Berichten

, ,

Zusters vertellen | Hoe onze dochter een afkeer kreeg van het geloof

Een tijdje terug deed ik een oproepje waarin ik vroeg om verhalen van lezers. Omdat ik het belangrijk vind dat ook lezers een plekje hebben om hun verhaal kwijt te kunnen. En soms help je een ander juist met zo’n verhaal. Het kan ook zijn dat iemand juist tips wil over hoe ze iets aan kan pakken.

Hoe onze dochter (6 jaar) een afkeer kreeg van het geloof.

Met de gezondheid van onze dochter gaat het al zo’n 1,5 jaar niet goed. Ze is heel erg moe. Valt in slaap in de klas. Kan normale activiteiten niet meer ondernemen en is in de tijd dat ze niet slaapt over het algemeen niet te genieten omdat ze zó moe is.

Gelukkig gaat dat met medicatie ondertussen beter en ook helpt het haar om dagelijks 2 powernaps te hebben (dus te slapen/rusten); om 12 uur en om 4 uur. Zo kan ze de dagen enigszins doorkomen. Helaas is er overigens nog altijd geen diagnose en oplossing voor haar klachten.

Vanuit ons wordt ze islamitisch opgevoed. Ze heeft het geloof altijd enorm interessant gevonden en ook tegen haar islam lerares kijkt ze enorm op (we wonen in België, waar bij gemeentelijke basisscholen ook de mogelijkheid tot islamles bestaat). Omdat we in een dorpje wonen en verder nauwelijks Islamles wordt gevolgd krijgt ze daar privéles. Ze doet dat graag en ook heel goed.
Elhamdulillah.

Maar ze is ook boos. Verdrietig. Waarom zij ziek is en andere kindjes niet. Waarom zij veel dingen niet kan, wat andere kindjes wel kunnen. Waarom Allah haar niet helpt. “Want ik bid altijd om beter te worden. Ik vraag Allah altijd om mij te helpen. Waarom helpt Allah me dan niet? Ik geloof niet in Allah. Ik ga geen sura’s meer zeggen of dua doen. Ik wil er niets meer van weten!

We hebben haar uiteraard uitgelegd dat we sabr nodig hebben. Bij alles wat we doen en ondernemen. En dat we daar uiteindelijk beloond voor zullen worden. Maar het troost haar niet. Het helpt haar niet om het in haar hoofdje op een rijtje te zetten. Ook met de lerares Islam heeft ze het besproken.

Maar sabr. Sabr dat haar geloof terug komt. Zodat het haar juist steun kan geven in deze moeilijke periode. En sabr voor genezing. Insha’Allah komt uiteindelijk alles goed.

Lieve zuster, moge Allah je dochter genezen en haar haar geloof terug geven. Ze is nog klein natuurlijk en geduld hebben met 6 jaar is niet gemakkelijk. Dames, als jullie advies hebben om dit meisje van 6 jaar weer blij te laten worden van het geloof, laat het weten in de comments alstjeblieft. En als je ook zelf je verhaal kwijt wilt of mee wilt doen in een rubriek, kun je me altijd een bericht sturen op info@fatimama.nl.
-Veel liefs-

 

, ,

Wat heb ik deze 2 weken gedaan? | Netwerkevent & Winactie

Zoals gezegd ga ik elke dinsdag en donderdag bloggen en vandaag is het dinsdag! Het heeft wat moeite gekost omdat het momenteel herstvakantie is maar het is uiteindelijk toch gelukt. Het leek me leuk om deze keer een overzichtje te schrijven van de laatste 2 weken zodat jullie een beetje een idee hebben wat ik gedaan heb.

Mijn man ging op reis

Nou, ten eerste vertrok mijn man op donderdag de 19e oktober voor 2 weken naar Marokko. Ik had er een beetje gemengde gevoelens bij. Ten eerste kwam de herstvakantie eraan wat betekende dat ik vrij lang alleen was met de kinderen maar ten tweede gunde ik het hem heel erg op bij zijn moeder op bezoek te gaan. Ze woont namelijk in Marokko.

