Berichten

,

De succesvolle moslima? Ja, natuurlijk bestaat ze!

In tegenstelling tot wat je leest in de westerse media, is de islam een religie die gelovigen oproept om te lezen, leren en zich te ontwikkelen. De eerste woorden van de koran waren “Iqra bismi rabika ladhie galaq” “Lees, in de naam van jouw Heer.” Het eerste woordje spoort je aan om te lezen.  De islam is een religie die gelovigen, man EN vrouw, de vrijheid geeft om zich te ontwikkelen. De succesvolle moslima is een concept dat, naar mijn opinie, niet in de media komt en bij het beeld van een moslima denk je wellicht niet direct aan iemand in je omgeving die succesvol is.

De ‘moslima’ is een onderwerp waar veel over gesproken wordt door veel partijen. Er wordt hard geroepen dat de moslima onderdrukt wordt en menig politicus wil ons daarom bevrijden van ons uiterlijke kenmerk ‘de hoofddoek’. Dat de moslima daar niet naar luistert is een doorn in het oog van velen. Alhoewel sommige, veelal ongeletterden, ouders hun dochters een richting op duwen en ze verplichten een hoofddoek te dragen, is het merendeel van de moslima’s en de moslim ouder juist bezig met zich te ontwikkelen op meerdere vlakken. Dat de hoofddoek verplicht op moet is iets wat steeds minder voorkomt. De moslima van tegenwoordig bepaalt zelf of ze een hoofddoek draagt of niet. Ze maakt die keuze meestal na zich verdiept te hebben in het hoe en het waarom. De bevrijding is niet nodig.

Omdat ik als bekeerling natuurlijk open sta voor succesverhalen van moslima’s, kwam ik ze ook steeds meer tegen. Daarom besloot ik er meer aandacht aan te schenken en de wereld van de succesvolle moslima te onderzoeken. De wereld van de ontwikkelde moslima die een doel voor ogen heeft en er gewoon voor gaat. Omdat ik dat niet alleen voor mezelf wilde houden besloot ik er een blogserie aan te wijden die ik ‘De succesvolle moslima? Ja, natuurlijk bestaat ze’ zal noemen. 2 Maandelijks zal ik een blog online zetten met daarin een interview met een succesvolle moslima. En dat succes kan van alles betekenen. Voor mij is de term succes heel simpel: De moslima stelde een doel en ging er voor. Want wie zijn wij om voor haar te bepalen of hetgeen dat zij doet niet succesvol is? Een vrouw die zelf een kinderopvang opstart is net zo succesvol als een vrouw die alles achter zich liet om volledig voor haar gezin te zorgen. Want dat is succesvol voor mij, gaan voor waar jij in gelooft ongeacht wat de rest van de wereld daarover te zeggen heeft.

 

De dames die ik interview zijn niet alleen zeer divers qua succes, ook qua afkomst is het een divers boeket van kleurrijke dames. De een al wat meer praktiserend dan de ander. En juist dat maakt het interessant. Moslima’s zijn niet allemaal hetzelfde. Het zijn stuk voor stuk dames met een unieke persoonlijkheid die hun eigen weg zoeken in het leven én het geloof. Wel hebben ze één overeenkomst en dat is ze hun eigen succesverhaal hebben. Ik schreef HIER al eerder over mensen die mij inspireren.

1 x in de 2 weken zal ik een blog online zetten op dinsdagochtend met daarin het verhaal van een succesvolle moslima. Ken jij of ben jij een succesvolle moslima (je stelde een doel en bereikte dat), laat het me weten. En dan stuur ik je de interview vragen door. We hebben meer rolmodels nodig zoals jij om onze gemeenschap naar voren te brengen. 

Mijn ervaring met vaccinaties | Het verhaal van Corine

Vandaag het verhaal van een zuster en haar zoontje, die ernstige gezondheidsproblemen kreeg na de Meningokokken vaccinatie ACWY die haar zoontje in 2013 kreeg voordat ze een reis naar Mekka maakten. Haar zoontje heet Yasin en is nu 7 jaar. Dit is zijn verhaal:

Yasin werd in 2011 geboren als een gezonde baby zonder problemen. De problemen begonnen na de vaccinaties. In het begin waren de problemen nog klein. Zijn eerste jaar heeft hij met chronisch zieke ogen gelopen. Ze waren continue ontstoken. Keer op keer kreeg hij een nieuwe antibiotica kuur. Daarna verdween het weer even om vervolgens weer harder terug te komen. Toen Yasin een jaar oud was, zijn de traanbuisjes doorgeprikt in het ziekenhuis. Hierdoor werd het wel beter maar het bleef altijd een gevoelige plek.
Ook was hij altijd heel mager. Iedere kinderarts vertelde dat hij er ondervoed uitzag maar ze konden me nooit vertellen wat daar de oorzaak van was. Hij at goed dus daar lag het niet aan.

