Berichten

, , , ,

Dramatische dingen uit het leven van een 3 jarige.

Zoals elke moeder met een kind van 3 jaar, gebeuren hier ook aan de lopende band dingen waarvan je denkt van: “Doe. Even. Normaal.” Kleuters kunnen soms zo overdreven reageren op iets wat zo simpel is. Vandaag zal ik even een aantal van onze situaties beschrijven. Voordat ik begin moet je wel weten dat Nu’aim overal nogal heftig op reageert. Das gewoon heel hysterisch huilen als hij zijn zin niet krijgt. Of meppen. En dat meppen dat doet hij soms met zijn vuisten op je gezicht, of hij krabt, of hij bijt en soms dan schopt hij ook. Op zich normaal voor een kleuter maar hij doet dat ook als hij niet heel boos is dus als hij dan echt boos is, is het net een bulldozer. Anyway, lees je mee?

Stockfoto PIXABABY

Dramatische dingen uit het leven van Nu’aim:

  • Dat je niet op de stoep mag liggen. Tsss achterlijk zeg!
  • Datje ondersteboven in de buggy wilt liggen maar dat je moeder, die zeikerd, toch zegt dat het niet mag. HOEZO NIET?
  • Dat je NIET op de handgrepen van de laatjes in de keuken mag staan. Slaat ook nergens op hoor. Is toch veel handiger dan een trappetje!
  • Omdat Masha en de Beer NIET op TV is.
  • Omdat Masha en de Beer WEL op TV is.
  • Ook een goede reden om hysterisch te worden is als je in bad bent geweest maar er zo lang in hebt gezeten dat je handen helemaal verrimpeld zijn geworden. Das echt een reden om KEIHARD te krijsen want: “ZE DOEN HET NIET MEER!!!!”
  • Dat je moeder je nog 1 koekje heeft en dat koekje door de helft breekt zodat jij en je grote zus ieder een stukje kunnen eten. Ja hoor! Het lef! En daarom kun je niets anders doen dan een half uur lang keihard krijsen om een half koekje. Dan stop je af en toe maar als je dan weer naar dat koekje kijkt, voel je hem weer en begin je weer helemaal van voren.
  • Dat je afgedroogd moet worden na het douchen. Slaat echt nergens op. Wie heeft dat verzonnen? Afdrogen. Doe even lekker normaal zeg!
  • Dat je uit bad moet
  • Dat je IN bad moet
  • Dat je schoenen NIET verkeerd zitten want ze moeten andersom.
  • Dat je moeder beslist dat het tijd is om naar huis te gaan terwijl jij in de speeltuin wilt blijven. Daarom schreeuw je gewoon de hele tijd: ” IK WIL NAAR DE SPEEL TUIN. IK WIL NAAR DE SPEELTUIN. IK WIL NAAR DE SPEELTUIN. IK WIL NAAR DE SPEELTUIN. IK WIL NAAR DE SPEELTUIN!!!!!!!!!! Helpt dat? Nee maarja, je bent wel van je woede af.

Stockfoto PIXABABY

Topje van de ijsberg

Nou dit is nog maar het topje van de ijsberg want er zijn zo vaak zulke situaties! Niet normaal gewoon. En echt, dat maakt het soms heel zwaar want je wilt er niet te veel aandacht aan geven maar je kleuter die zo boos is, das ook niet leuk. Niemand wordt er blij van. Maar het is all part of the game. Uiteindelijk zullen ze eruit groeien en als ze het niet hebben als ze kleuter zijn, dan is de kans groot dat ze het later wel zullen hebben. Soraya heeft het niet gehad en die heeft nu ze 8 is, dat ze vaak dingen probeert. Bijvoorbeeld een keer liegen, een keer een grote mond geven of nee zeggen. Ze was zo braaf en rustig toen ze 3 en 4 en 5 was dat ik het begrijp dat ze nu dingen wil uitproberen. Maarja wat ze ook uitvreten en wat ze ook doen, het zijn onze bollies en we houden er geen gram minder om van ze.

Heb jij ook een crazy toddler?

Dromen & doelen, haalbaar als je mama bent?