Gelukkig was Greg erbij!

 

Gelukkig ging hij met zijn zus want het nichtje van mijn man bleef een paar nachtjes bij ons slapen. Ze bleef van donderdag tot maandag. Het was onwijs gezellig en ik lag elke dag pas om half 2 in bed. Minstens.
Nadat zij was weggegaan kwam Greg! Greg, mijn oudste zoon. Hij woont in Alkmaar en had herstvakantie. Dat betekende natuurlijk een gezellige tijd voor ons. We hebben heel veel gepraat, gesnoept, gelachen, gebrainstormd en heel veel andere dingen gedaan.

 

brainstormen met mijn zoon

Afgelopen donderdag zijn we samen de stad in gegaan om wat dingen te bespreken. Hij doet namelijk de opleiding Communicatie & Marketing en wilde me helpen met plannetjes voor mijn blog. Ook gaf ik hem al eerder het boek van Annic van Wonderen die we kregen tijdens de masterclass. Super leuk boek met hele interessante feitjes als je bezig bent met marketing. (Ik zal nog een blog schrijven over wat Communicatie & Marketing met een blog te maken hebben.)

Op vrijdag moest hij helaas weer vertrekken omdat hij nog wat dingen moest doen voordat de school weer begon en wilde hij nog afscheid nemen van een vriend die voor een langere periode vertrok. Dat was wat minder natuurlijk want als moeder wil je je kinderen zo lang mogelijk bij je hebben maar goed. Ik probeer het positief te bekijken. Hij is nu 19 en kan zelf komen als hij tijd heeft en ik weet dat het nu weer beter met hem gaat dan een paar maanden geleden. Elhamdulilah.

Netwerkevent van de momblogawards

Op zaterdag had ik iets heel leuks op de planning. Het netwerkevent dat plaatsvond voor de momblogawards die georganiseerd werd door Nele van mamaexpert
De kinderen moest ik ook meenemen natuurlijk want mijn man zat (en zit) nog steeds in Marokko. Sofie van mamaabc was zo lief om me op te halen bij de metro.

De Playmobil tafel.

Bij binnenkomst werden we gelijk onthaald met goodiebags en de kinderen kregen ook goodiebags, hoe schattig! Op de foto kun je zien wat er ongeveer allemaal inzit. Ik kan al wel vertellen dat de wafeltjes bijna allemaal op zijn en Nu’aim dezelfde avond alle dozen al open begon te trekken. Bij de ingang kwamen we ook gelijk Nathalie tegen van unicornsandfairytales. Supergezellig weer, zoals gewoonlijk.

Tijdens het netwerkevent waren de kinderen aan het spelen met allemaal speelgoed van Playmobil. Oja, het moment dat ze binnen stapten kregen ze gelijk chocolade in de hand gedrukt. Hahaha het was al gelijk een goede binnenkomer voor ze op die manier.
Ik wilde graag naar het netwerkevent gaan om kennis te maken met een aantal bedrijven maar ik wist ook niet zo goed hoe of wat. Stap je op die mensen af en stel je jezelf voor en geef je je visitekaartje? Blijkbaar wel dus maar deze trien was een beetje verlegen. Iets waar ik aan moet werken dus. De kinderen waren lekker aan het spelen maar ik moest wel opletten omdat ze af en toe aan het vechten waren. Ja hoor, zelfs toen ik aan het praten was met de contactpersonen van V-tech waren ze aan het ruzie maken en zag ik vechtende kinderen. TOPPIE!!! Dat praat niet echt lekker natuurlijk.