Ondertussen bleef hij gewoon het Belgisch vaccinatieprogramma volgen. Wij hadden geen idee, dat juist de vaccinaties voor de meeste problemen zorgden. Ik was groot voorstander van vaccinaties en ook de artsen zeiden altijd dat het veilig was. Hier in België krijgen kinderen ook het Rota vaccin en die kreeg mijn zoontje ook, ik meen zelfs tweemaal. Opeens werd hij op 2-jarige leeftijd heel ziek en zijn wij naar de dokter gegaan, het bleek het Rota virus te zijn. Ik vroeg de dokter hoe dat kon, omdat hij tenslotte gevaccineerd was. De dokter vertelde me dat je toch ziek kan worden ondanks vaccinatie, maar het zou dan wel mild verlopen.  De dag erna is hij met spoed opgenomen, omdat hij inmiddels uitgedroogd was. Hij heeft vervolgens doodziek een hele week aan het infuus gelegen… Mild? Allesbehalve! Vaccinaties beschermen dus niet, daar ben ik inmiddels wel achter.

Omdat wij een reis hadden gepland en we daarvoor een verplichte meningokokken ACWY-vaccinatie nodig hadden, is hij kort na het Rota virus opnieuw gevaccineerd. Hij kwam op maandag uit het ziekenhuis en het vaccin lag al klaar bij de huisarts. Ik vroeg hem nog of het geen kwaad kon, en als iemand mij toen had verteld dat je beter niet kan vaccineren in deze situatie, had ik mijn vakantie absoluut gecanceld en hem niet laten vaccineren. De dokter zei dat het absoluut veilig was, dat ik me niet druk moest maken. Ik besloot dus om hem te laten vaccineren.

Helaas bleek dit de spreekwoordelijke druppel te zijn die de emmer deed overlopen. Heel kort na de vaccinatie begon zijn oor onophoudelijk te bloeden. Wij weer naar de dokter en dan krijg je natuurlijk de nodige antibiotica kuurtjes, die vervolgens maar tijdelijk hielpen. Maandenlang bleef er bloed en vuiligheid uit zijn oren komen (met name het linkeroor) en het rook echt alsof er op zijn minst een dode rat in lag. Na 5 maanden aanmodderen kregen we dan eindelijk een verwijzing voor het ziekenhuis. Daar kwam de KNO-arts al heel snel met vervelend nieuws. Zijn trommelvlies was inmiddels letterlijk weg gevreten en er had zich een tumor in het middenoor (cholesteatoom) ontwikkeld. Dit moest uiteraard verwijderd worden, maar omdat hij nog jong was, moest deze toch wel risicovolle operatie nog even wachten. Ik ben toen overgestapt naar een universitair ziekenhuis en de KNO-arts en de professor daar, wilden hem wel sneller opereren. In oktober 2013 stond de operatie gepland. Inmiddels had hij ook al zijn eerste epileptische aanval gekregen.

Tijdens de operatie hebben ze de tumor verwijderd en een nieuw trommelvlies gemaakt van kraakbeen. Na de operatie was dan weliswaar de tumor weg, de oorproblemen echter allerminst. Ontsteking na ontsteking en het hield niet op.