Het is al eeuwen geleden dat ik geschreven heb, dat ik mijn vingers over het toetsenbord heb laten glijden, op zoek naar de juiste volgorde van de letters en de woorden. Maar vandaag las ik iets wat me instant inspiratie gaf om weer te beginnen. Het was een afbeelding op instagram waarop stond dat je eigenlijk je dromen net zoveel aandacht zou moeten geven als je angsten. En bam! Hoe freakin’ klopt dat!
De laatste tijd, zeg maar week,  heb ik me pas gerealiseerd dat ik mijn leven helemaal niet leid. Ik lijd het. Ik ben niet degene in charge. Nee, dat zijn mijn angsten. De angst die de boventoon voert is de angst dat er iets gebeurt met die kleine. Die angst houdt mij helemaal in zijn greep. Als ik andere moeders hoor praten of als ik lees hoe andere mensen hun leven invullen, bedenk ik me altijd dat het zo anders gaat dan bij mij.

pixababy foto

pixababy foto

Ik bedoel, ik begrijp gerust dat social media vaak een vertekend plaatje geeft en ik doe daar zelf ook aan mee. Maar toch, ik volg mensen/vrouwen die succesvol zijn juist omdat ik geïnspireerd wil worden. Ik heb altijd al een zwak en een fascinatie gehad voor succesvolle mensen. Want wat is het wat ze succesvol maakt? Is het hun looks? Hun geld? Hun studie? Hun achterban? Als je vrouwen volgt die succesvol zijn zul je merken dat het niet 1 van die dingen is. Wat ze wel allemaal gemeen hebben, is dat ze hun dromen achterna gaan en hun dromen meer aandacht geven dan hun angsten. Dat ze voorbij die angsten gaan om hun dromen waar te maken.

 

En dat zit ik hier ’s avonds op de bank, verkrampt omdat ik bang ben dat die kleine koorts krijgt, dat hij begint te hoesten, dat hij ziek wordt, dat hij misschien weer stopt met ademhalen, een koortsstuip krijgt. En als ik daar dan serieus over nadenk, weet ik echt heus wel dat hij een normaal kind is, dat hij maar 1 keer in zijn leven een koortsstuip heeft gehad die misschien veroorzaakt werd omdat ik mijn gevoel had genegeerd. (Hij had een veels te warme trui aan en ik dacht elke keer, trui uit, trui uit. Ik deed dat niet omdat hij sliep maar daardoor kon die warmte ook niet goed weg.) En als een kind ziek word, dan kan dat gebeuren. Er is niks wat ik kan doen wat dat kan voorkomen ofzo. Dus waarom leef ik er dan zo mee. Waarom verkramp ik als hij gaat slapen, als hij naar school gaat? Gewoon die stomme angst die niet realistisch is. Angst is nuttig als je in gevaar bent en iets moet ondernemen omdat je dan op scherp staat.

 

Dus voor mij is het tijd om mijn angst een grote schop te geven en te gaan leven! Ik heb zoveel dromen voor me liggen:

  • Ik wil mijn blog nu eens een keer serieus nemen en regelmatig bloggen
  • ik wil een boek schrijven
  • een webshop starten
  • brood leren bakken
  • sporten en afvallen
  • ons huis in orde maken en
  • zelfverzekerd zijn.

Als moeder zijnde is het niet gemakkelijk om voor je dromen te gaan omdat je altijd het gevoel hebt dat je kinderen voor gaan. Maar de waarheid is dat kinderen er niet gelukkiger van worden als wij niet goed in ons vel zitten. Kinderen voelen dat. Het is belangrijk om te ontdekken waar je gelukkig van wordt en waar je ontspannen van wordt. Meestal is dat iets waar je ook een talent voor hebt. Ik ben in ieder geval blij dat ik na zoveel jaar ontdekt heb waar ik een goed gevoel van krijg en waarvan ik voel dat het bij mij past: schrijven dus. Want van de hele dag het huishouden doen terwijl je daar niet goed in bent is natuurlijk een doodvonnis. Nouja, das misschien overdreven maar je kunt er dan gif op innemen dat je ongelukkig thuis blijft zitten en dat is niet de bedoeling. God heeft ons niet geschapen om ongelukkig te zijn. Dus deze mama gaat nu deze blog even afmaken (tags, categorie en afbeeldingen toevoegen) en daarna gaat ze lekker ontspannen douchen want er zijn geen kinderen in huis. Hoogstens een man die gaat vragen of ik al een keer klaar ben met douchen.

Ga jij ook achter je dromen aan of laat je je nog tegenhouden door je angsten?