Wat ook tof was, was dat er een delegatie van Nederlandse bloggers was. Superleuk om even met ze te praten, ik volg ze allemaal. Ik kon het dan ook niet laten om ze even aan te spreken. Dat werd een kort maar gezellig gesprekje met:
Fleur van mamasliefste
Linda van  mamaliefde
Merel van lotuswritings en
Nicole van meisje eigenwijsje
Al met een al een leerzame avond want ik leerde wel het een en ander. Zoals dat ik echt beter moet netwerken, dat ik me niet moet schamen of onzeker moet voelen en dat ik beter mijn kinderen kan thuislaten tijdens zoiets. Soraya is op zich wel heel makkelijk maar toen we naar huis gingen was ze bijna ziek van de prikkels. Ze dacht echt dat ze moest overgeven. Er waren ook heel veel mensen, het was donker buiten, het was koud, heel veel geluid en een situatie die ze niet kende. Op de terugweg stonden we eerst bij de bushalte te wachten waar niet eens een buskwam waar ze dus echt bijna begon te flippen en toen we eindelijk in de tram zaten, was die echt stikvol omdat er een concert was in sportpaleis en wij moeten altijd langs die halte.

Ze was boos en verdrietig en nee dit is niet Soraya

Op zondag moest Soraya naar Arabisch wat ze niet leuk vond maar wat wij wel belangrijk vinden omdat Arabisch heel belangrijk vinden, zowel in de islam als in de Marokkaanse cultuur. Er gaan meer deuren open voor je als je Arabisch zowel kunt lezen als schrijven en een wereld van kennis ligt verborgen achter die deuren. Maar helaas vind ze het verschrikkelijk om naar de les te gaan. Diezelfde avond zei ze dat ze niet Marokkaans wil zijn. Die dag brak mijn hart want ik zie 2 culturen juist als een verrijking maar zij ziet het als een beperking. Er is hier nog veel werk aan de winkel en ik ga hier zeker mee aan de slag en omdat ik denk dat er nog wel meer kinderen zijn die hiermee zitten zal ik hier ook nog een blog over schrijven in de toekomst.

Op maandag hebben we helemaal niks gedaan. Maar echt, niks. Ja, op koken na natuurlijk en Nu’aim die deed ineens een middagdutje wat ik heel raar vond want dat doet hij al jaren niet meer. We sloten gisteravond af met koekjes en een kopje thee en de kinderen gaan nu heel goed slapen omdat in de goodiebags van de Lidl lampjes zaten die een sterrenhemel weergeven op het plafond. Het is echt zo rustgevend en ze hebben geen licht meer nodig als ze gaan slapen. Gewoon het lampje aanzetten en na 45 minuten gaat het lampje gewoon uit. Het werkt met Led licht en batterijtjes dus echt ideaal.

Vandaag is het zoals ik al zei dinsdag.. Over 2 nachtjes komt mijn man weer thuis. Eindelijk. Ik hoop dat we dan even wat leuks gaan doen en ik zie er echt naar uit om de zorg weer te delen met hem.

Ojaaa helemaal vergeten, ik heb op instagram een winactie lopen! Als je kans wilt maken, volg me dan op instagram en laat me onder de foto weten dat je meedoet.  Je kunt me hier vinden: fatimama.nl

Veel liefs en tot snel!

, ,

Dromen & doelen, haalbaar als je mama bent?

Het is al eeuwen geleden dat ik geschreven heb, dat ik mijn vingers over het toetsenbord heb laten glijden, op zoek naar de juiste volgorde van de letters en de woorden. Maar vandaag las ik iets wat me instant inspiratie gaf om weer te beginnen. Het was een afbeelding op instagram waarop stond dat je eigenlijk je dromen net zoveel aandacht zou moeten geven als je angsten. En bam! Hoe freakin’ klopt dat!
De laatste tijd, zeg maar week,  heb ik me pas gerealiseerd dat ik mijn leven helemaal niet leid. Ik lijd het. Ik ben niet degene in charge. Nee, dat zijn mijn angsten. De angst die de boventoon voert is de angst dat er iets gebeurt met die kleine. Die angst houdt mij helemaal in zijn greep. Als ik andere moeders hoor praten of als ik lees hoe andere mensen hun leven invullen, bedenk ik me altijd dat het zo anders gaat dan bij mij.

