het huilen. Soms was hij even stil maar dan begon dat vreselijke huilen weer. Iedere moeder kent dat gekrijs dat door merg en been gaat en dat je gewoon wilt stoppen no matter what!

Daarnaast was hij overdag ook niet zo snel tevreden en bleef hij maar spugen. Toen hij 2,5 maand was gebeurde er iets erg, hij huilde en stopte met ademen. Mijn man en ik zagen hem gewoon doodgaan voor onze ogen. Hij stopte gewoon met ademen en hij keek naar ons alsof hij afscheid nam. Toen we de ambulance hadden gebeld kwam hij weer langzaam bij. Hij heeft daarna een korte week in het ziekenhuis gelegen voor allerlei onderzoeken. Elhamdulilah was er niks aan de hand maar die gebeurtenis heeft mij getekend voor een hele, hele lange periode. Ik was mezelf bijna verloren. Alle kennis die ik had over kinderen was gewoon weg. Ik was ontzettend onzeker en wist niet meer hoe ik met hem moest omgaan. Huilen was een no go voor mij. Gevolg was dat hij continue opgepakt werd en ik nergens aan toe kwam. Nog steeds kan ik er niet tegen als hij huilt, het wordt wel iets makkelijker maar het blijft een beetje moeilijk.

En huilen deed en doet hij vaak omdat hij heel veel dingen wil doen. Vooral overal op klimmen. Zijn karakter is nogal een dominante. Hij slaapt nog steeds bij mij omdat hij zo huilt als ik hem in zijn eigen bed lig en ik kan dat momenteel gewoon niet aan. Ik begin net op te krabbelen uit dat dal en weer mezelf te worden. Little N. is een kind dat supersuper snel denkt. Hij ziet altijd wel iets wat hij wil doen wat niet mag. Zijn favoriet is nu zijn beker leeggooien. Gooien met auto’s staat ook wel in zijn top 10. En dan vooral van boven naar beneden of met veel kracht op de grond. Eten doet hij maar dan het liefst brood met olijfolie of amlou (amandelen, honing en arganolie gemixt). Interesse voor de warme maaltijd heeft hij nooit gehad. Ja, rijst maar daar krijgt hij opstopping van. De rest is geen plezier voor hem en de meeste dingen weigert hij gewoon. Ja, zelfs worteltjes en aardappeltjes. Ik mix dus maar van alles voor hem enja, ik ben zo’n moeder die chanteert. Ik beken. Ploetermoeder toch? Maar eerlijk, als je een pittig kind hebt, is being nice niet altijd je eerste reactie. Als je moe bent van een pittig kind omdat je continue achter hem aan moet lopen, is dat gewoon niet leuk. Daarom staat de tv vaak aan.

Ik hoop gewoon dat hij, als hij straks naar school gaat en wat beter kan praten, wat makkelijker in de omgang zal worden. Dat ik wat meer ruimte voor mezelf krijgt want eerlijk, een pittig kind is uitputtend.
Mijn man zegt: “Achja, het is een jongen he.” Maar als je de hele dag samen bent met zo’n jochie, dat wel de heerlijkste kusjes geeft en heel, heel schattig is mashaAllah, is dat wel heel heftig.

Hoe ervaar jij dat met je kind? Pittig of niet pittig?

 

16 antwoorden
  1. Kim
    Kim zegt:

    Salaam 3alaykum! Ik vind het heel fijn om je artikel te lezen en is heel herkenbaar voor me 😉 ik heb twee pittige dochters achter de rug en nu begint alles wat op zijn plooi te komen maar ik heb ook uit zo’n dal moeten zien te klimmen en al hou je zo hard van je kind, het is toch niet te onderschatten om een pittig kind op te voeden 😉 ploetermoeder, misschien maar proberen we niet allemaal een beetje te overleven 😉

    Beantwoorden
    • fatimama
      fatimama zegt:

      Wa aleikum salaam, nou ik ben dus ook heel blij met jouw reactie. Mijn man denkt dat het wel meevalt en dat ik overdrijf. Maar
      dat is gewoon niet zo. Continue oplettend zijn is gewoon niet gemakkelijk. Enja, we’re trying to survive here! Echt, als het makkelijker was, zou ik ook anders doen maar je overleeft gewoon, mooi gezegd want dat is echt waar. (ook al klinkt dat raar maar ik begrijp precies hoe je dat bedoeld hoor)