, ,

Huiselijk geweld #1

Al een tijdje wil ik schrijven over huiselijk geweld. Het is inmiddels al heel wat jaartjes geleden maar jammer genoeg kan ik zeggen wat huiselijk geweld betekent. Huiselijk geweld is iets wat in alle lagen van de bevolking voorkomt. En het kan elke vrouw overkomen. Toen ik nog jong, fris en fruitig was, was er een meisje in Alkmaar. Ik vond haar altijd heel arrogant omdat ze nooit vriendelijk keek, er kon geen glimlach vanaf. Later ontdekte ik dat ze geslagen werd door haar vriend en toen zei ik: “Ja hoor, ik laat me echt nooit slaan, dan ben ik gelijk weg..” Sja, zoiets zeg je maar je beseft niet dat niemand zich zomaar laat slaan.

 

Huiselijk geweld is nooit het enige, wat het maar zo simpel. Huiselijk geweld word voorafgegaan door geestelijke mishandeling. Een geweldpleger maakt je eerst afhankelijk van hem. Hij maakt je onzeker en zorgt ervoor dat je netwerk heel klein wordt. Je mag misschien wel naar je ouders toe maar hij maakt ze stiekem wel zwart waardoor je het gevoel hebt dat je je ouders niet kunt vertrouwen. Je vriendinnen worden ook zwart gemaakt want dat zijn slechte meisjes. HOEREN! Allemaal. Op een gegeven moment ben je sociaal zo geïsoleerd en zo onzeker en zogenaamd afhankelijk gemaakt van je partner dat je echt werkelijk gelooft dat je niet zonder hem kunt. Wat het meest verraderlijk is, is dat je partner ook momenten heeft waarop hij heel lief is. Daardoor blijf je, zelfs als je de ballen hebt om te vertrekken, waar je bent. Omdat je van je partner houdt. Een leven als alleenstaande moeder of een leven waarin je misschien  geen partner zult vinden en je je kinderwens op moet geven, is angstaanjagend en de ‘goede’ momenten van je partner weerhouden je daarvan.

Wat je je niet realiseert, is dat er een leven is na mishandeling. NIEMAND heeft het recht om een ander te mishandelen. NIEMAND heeft het recht om jou zo te manipuleren dat je het gevoel hebt dat je niks waard bent. NIEMAND!!! En vooral, niemand verdient het om zo behandeld te worden. Al ben je de lelijkste vrouw op aarde, wat je NIET bent, niemand hoort jou zo te behandelen. Enja, weggaan is niet gemakkelijk maar als je weg kunt komen, zul je zoveel sterker worden. De meeste slachtoffers van huiselijk geweld hebben uiteindelijk en gelukkig leven met een nieuwe partner als ze weg zijn gegaan. Als je op deze link klikt zie je een filmpje waarin een vrouw meer vertelt over waarom vrouwen niet weggaan bij huiselijk geweld.

 

Tot slot wil ik nog vertellen dat dat meisje waar ik in het begin over sprak, later in mijn leven, toen ik pas moeder was geworden, opnieuw in mijn leven kwam. Terwijl ik pas bevallen was, zag ik haar gezicht op tv. Ze was vermist. Mijn oordelen over haar was weg, ik zat er ineens mee en voelde me zo schuldig dat ik haar had veroordeeld. Jaren lang hebben haar ouders in onzekerheid gezeten. De geweldpleger bleef maar zeggen dat hij niet wist waar ze was. Pas toen hij overleden is na een ziekbed vertelde zijn broertje waar ze was. Ze was vermoord en lag in de duinen van Bergen aan zee. Nog altijd draait mijn maag. Iets dat zich zo dicht bij mij heeft afgespeeld. Niet letterlijk maar figuurlijk want al die personen zag ik regelmatig rondlopen en pas nadat ze vermist was, realiseerde ik me dat ik haar niet had moeten veroordelen. Veroordelen is makkelijk maar huiselijk geweld is iets wat je overkomt en waar je dan om verschillende redenen niet uitkomt. Dus daarom, oordeel niet, help desnoods en als jij zelf slachtoffer bent van huiselijk geweld. Er is een way out!!! Morgen of vanmiddag zal ik een blog online zetten met allerlei sites waar je iets aan kunt hebben als je hier mee te maken hebt.

Als je ooit slachtoffer was van huiselijk geweld maar nu gelukkkig leeft nadat je wegging, laat het hieronder weten om hoop te geven aan de slachtoffers van nu!

, ,

Een pittig kind

Al een tijdje wilde ik schrijven over het volgende onderwerp: een pittig kind. Mijn eerste 3 kinderen waren als baby heel rustig. Zoals met de meeste kinderen werden ze wel een beetje drukker naarmate ze ouder werden maar de babytijd zou ik omschrijven als normaal. Lees meer