pixababy foto

pixababy foto

Ik bedoel, ik begrijp gerust dat social media vaak een vertekend plaatje geeft en ik doe daar zelf ook aan mee. Maar toch, ik volg mensen/vrouwen die succesvol zijn juist omdat ik geïnspireerd wil worden. Ik heb altijd al een zwak en een fascinatie gehad voor succesvolle mensen. Want wat is het wat ze succesvol maakt? Is het hun looks? Hun geld? Hun studie? Hun achterban? Als je vrouwen volgt die succesvol zijn zul je merken dat het niet 1 van die dingen is. Wat ze wel allemaal gemeen hebben, is dat ze hun dromen achterna gaan en hun dromen meer aandacht geven dan hun angsten. Dat ze voorbij die angsten gaan om hun dromen waar te maken.

 

En dat zit ik hier ’s avonds op de bank, verkrampt omdat ik bang ben dat die kleine koorts krijgt, dat hij begint te hoesten, dat hij ziek wordt, dat hij misschien weer stopt met ademhalen, een koortsstuip krijgt. En als ik daar dan serieus over nadenk, weet ik echt heus wel dat hij een normaal kind is, dat hij maar 1 keer in zijn leven een koortsstuip heeft gehad die misschien veroorzaakt werd omdat ik mijn gevoel had genegeerd. (Hij had een veels te warme trui aan en ik dacht elke keer, trui uit, trui uit. Ik deed dat niet omdat hij sliep maar daardoor kon die warmte ook niet goed weg.) En als een kind ziek word, dan kan dat gebeuren. Er is niks wat ik kan doen wat dat kan voorkomen ofzo. Dus waarom leef ik er dan zo mee. Waarom verkramp ik als hij gaat slapen, als hij naar school gaat? Gewoon die stomme angst die niet realistisch is. Angst is nuttig als je in gevaar bent en iets moet ondernemen omdat je dan op scherp staat.

 

Dus voor mij is het tijd om mijn angst een grote schop te geven en te gaan leven! Ik heb zoveel dromen voor me liggen:

  • Ik wil mijn blog nu eens een keer serieus nemen en regelmatig bloggen
  • ik wil een boek schrijven
  • een webshop starten
  • brood leren bakken
  • sporten en afvallen
  • ons huis in orde maken en
  • zelfverzekerd zijn.

Als moeder zijnde is het niet gemakkelijk om voor je dromen te gaan omdat je altijd het gevoel hebt dat je kinderen voor gaan. Maar de waarheid is dat kinderen er niet gelukkiger van worden als wij niet goed in ons vel zitten. Kinderen voelen dat. Het is belangrijk om te ontdekken waar je gelukkig van wordt en waar je ontspannen van wordt. Meestal is dat iets waar je ook een talent voor hebt. Ik ben in ieder geval blij dat ik na zoveel jaar ontdekt heb waar ik een goed gevoel van krijg en waarvan ik voel dat het bij mij past: schrijven dus. Want van de hele dag het huishouden doen terwijl je daar niet goed in bent is natuurlijk een doodvonnis. Nouja, das misschien overdreven maar je kunt er dan gif op innemen dat je ongelukkig thuis blijft zitten en dat is niet de bedoeling. God heeft ons niet geschapen om ongelukkig te zijn. Dus deze mama gaat nu deze blog even afmaken (tags, categorie en afbeeldingen toevoegen) en daarna gaat ze lekker ontspannen douchen want er zijn geen kinderen in huis. Hoogstens een man die gaat vragen of ik al een keer klaar ben met douchen.

Ga jij ook achter je dromen aan of laat je je nog tegenhouden door je angsten?

, ,

Huiselijk geweld #1

Al een tijdje wil ik schrijven over huiselijk geweld. Het is inmiddels al heel wat jaartjes geleden maar jammer genoeg kan ik zeggen wat huiselijk geweld betekent. Huiselijk geweld is iets wat in alle lagen van de bevolking voorkomt. En het kan elke vrouw overkomen. Toen ik nog jong, fris en fruitig was, was er een meisje in Alkmaar. Ik vond haar altijd heel arrogant omdat ze nooit vriendelijk keek, er kon geen glimlach vanaf. Later ontdekte ik dat ze geslagen werd door haar vriend en toen zei ik: “Ja hoor, ik laat me echt nooit slaan, dan ben ik gelijk weg..” Sja, zoiets zeg je maar je beseft niet dat niemand zich zomaar laat slaan.

 

Huiselijk geweld is nooit het enige, wat het maar zo simpel. Huiselijk geweld word voorafgegaan door geestelijke mishandeling. Een geweldpleger maakt je eerst afhankelijk van hem. Hij maakt je onzeker en zorgt ervoor dat je netwerk heel klein wordt. Je mag misschien wel naar je ouders toe maar hij maakt ze stiekem wel zwart waardoor je het gevoel hebt dat je je ouders niet kunt vertrouwen. Je vriendinnen worden ook zwart gemaakt want dat zijn slechte meisjes. HOEREN! Allemaal. Op een gegeven moment ben je sociaal zo geïsoleerd en zo onzeker en zogenaamd afhankelijk gemaakt van je partner dat je echt werkelijk gelooft dat je niet zonder hem kunt. Wat het meest verraderlijk is, is dat je partner ook momenten heeft waarop hij heel lief is. Daardoor blijf je, zelfs als je de ballen hebt om te vertrekken, waar je bent. Omdat je van je partner houdt. Een leven als alleenstaande moeder of een leven waarin je misschien  geen partner zult vinden en je je kinderwens op moet geven, is angstaanjagend en de ‘goede’ momenten van je partner weerhouden je daarvan.

Wat je je niet realiseert, is dat er een leven is na mishandeling. NIEMAND heeft het recht om een ander te mishandelen. NIEMAND heeft het recht om jou zo te manipuleren dat je het gevoel hebt dat je niks waard bent. NIEMAND!!! En vooral, niemand verdient het om zo behandeld te worden. Al ben je de lelijkste vrouw op aarde, wat je NIET bent, niemand hoort jou zo te behandelen. Enja, weggaan is niet gemakkelijk maar als je weg kunt komen, zul je zoveel sterker worden. De meeste slachtoffers van huiselijk geweld hebben uiteindelijk en gelukkig leven met een nieuwe partner als ze weg zijn gegaan. Als je op deze link klikt zie je een filmpje waarin een vrouw meer vertelt over waarom vrouwen niet weggaan bij huiselijk geweld.

 

Tot slot wil ik nog vertellen dat dat meisje waar ik in het begin over sprak, later in mijn leven, toen ik pas moeder was geworden, opnieuw in mijn leven kwam. Terwijl ik pas bevallen was, zag ik haar gezicht op tv. Ze was vermist. Mijn oordelen over haar was weg, ik zat er ineens mee en voelde me zo schuldig dat ik haar had veroordeeld. Jaren lang hebben haar ouders in onzekerheid gezeten. De geweldpleger bleef maar zeggen dat hij niet wist waar ze was. Pas toen hij overleden is na een ziekbed vertelde zijn broertje waar ze was. Ze was vermoord en lag in de duinen van Bergen aan zee. Nog altijd draait mijn maag. Iets dat zich zo dicht bij mij heeft afgespeeld. Niet letterlijk maar figuurlijk want al die personen zag ik regelmatig rondlopen en pas nadat ze vermist was, realiseerde ik me dat ik haar niet had moeten veroordelen. Veroordelen is makkelijk maar huiselijk geweld is iets wat je overkomt en waar je dan om verschillende redenen niet uitkomt. Dus daarom, oordeel niet, help desnoods en als jij zelf slachtoffer bent van huiselijk geweld. Er is een way out!!! Morgen of vanmiddag zal ik een blog online zetten met allerlei sites waar je iets aan kunt hebben als je hier mee te maken hebt.

Als je ooit slachtoffer was van huiselijk geweld maar nu gelukkkig leeft nadat je wegging, laat het hieronder weten om hoop te geven aan de slachtoffers van nu!