Inmiddels was ik helemaal klaar met de talloze antibiotica kuurtjes en begon ik ook te lezen over vaccinaties en hoe je die kunt ontstoren. Twee maanden na de operatie had ik een afspraak bij een Cease therapeute. Mijn zoontje was toen al ruim viereneenhalf jaar en sprak amper. Tijdens het ontstoren kreeg hij allemaal klachten, zoals een lopend oor, ontstoken oogjes en weer een epileptische aanval. Maar het mooie was dat hij tijdens het ontstoren ook ineens met heel veel woorden ging spreken.
Helaas was eenmaal ontstoren in zijn geval niet genoeg, daarvoor zat de (neurologische) schade te diep. Dus ik ging verder zoeken. Ik wilde mijn zoontje niet aan de anti-epileptica hebben, omdat ik nooit voorstander ben geweest van medicatie en ook genoeg mensen ken die ondanks medicatie nog altijd aanvallen hebben. Dus begon ik hem CBD-olie te geven. Dit is 7 maanden vrij goed gegaan totdat hij ineens op een dag in de ochtend begon met zware aanvallen en uiteindelijk in de middag nog steeds in een aanval zat en ze hem onder narcose hebben moeten brengen, omdat hij niet meer uit de aanval kon komen. Deze dag (19 augustus 2016) zal ik nooit meer vergeten, omdat we hem tot tweemaal toe bijna zijn verloren, die dag.

Mij is toen gezegd dat hij medicatie moest gaan slikken, anders zouden ze geen medische hulp meer bieden. Vanaf het moment dat hij medicatie kreeg, wist ik meteen dat dit niet voor lang zou zijn omdat ik er inmiddels helemaal geen vertrouwen in had. Ik ben toen keihard gaan zoeken naar nog meer informatie. De epilepsie en ook zijn zieke oren waren ontstaan kort na het reisvaccin Meningokokken ACWY voor de reis naar Mekka, dus daar lag de oorzaak. Wij zijn toen bioresonantie gaan doen en ook daar kwam weer uit de testen dat hij vaccinatieschade had, kapotte darmen (leaky gut) en tal van voedselintoleranties. Voor een tweede keer zijn de vaccinaties toen weer ontstoord.
Tijdens dit proces begon hij ineens met zinnen te spreken, hij was toen al 5 jaar. Verder heb ik toen zijn dieet aangepast, zoals het weglaten van tarwe, suikers, E-nummers en melk. En al heel snel werd het mogelijk om zijn medicatie af te bouwen. Sindsdien heeft hij nooit meer epilepsie gehad. In het ziekenhuis is mij ooit gezegd dat hij geen reflexen had en dat je daar verder niks aan kon doen. Nou geloof ik de dokters inmiddels niet meer, want na een beetje rondzoeken, kwam ik uit bij primaire reflexen therapie. Na vijf behandelingen te hebben gedaan, had ik weer een heel ander mannetje. Minder driftbuien, relaxter in zijn vel, fijne motoriek die opeens met sprongen vooruitging enz. enz.

Het ging steeds beter met hem, maar ik voelde dat er nog meer moest gebeuren. Omdat mijn zoontje zijn hele leven zwaar ondergewicht had, besloot ik hem op het GAPS-dieet te zetten. Met dit dieet heel je de darmen en daarmee ook de hersenen. Daarnaast zijn we begonnen met acupunctuur in combinatie met osteopathie en het drinken van kangenwater (alkalisch water). Een jaar later is hij al vijf kilo aangekomen en gezonder dan ooit.

We zijn nu ruim twee jaar verder, het gaat goed met hem en hij is al een lange tijd van de medicatie af. Hij heeft nooit meer aanvallen gehad. Wij hebben onlangs twee jaar aanvalsvrij gevierd!! Ook de absences (onzichtbare epilepsie) zijn volledig weg en zijn oren zijn helemaal dik in orde. Door alle oorproblemen was hij ook slechthorend (voor 80 procent), maar zelfs dat is wonderbaarlijk helemaal goed gekomen.
Door zwemles heeft hij de afgelopen maanden helaas wel weer een oorontsteking opgelopen, maar niet zoals voorheen.

Mentaal heeft hij het laatste jaar heel veel ingehaald. Hij is nu 7 jaar en loopt mentaal ongeveer een jaartje achter, maar voor dit alles was dat zeker 2 a 3 jaar. In het ziekenhuis hebben ze hem destijds het stempel ‘zwakbegaafd’ gegeven en ik moest er niet teveel van verwachten. Hij spreekt nu echter met hele zinnen, is goed van begrip en is veranderd in een vrolijk energiek mannetje. Van zwakbegaafdheid is absoluut geen sprake.

Mijn zoontje is het bewijs dat vaccinaties heel veel schade kunnen aanrichten en gelukkig dat we in zijn geval nog heel veel hebben kunnen herstellen. Maar sommige schade is onherstelbaar en ik hoop echt dat zijn verhaal mensen wakker zal schudden. We leven vandaag in een maatschappij met chronisch zieke kinderen en dat is niet normaal, ook al zeggen de dokters van wel. Ik ben dankbaar dat ik zoveel heb mogen leren de laatste jaren en ik zal echt de rest van mijn leven mensen blijven waarschuwen voor het leed dat ‘vaccinaties’ heet.

Dit is dus het verhaal van de moeder van Yasin. Ze heeft ontzettend veel meegemaakt en ik heb het van de zijlijn meegevolgd. Ik kan me nog herinneren dat hij die grote epileptische aanvallen had en hoe ik geschrokken was. Elhamdulilah dat het nu beter met hem gaat. Dit verhaal wil ik niet publiceren om vervolgens een hele grote discussie te beginnen over wel of niet vaccineren. Ik vind gewoon dat er meer openheid moet zijn. Toen mijn oudste kinderen kleiner waren kregen ze gewoon alle vaccinaties omdat ik er toen helemaal niet mee bezig was. We hadden wel een ‘gekke’ buurvrouw die dat allemaal niet deed. Maar dat vonden we allemaal belachelijk. Inmiddels weet ik dat het niet meer zo zwart wit is en dat ouders tegenwoordig meer bewust zijn. Iedereen moet zelf weten welke keuze ze maken voor hun kinderen.

, ,

Zusters vertellen | Hoe onze dochter een afkeer kreeg van het geloof

Een tijdje terug deed ik een oproepje waarin ik vroeg om verhalen van lezers. Omdat ik het belangrijk vind dat ook lezers een plekje hebben om hun verhaal kwijt te kunnen. En soms help je een ander juist met zo’n verhaal. Het kan ook zijn dat iemand juist tips wil over hoe ze iets aan kan pakken.

Hoe onze dochter (6 jaar) een afkeer kreeg van het geloof.

Met de gezondheid van onze dochter gaat het al zo’n 1,5 jaar niet goed. Ze is heel erg moe. Valt in slaap in de klas. Kan normale activiteiten niet meer ondernemen en is in de tijd dat ze niet slaapt over het algemeen niet te genieten omdat ze zó moe is.

Gelukkig gaat dat met medicatie ondertussen beter en ook helpt het haar om dagelijks 2 powernaps te hebben (dus te slapen/rusten); om 12 uur en om 4 uur. Zo kan ze de dagen enigszins doorkomen. Helaas is er overigens nog altijd geen diagnose en oplossing voor haar klachten.

Vanuit ons wordt ze islamitisch opgevoed. Ze heeft het geloof altijd enorm interessant gevonden en ook tegen haar islam lerares kijkt ze enorm op (we wonen in België, waar bij gemeentelijke basisscholen ook de mogelijkheid tot islamles bestaat). Omdat we in een dorpje wonen en verder nauwelijks Islamles wordt gevolgd krijgt ze daar privéles. Ze doet dat graag en ook heel goed.
Elhamdulillah.

Maar ze is ook boos. Verdrietig. Waarom zij ziek is en andere kindjes niet. Waarom zij veel dingen niet kan, wat andere kindjes wel kunnen. Waarom Allah haar niet helpt. “Want ik bid altijd om beter te worden. Ik vraag Allah altijd om mij te helpen. Waarom helpt Allah me dan niet? Ik geloof niet in Allah. Ik ga geen sura’s meer zeggen of dua doen. Ik wil er niets meer van weten!

We hebben haar uiteraard uitgelegd dat we sabr nodig hebben. Bij alles wat we doen en ondernemen. En dat we daar uiteindelijk beloond voor zullen worden. Maar het troost haar niet. Het helpt haar niet om het in haar hoofdje op een rijtje te zetten. Ook met de lerares Islam heeft ze het besproken.

Maar sabr. Sabr dat haar geloof terug komt. Zodat het haar juist steun kan geven in deze moeilijke periode. En sabr voor genezing. Insha’Allah komt uiteindelijk alles goed.

Lieve zuster, moge Allah je dochter genezen en haar haar geloof terug geven. Ze is nog klein natuurlijk en geduld hebben met 6 jaar is niet gemakkelijk. Dames, als jullie advies hebben om dit meisje van 6 jaar weer blij te laten worden van het geloof, laat het weten in de comments alstjeblieft. En als je ook zelf je verhaal kwijt wilt of mee wilt doen in een rubriek, kun je me altijd een bericht sturen op info@fatimama.nl.
-Veel liefs-