      Beantwoorden
  2. Leila
    Leila zegt:

    Mijn jongste is ook zo een pittig kind. Het was een echte huilbaby. Dat groeide er wel uit na enkele maanden, maar ook nu – ze is ondertussen 7 – blijft ze zeer sterk in het duidelijk maken wat ze wil en wat niet. Het blijft ook moeilijk voor mij als moeder om er niet aan toe te geven helaas …

    Beantwoorden
    • fatimama
      fatimama zegt:

      Oow serieus? Ik dacht dat ze rustig was maarja al die pittige kindjes zijn ook zo schattig he mashaAllah.
      Het zal wel goed zijn voor de toekomst als ze gewoon weten wat ze willen maarja, blijf maar eens sterk dan als je 2 van die
      puppie ogen ziet..

      Beantwoorden
  3. Marlieke
    Marlieke zegt:

    wat is dit zwaar… Misschien heb je wat aan het boek ‘temperamentvolle kinderen? Het enige dat ik je kan adviseren met twee pittige kids is duidelijkheid maken wat je verwachtingen zijn en wat het kind kan verwachten in bepaalde situaties. Sterkte

    Beantwoorden
    • fatimama
      fatimama zegt:

      Ja, ik denk dat ik eens ga zoeken bij de bieb. En duidelijk maken van die verwachtingen, ik denk dat hij heel veel dingen niet snapt. Hij blijft dingen doen. Maar misschien staan er in dat boek oplossingen voor? Bedankt voor de tip.

      Beantwoorden
  4. Rory
    Rory zegt:

    Wat een heftig verhaal! Dat voor je ogen zien gebeuren moet echt verschrikkelijk zijn. Gelukkig dat er niets aan de hand bleek te zijn (toch?) maar het is iets wat je denk ik altijd bij zal blijven. Ik heb weleens iets voorbij zien komen. Een boek over pittige kinderen. Was dat niet van Tischa Neve? Ik weet het niet zeker hoor. Maar je kindje klinkt inderdaad als behoorlijk pittig. Bij mijn dochtertje zei de kinderarts: dat is heel goed voor later. Dat zal wel. Daar ben ik ook blij om. Maar op dat moment had ik er niet zoveel aan…

    Beantwoorden
    • fatimama
      fatimama zegt:

      Ja. Dat was inderdaad verschrikkelijk. Vooral de reactie van mijn man. Die is NOOIT in paniek en die was het westen kwijt en begon te huilen. Maar er was inderdaad niks aan de hand.
      Ik ga eens zoeken ja naar dat boek want tips zijn wel heel handig geloof ik. Het moet ook vol te houden zijn.
      Ja en dat de kinderarts dat zegt is misschien wel waar maar je kan er idd niks mee. Vooral niet als je zelf helemaal uitgeput bent en
      het echt niet meer ziet zitten. Maar ik dacht dat jij een heel schattig dochtertje had, ik bedoel ze is sowieso wel schattig maar ook rustig.

      Beantwoorden
      • Rory
        Rory zegt:

        Klopt. Ze is heel schattig, lief en rustig. Maar ze kan ook echt temperamentvol en drammerig zijn (kuch, dat heeft ze van mij 🙂 De periode waar ik op doelde was met name in het begin. De eerste paar maanden. Heel erg veel huilen. Zoveel dat we zelfs even in het ziekenhuis zijn terug geweest toen ze 6 weken oud was.

        Beantwoorden
  5. Mahwish
    Mahwish zegt:

    Zo wat heftig om te lezen dat je las dat je zag hoe hij stopte met ademen, kan me niet voorstellen wat je als ouder door je heen gaat. Mijn jongste is ook best pittig, doet lekker waar ze zin in heeft. Sinds ze naar de voorschool gaat, gaan bepaalde dingen wel makkelijker zoals gaan slapen en gezonder eten.

    Beantwoorden
    • fatimama
      fatimama zegt:

      Nou alsof je door de grond zakt en echt, alles leek in slowmotion te gaan, echt heel weird.
      Ik hoor dat dus wel vaker he dat kinderen makkelijker worden als ze naar school gaan. Dus ik hoop daar echt zo op!
      Want naar de creche durf ik hem niet te brengen met dat drukke gedrag.

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *