Berichten

, , , ,

Heb ik het gered met 150 euro? | Budgetplannen

Een paar weken terug vertrok mijn man naar Marokko zoals je vast al wel gelezen hebt. Ik vind dat altijd heel lastig omdat ik dan overal alleen voor sta. Normaal gezien is mijn man ook niet altijd thuis natuurlijk maar als hij naar Marokko gaat, hoop ik altijd maar dat er niks zal gebeuren. Ook alleen slapen vind ik altijd eng. Elhamdulilah is er tot nu toe niks gebeurd maar leuk is anders.

Toen hij wegging leek het ons wel leuk om eens te zien of ik me aan een budget kan houden. Voor mij is een budget best lastig omdat ik een impulsaankoper ben. En dan vooral in de supermarkt. Ik moest wel een beetje wennen aan het idee maar ik ging er dan toch mee aan de slag. Ik maakte een weekmenu met daarin alle dingen die ik zeker een keer wilde eten als hij er niet was. En daarin ook de dingen waarvan ik wist dat Nu’aim ze zeker eet.

Ik moet zeggen dat ik me het eerste weekend een beetje heb laten gaan. Ik had in totaal 200 euro voor 2 weken. Normaal zou dat genoeg zijn maar ik ging een beetje los en gaf 50 euro uit voor vooral ongezonde vreetdingen. Daarna moest ik me herpakken want ik wilde echt echt geen geld extra pakken. Dus met het nichtje van mijn man die een paar dagen bleef logeren, gingen we naar de Albert Heijn en naar de slager. Ik kocht echt alles in functie van het weekmenu. En had zo genoeg vlees voor alle dagen.
Daarnaast waren er nog wel wat kleinere dingetjes die ik moest kopen om aan te vullen, zoals groenten.

Hier kun je meer lezen –>2 weken eten voor 150 euro

Ben je benieuwd of het me lukte? Mijn man was ook benieuwd, hij was al verbaasd dat ik me zo goed had voorbereid en al alle dagen had ingepland. En ik moet eerlijk zeggen, ik was zelf ook verbaasd. Maar nu moest ik het nog waarmaken. Ik had het zo uitgerekend dat ik de donderdag dat mijn man kwam boodschappen kon halen. Dus dat mijn budget dan op mocht zijn.
Je moet trouwens weten dat wij vaak biologische producten halen en dan zit je al heel snel aan een hoog bedrag maar ik skipte heel veel dingen en kocht bijvoorbeeld de goedkoopste pasta etc.

Na anderhalve week, had ik nog iets van 20 euro in mijn portemonnee van het originele bedrag. En.. ik had het kunnen redden als ik mezelf echt aan mijn lijstje had gehouden maar met de aankomst van mijn man in het vooruitzicht en het idee dat ik me zooo had ingehouden, kwam ik boven het bedrag uit…MAAR. Ik had ook bloemetjes gekocht omdat dat zo gezellig stond en wat andere dingetjes omdat hij thuis kwam.

boris-smokrovic

Het is me dus niet helemaal gelukt maar ik heb er wel wat van geleerd. Ik leerde dat wij eigenlijk best wel heel veel geld uitgeven aan boodschappen. Dat ik dus echt een impulsaankoper ben en ik leerde ook dat ik best kan leven met minder.

Heeft het zin gehad om me aan een budget te houden terwijl ik me er niet helemaal aan het kunnen houden? Ja, ik vind van wel want zo zie je hoe gedachteloos je normaal gesproken geld uitgeeft en je bent ook weer dankbaar voor het feit dat je normaal alles kunt kopen. Ik werk dan wel niet maar omdat wij geen huis gekocht hebben en niet veel extra uitgaves doen, kunnen we dan wel weer eten wat we willen.
Het scheelt ook dat we niet vaak uit eten gaan. Ik doe dat wel graag maar ik vind ook dat het regelmatig tegenvalt en dat is dan weer zo zonde van je geld (ja, das dan weer de Nederlander in mij he).

Al met al vind ik het best een aanrader om af en toe zo een budgetweekje erin te knallen. Echt niet elke week maar  af en toe eens een budgetweek kan echt geen kwaad.

Leef jij met een budget of heb je dit ook wel eens als experiment gedaan? OH en doe je al mee aan de winactie van het boek “een Jihad van Liefde?” Link hier:

, ,

Wat heb ik deze 2 weken gedaan? | Netwerkevent & Winactie

Zoals gezegd ga ik elke dinsdag en donderdag bloggen en vandaag is het dinsdag! Het heeft wat moeite gekost omdat het momenteel herstvakantie is maar het is uiteindelijk toch gelukt. Het leek me leuk om deze keer een overzichtje te schrijven van de laatste 2 weken zodat jullie een beetje een idee hebben wat ik gedaan heb.

Mijn man ging op reis

Nou, ten eerste vertrok mijn man op donderdag de 19e oktober voor 2 weken naar Marokko. Ik had er een beetje gemengde gevoelens bij. Ten eerste kwam de herstvakantie eraan wat betekende dat ik vrij lang alleen was met de kinderen maar ten tweede gunde ik het hem heel erg op bij zijn moeder op bezoek te gaan. Ze woont namelijk in Marokko.

Gelukkig was Greg erbij!

 

Gelukkig ging hij met zijn zus want het nichtje van mijn man bleef een paar nachtjes bij ons slapen. Ze bleef van donderdag tot maandag. Het was onwijs gezellig en ik lag elke dag pas om half 2 in bed. Minstens.
Nadat zij was weggegaan kwam Greg! Greg, mijn oudste zoon. Hij woont in Alkmaar en had herstvakantie. Dat betekende natuurlijk een gezellige tijd voor ons. We hebben heel veel gepraat, gesnoept, gelachen, gebrainstormd en heel veel andere dingen gedaan.

 

brainstormen met mijn zoon

Afgelopen donderdag zijn we samen de stad in gegaan om wat dingen te bespreken. Hij doet namelijk de opleiding Communicatie & Marketing en wilde me helpen met plannetjes voor mijn blog. Ook gaf ik hem al eerder het boek van Annic van Wonderen die we kregen tijdens de masterclass. Super leuk boek met hele interessante feitjes als je bezig bent met marketing. (Ik zal nog een blog schrijven over wat Communicatie & Marketing met een blog te maken hebben.)

Op vrijdag moest hij helaas weer vertrekken omdat hij nog wat dingen moest doen voordat de school weer begon en wilde hij nog afscheid nemen van een vriend die voor een langere periode vertrok. Dat was wat minder natuurlijk want als moeder wil je je kinderen zo lang mogelijk bij je hebben maar goed. Ik probeer het positief te bekijken. Hij is nu 19 en kan zelf komen als hij tijd heeft en ik weet dat het nu weer beter met hem gaat dan een paar maanden geleden. Elhamdulilah.

Netwerkevent van de momblogawards

Op zaterdag had ik iets heel leuks op de planning. Het netwerkevent dat plaatsvond voor de momblogawards die georganiseerd werd door Nele van mamaexpert
De kinderen moest ik ook meenemen natuurlijk want mijn man zat (en zit) nog steeds in Marokko. Sofie van mamaabc was zo lief om me op te halen bij de metro.

De Playmobil tafel.

Bij binnenkomst werden we gelijk onthaald met goodiebags en de kinderen kregen ook goodiebags, hoe schattig! Op de foto kun je zien wat er ongeveer allemaal inzit. Ik kan al wel vertellen dat de wafeltjes bijna allemaal op zijn en Nu’aim dezelfde avond alle dozen al open begon te trekken. Bij de ingang kwamen we ook gelijk Nathalie tegen van unicornsandfairytales. Supergezellig weer, zoals gewoonlijk.

Tijdens het netwerkevent waren de kinderen aan het spelen met allemaal speelgoed van Playmobil. Oja, het moment dat ze binnen stapten kregen ze gelijk chocolade in de hand gedrukt. Hahaha het was al gelijk een goede binnenkomer voor ze op die manier.
Ik wilde graag naar het netwerkevent gaan om kennis te maken met een aantal bedrijven maar ik wist ook niet zo goed hoe of wat. Stap je op die mensen af en stel je jezelf voor en geef je je visitekaartje? Blijkbaar wel dus maar deze trien was een beetje verlegen. Iets waar ik aan moet werken dus. De kinderen waren lekker aan het spelen maar ik moest wel opletten omdat ze af en toe aan het vechten waren. Ja hoor, zelfs toen ik aan het praten was met de contactpersonen van V-tech waren ze aan het ruzie maken en zag ik vechtende kinderen. TOPPIE!!! Dat praat niet echt lekker natuurlijk.

Wat ook tof was, was dat er een delegatie van Nederlandse bloggers was. Superleuk om even met ze te praten, ik volg ze allemaal. Ik kon het dan ook niet laten om ze even aan te spreken. Dat werd een kort maar gezellig gesprekje met:
Fleur van mamasliefste
Linda van  mamaliefde
Merel van lotuswritings en
Nicole van meisje eigenwijsje
Al met een al een leerzame avond want ik leerde wel het een en ander. Zoals dat ik echt beter moet netwerken, dat ik me niet moet schamen of onzeker moet voelen en dat ik beter mijn kinderen kan thuislaten tijdens zoiets. Soraya is op zich wel heel makkelijk maar toen we naar huis gingen was ze bijna ziek van de prikkels. Ze dacht echt dat ze moest overgeven. Er waren ook heel veel mensen, het was donker buiten, het was koud, heel veel geluid en een situatie die ze niet kende. Op de terugweg stonden we eerst bij de bushalte te wachten waar niet eens een buskwam waar ze dus echt bijna begon te flippen en toen we eindelijk in de tram zaten, was die echt stikvol omdat er een concert was in sportpaleis en wij moeten altijd langs die halte.

Ze was boos en verdrietig en nee dit is niet Soraya

Op zondag moest Soraya naar Arabisch wat ze niet leuk vond maar wat wij wel belangrijk vinden omdat Arabisch heel belangrijk vinden, zowel in de islam als in de Marokkaanse cultuur. Er gaan meer deuren open voor je als je Arabisch zowel kunt lezen als schrijven en een wereld van kennis ligt verborgen achter die deuren. Maar helaas vind ze het verschrikkelijk om naar de les te gaan. Diezelfde avond zei ze dat ze niet Marokkaans wil zijn. Die dag brak mijn hart want ik zie 2 culturen juist als een verrijking maar zij ziet het als een beperking. Er is hier nog veel werk aan de winkel en ik ga hier zeker mee aan de slag en omdat ik denk dat er nog wel meer kinderen zijn die hiermee zitten zal ik hier ook nog een blog over schrijven in de toekomst.

Op maandag hebben we helemaal niks gedaan. Maar echt, niks. Ja, op koken na natuurlijk en Nu’aim die deed ineens een middagdutje wat ik heel raar vond want dat doet hij al jaren niet meer. We sloten gisteravond af met koekjes en een kopje thee en de kinderen gaan nu heel goed slapen omdat in de goodiebags van de Lidl lampjes zaten die een sterrenhemel weergeven op het plafond. Het is echt zo rustgevend en ze hebben geen licht meer nodig als ze gaan slapen. Gewoon het lampje aanzetten en na 45 minuten gaat het lampje gewoon uit. Het werkt met Led licht en batterijtjes dus echt ideaal.

Vandaag is het zoals ik al zei dinsdag.. Over 2 nachtjes komt mijn man weer thuis. Eindelijk. Ik hoop dat we dan even wat leuks gaan doen en ik zie er echt naar uit om de zorg weer te delen met hem.

Ojaaa helemaal vergeten, ik heb op instagram een winactie lopen! Als je kans wilt maken, volg me dan op instagram en laat me onder de foto weten dat je meedoet.  Je kunt me hier vinden: fatimama.nl

Veel liefs en tot snel!

, , , ,

2 weken eten voor 150 euro | 2 weekmenu’s

Toen mijn man en ik trouwden, zat ik nog op school. Na 3 maanden verhuisden we samen naar België en we moesten daar rondkomen van weinig geld. De kinderbijslag was ook een gedoe van heb ik jou daar en dat duurde ook een jaar voordat we dat kregen. Ik heb dus wel periodes in mijn leven gehad waarin ik moest rondkomen met een heel laag budget.  Maar toen mijn man me uitdaagde om 2 weken eten voor 150 euro, raakte ik wel even in paniek. Na de eerste paniek besloot ik 2 weekmenu’s te maken.

Ik keek in de keuken wat voor ingrediënten ik nog allemaal had en wat ik moest bijkopen. Daarnaast zocht ik ook in de talloze recepten uit de Allerhande die ik door de jaren heen verzameld had. Dat waren er nogal wat maar ik pikte er 2 uit. 2 Recepten die snel klaar waren en niet veel van mijn budget zouden vragen. Daarnaast bedacht ik me ook om dingen met elkaar te combineren. Zo zou ik bijvoorbeeld de ene dag pasta kunnen maken en de dag daarna de gehakt die daarbij hoort kunnen combineren met magioni bloemkoolpizza. Zo gezegd zo gedaan. Ik maakte 2 weekmenu’s met de optie om dingen aan elkaar te koppelen en om ze om te ruilen. Zolang ze maar gekoppeld bleven.

Hiernaast vind je mijn weekmenu. Goed idee toch allemaal? Natuurlijk ging het al vanaf dag 1 niet zoals ik het in mijn hoofd had omdat we de 1e dag iets aten wat mijn schoonzus had meegenomen. Wel fijn want dat scheelde weer in het budget. Daarnaast had ik geen andijvie kunnen kopen waardoor ik moest verschuiven. Ik ben nu ongeveer op de helft van de menu’s en het enige recept waar ik me aan gehouden heb tot nu toe is de spaghetti Rapida van de Allerhande. Het is inderdaad ontzettend snel klaar, heel gemakkelijk want je pleurt alles in de pan en naast het roeren moet je alleen maar even wachten tot je een gerecht hebt. Ik vond het alleen niet super lekker. Wel ok voor een keer maar de kinderen hebben er alle twee weinig van gegeten.

Dat was dus maandag en gisteren was ik weer zo aan het twijfelen wat ik zou maken. Ik bedacht me om snel charmila te maken met gebakken kipfilet maar toen realiseerde ik me dat ik niet voor niks een weekmenu had gemaakt en maakte ik snel  de pompoensoep (met biologische pompoen van de buren) en de wraps met kipfilet. Heerlijk gegeten.

De boodschappen deed ik zaterdag met het nichtje van mijn man die hier een paar dagen kwam. Mijn man is op bezoek bij zijn moeder in Marokko en ik kon normaal gezien alleen maar boodschappen doen zonder auto maar elhamdulilah, zij heeft een rijbewijs. Dus zaterdag gingen we naar de Albert Heijn waar ik echt zoooo keurig netjes alleen maar alles van mijn lijstje haalde. Daarna door naar de Islamitische slager en daar genoeg gehaald om de 2 weken door te komen. Op dit moment heb ik nog 50 euro over en nog een week te gaan. Ik heb natuurlijk nog wel geld achter de hand. Mijn man laat me niet achter met alleen maar 200 euro. Ja, hij liet 200 euro achter voor de boodschappen maar die eerste 50 euro ging er op 1 dag doorheen toen ik even wat kleine dingen haalde dus vandaar dat ik het met 150 wilde redden. Anyway, er is altijd geld hoor maar ik vond de uitdaging eigenlijk wel leuk. Het is fijn om te weten wat je gaat eten of in ieder geval om te weten wat je in huis hebt en daarop in te spelen.


Er zijn nog wel wat dingen die ik nog moet halen want zo is het brood bijna op en halen we altijd broden van 1,99 bij de Delhaize. Ik weet dat dat goedkoper kan maar ik kan echt niet zelf brood bakken zonder broodbakmachine. Enja, het fruit en de groeten blijven sowieso niet lang goed. Ik heb daarom ook voor de laatste 4 dagen gerechten staan die ik kan maken met gedroogde peulvruchten. Maar gelukkig zijn bepaalde producten zoals tomaten nog niet aan de hoogste prijs. Als de tomaten goedkoop zijn gebruik ik namelijk altijd heel veel tomaten in mijn gerechten. Het is lekker en gezond. Veel antioxidanten en aangezien dat veroudering tegengaat is dat best wel een heel goed idee voor deze dame.


Ik moet trouwens wel zeggen dat ik met mijn nichtje en de kinderen afgelopen zondag ben gaan eten op de Turnhoutsebaan omdat ik daar echt wel trek in had en aangezien het keihard regende had ik totaal geen zin om nog te koken. Het kan zijn dat de vermoeidheid ook een rol speelde aangezien ik elke dag pas rond 2 uur ging slapen maar mijn kleine wekkertje Nu’aim daar geen rekening mee hield. Het geld dat ik daarvoor gebruikte was niet van het boodschappengeld maar kwam van mijn rekening. En morgen gaan Greg en ik (mijn oudste zoon is gekomen toen mijn nichtje wegging, ik ben geen dag alleen gelukkig) samen koffie drinken in de stad. Daar gebruik ik een ander budget voor. Ik zie hem veels te weinig en we kunnen er alle twee echt van genieten om lekker koffie te drinken op een goede plek. Dusja, het is niet zo dat ik ALLES moest doen van dat geld wat het natuurlijk veel makkelijker maakt. Ik ga na deze 2 weken nog een evaluatie maken op de blog over het totale bedrag en of ik daar overheen kwam of niet. Zoals ik zei heb ik nog een week met 50 euro en daar moet ik nog brood en groenten en fruit voor kopen.

Werk jij ook met een weekmenu? En is dat bedrag van 150 euro te hoog en overdrijf ik dat ik het lastig vind of vind je dat ook niet zoveel? Oja, je kunt me volgen op mijn instagram waar ik actief ben en op mijn facebookpagina plaats ik alle nieuwe blogs. Tot snel inshaAllah!

 

 

 

, , , ,

Dramatische dingen uit het leven van een 3 jarige.

Zoals elke moeder met een kind van 3 jaar, gebeuren hier ook aan de lopende band dingen waarvan je denkt van: “Doe. Even. Normaal.” Kleuters kunnen soms zo overdreven reageren op iets wat zo simpel is. Vandaag zal ik even een aantal van onze situaties beschrijven. Voordat ik begin moet je wel weten dat Nu’aim overal nogal heftig op reageert. Das gewoon heel hysterisch huilen als hij zijn zin niet krijgt. Of meppen. En dat meppen dat doet hij soms met zijn vuisten op je gezicht, of hij krabt, of hij bijt en soms dan schopt hij ook. Op zich normaal voor een kleuter maar hij doet dat ook als hij niet heel boos is dus als hij dan echt boos is, is het net een bulldozer. Anyway, lees je mee?

Stockfoto PIXABABY

Dramatische dingen uit het leven van Nu’aim:

  • Dat je niet op de stoep mag liggen. Tsss achterlijk zeg!
  • Datje ondersteboven in de buggy wilt liggen maar dat je moeder, die zeikerd, toch zegt dat het niet mag. HOEZO NIET?
  • Dat je NIET op de handgrepen van de laatjes in de keuken mag staan. Slaat ook nergens op hoor. Is toch veel handiger dan een trappetje!
  • Omdat Masha en de Beer NIET op TV is.
  • Omdat Masha en de Beer WEL op TV is.
  • Ook een goede reden om hysterisch te worden is als je in bad bent geweest maar er zo lang in hebt gezeten dat je handen helemaal verrimpeld zijn geworden. Das echt een reden om KEIHARD te krijsen want: “ZE DOEN HET NIET MEER!!!!”
  • Dat je moeder je nog 1 koekje heeft en dat koekje door de helft breekt zodat jij en je grote zus ieder een stukje kunnen eten. Ja hoor! Het lef! En daarom kun je niets anders doen dan een half uur lang keihard krijsen om een half koekje. Dan stop je af en toe maar als je dan weer naar dat koekje kijkt, voel je hem weer en begin je weer helemaal van voren.
  • Dat je afgedroogd moet worden na het douchen. Slaat echt nergens op. Wie heeft dat verzonnen? Afdrogen. Doe even lekker normaal zeg!
  • Dat je uit bad moet
  • Dat je IN bad moet
  • Dat je schoenen NIET verkeerd zitten want ze moeten andersom.
  • Dat je moeder beslist dat het tijd is om naar huis te gaan terwijl jij in de speeltuin wilt blijven. Daarom schreeuw je gewoon de hele tijd: ” IK WIL NAAR DE SPEEL TUIN. IK WIL NAAR DE SPEELTUIN. IK WIL NAAR DE SPEELTUIN. IK WIL NAAR DE SPEELTUIN. IK WIL NAAR DE SPEELTUIN!!!!!!!!!! Helpt dat? Nee maarja, je bent wel van je woede af.

Stockfoto PIXABABY

Topje van de ijsberg

Nou dit is nog maar het topje van de ijsberg want er zijn zo vaak zulke situaties! Niet normaal gewoon. En echt, dat maakt het soms heel zwaar want je wilt er niet te veel aandacht aan geven maar je kleuter die zo boos is, das ook niet leuk. Niemand wordt er blij van. Maar het is all part of the game. Uiteindelijk zullen ze eruit groeien en als ze het niet hebben als ze kleuter zijn, dan is de kans groot dat ze het later wel zullen hebben. Soraya heeft het niet gehad en die heeft nu ze 8 is, dat ze vaak dingen probeert. Bijvoorbeeld een keer liegen, een keer een grote mond geven of nee zeggen. Ze was zo braaf en rustig toen ze 3 en 4 en 5 was dat ik het begrijp dat ze nu dingen wil uitproberen. Maarja wat ze ook uitvreten en wat ze ook doen, het zijn onze bollies en we houden er geen gram minder om van ze.

Heb jij ook een crazy toddler?

, ,

Dromen & doelen, haalbaar als je mama bent?

Het is al eeuwen geleden dat ik geschreven heb, dat ik mijn vingers over het toetsenbord heb laten glijden, op zoek naar de juiste volgorde van de letters en de woorden. Maar vandaag las ik iets wat me instant inspiratie gaf om weer te beginnen. Het was een afbeelding op instagram waarop stond dat je eigenlijk je dromen net zoveel aandacht zou moeten geven als je angsten. En bam! Hoe freakin’ klopt dat!
De laatste tijd, zeg maar week,  heb ik me pas gerealiseerd dat ik mijn leven helemaal niet leid. Ik lijd het. Ik ben niet degene in charge. Nee, dat zijn mijn angsten. De angst die de boventoon voert is de angst dat er iets gebeurt met die kleine. Die angst houdt mij helemaal in zijn greep. Als ik andere moeders hoor praten of als ik lees hoe andere mensen hun leven invullen, bedenk ik me altijd dat het zo anders gaat dan bij mij.

pixababy foto

pixababy foto

Ik bedoel, ik begrijp gerust dat social media vaak een vertekend plaatje geeft en ik doe daar zelf ook aan mee. Maar toch, ik volg mensen/vrouwen die succesvol zijn juist omdat ik geïnspireerd wil worden. Ik heb altijd al een zwak en een fascinatie gehad voor succesvolle mensen. Want wat is het wat ze succesvol maakt? Is het hun looks? Hun geld? Hun studie? Hun achterban? Als je vrouwen volgt die succesvol zijn zul je merken dat het niet 1 van die dingen is. Wat ze wel allemaal gemeen hebben, is dat ze hun dromen achterna gaan en hun dromen meer aandacht geven dan hun angsten. Dat ze voorbij die angsten gaan om hun dromen waar te maken.

 

En dat zit ik hier ’s avonds op de bank, verkrampt omdat ik bang ben dat die kleine koorts krijgt, dat hij begint te hoesten, dat hij ziek wordt, dat hij misschien weer stopt met ademhalen, een koortsstuip krijgt. En als ik daar dan serieus over nadenk, weet ik echt heus wel dat hij een normaal kind is, dat hij maar 1 keer in zijn leven een koortsstuip heeft gehad die misschien veroorzaakt werd omdat ik mijn gevoel had genegeerd. (Hij had een veels te warme trui aan en ik dacht elke keer, trui uit, trui uit. Ik deed dat niet omdat hij sliep maar daardoor kon die warmte ook niet goed weg.) En als een kind ziek word, dan kan dat gebeuren. Er is niks wat ik kan doen wat dat kan voorkomen ofzo. Dus waarom leef ik er dan zo mee. Waarom verkramp ik als hij gaat slapen, als hij naar school gaat? Gewoon die stomme angst die niet realistisch is. Angst is nuttig als je in gevaar bent en iets moet ondernemen omdat je dan op scherp staat.

 

Dus voor mij is het tijd om mijn angst een grote schop te geven en te gaan leven! Ik heb zoveel dromen voor me liggen:

  • Ik wil mijn blog nu eens een keer serieus nemen en regelmatig bloggen
  • ik wil een boek schrijven
  • een webshop starten
  • brood leren bakken
  • sporten en afvallen
  • ons huis in orde maken en
  • zelfverzekerd zijn.

Als moeder zijnde is het niet gemakkelijk om voor je dromen te gaan omdat je altijd het gevoel hebt dat je kinderen voor gaan. Maar de waarheid is dat kinderen er niet gelukkiger van worden als wij niet goed in ons vel zitten. Kinderen voelen dat. Het is belangrijk om te ontdekken waar je gelukkig van wordt en waar je ontspannen van wordt. Meestal is dat iets waar je ook een talent voor hebt. Ik ben in ieder geval blij dat ik na zoveel jaar ontdekt heb waar ik een goed gevoel van krijg en waarvan ik voel dat het bij mij past: schrijven dus. Want van de hele dag het huishouden doen terwijl je daar niet goed in bent is natuurlijk een doodvonnis. Nouja, das misschien overdreven maar je kunt er dan gif op innemen dat je ongelukkig thuis blijft zitten en dat is niet de bedoeling. God heeft ons niet geschapen om ongelukkig te zijn. Dus deze mama gaat nu deze blog even afmaken (tags, categorie en afbeeldingen toevoegen) en daarna gaat ze lekker ontspannen douchen want er zijn geen kinderen in huis. Hoogstens een man die gaat vragen of ik al een keer klaar ben met douchen.

Ga jij ook achter je dromen aan of laat je je nog tegenhouden door je angsten?

, , , , ,

Heb je ook zo’n schuldgevoel moeder?

Ik denk dat echt elke moeder het wel kent: “schuldgevoel”. Voordat je kinderen krijgt heb je totaal geen idee wat het is maar vanaf het moment dat er een baby in je buik zit, of soms al voor je zwanger bent, gebeurt het: Je krijgt een schuldgevoel. En geloof me, een schuldgevoel is echt goed. Een schuldgevoel betekent dat je het allerbeste voor je kindje wil en dat je je verantwoordelijk voelt als dat niet zo is. Op die manier zorg je als moeder ook dat je kleintje het beste krijgt dat jij kunt geven.
En let op he, want dat betekent niet dat je je kindje altijd moet verwennen ofzo of altijd de zin moet geven. Het betekent gewoon dat je altijd je best doet om een evenwicht te vinden tussen wat je kind gelukkig maakt en het beste voor het kind is en wat het beste is voor jou.

‘Als de moeder gelukkig is, dan is het kind het ook’, hoor ik heel vaak. En dat is ook zo maar tegelijkertijd zullen de meeste moeders hun eigen geluk opgeven voor dat van hun kind. Zo heb ik de kleinste 2 jaar lang met pijn en moeite borstvoeding op verzoek gegeven. Ik was dat sowieso van plan maar het was lastiger dan ik in eerste instantie dacht. Hij wilde heel, heel vaak drinken en het tijdstip maakte voor hem ook niet uit. En dat ik om 6 uur moest opstaan om Soraya naar school te brengen boeide hem ook niet veel. Hij wilde en ik gaf. Dat ik met gigantische wallen en slaapgebrek rondliep, was omdat ik een schuldgevoel kreeg als ik hem dat niet zou geven. Die 2 jaar was voor mij zeer belangrijk omdat wij hadden besloten hem niet te laten vaccineren en we hem daardoor een zo gezond mogelijk immuunsysteem wilden geven. En borstvoeding is daar gewoon heel goed voor. En omdat er ook in de Koran staat dat een vrouw 2 jaar borstvoeding moet geven, was dat voor mij zo klaar als een klontje.
(Meer over borstvoeding kun je lezen bij aziema fatima of bij Madelon van Waymadi.

Maar waarom ik vandaag over schuldgevoel wilde schrijven is omdat ik het vandaag weer had. Dat vreselijke gevoel dat ik het liefst wil negeren. Het begon al toen Soraya uit bed kwam. Vandaag is het namelijk weer de eerste dag na de herfstvakantie en ze zag er een beetje tegen op. Het feit dat haar amandelen bijna haar luchtpijp afsluiten en ze daardoor niet goed slaapt en zich niet goed voelt helpen daar niet bij. Ik besloot toch haar naar school te brengen want binnenkort moeten haar amandelen eruit en dan mist ze sowieso al een hele week school en ze heeft dat echt nodig. Ik wil niet dat ze achter gaat lopen.

stockfoto pixababy

Dus daarna kreeg ik het weer toen ik Nu’aim wegbracht. Op maandag is het turnen en dan is er een juf die hij niet elke dag heeft en dat na een week hangen en plakken bij mama. Das niet gemakkelijk. Dus hij begon al te huilen en wat het voor mij nog erger maakte was dat hij zijn regenlaarsjes aan had. En dan moet hij zo gaan turnen. Aaaw zielig toch? Ik had er helemaal niet aan gedacht. Stomme mama. En ondertussen was Soraya ook al gekomen naar de kleuterschool want haar tas met turnspullen (is het raar dat ik het nog steeds liever gym spullen wil noemen?) die hing nog aan de buggy en de juf was een beetje geïrriteerd geraakt omdat ze die niet bij zich had en er waren nog andere kinderen die nog steeds niet in orde waren met hun spullen. Zij normaal wel natuurlijk maar we zijn in België en de juffen zijn hier toch een beetje onaardiger en kunnen wel eens heel hard praten als ze niet blij zijn. Soraya kwam dus huilend aan bij mij. Ze kan daar gewoon niet tegen. En weetje, ik ook niet dus ik snap haar. Gelukkig was haar eigen juf heel lief en pikte ze dat goed op. Thankyou juf Karen (die dit toch niet leest hahaha). Maar goed, ik ging dus niet heel blij van school weg. Schuldgevoel all over, like glitters op kerstkaarten.

Nou vertel, ook al met een schuldgevoel begonnen op deze maandag?

 

 

, , ,

Ramadan update!

Omdat ik vandaag eventjes de tijd heb, kan ik snel een Ramadan update geven. De Ramadan ging dus echt wel goed, op slaapgebrek na. Das echt altijd. Zonder eten kan iedereen wel maar zonder slaap.. Dat lukt niet. Ik heb ook al heel veel mombie’s rond zien lopen. Moeder zombies. De hele dag voor de kinderen zorgen, vasten, laat eten en laat naar bed zorgt gewoon dat moeders echt uitgeput zijn… Lees meer

, ,

Ben ik een loedermoeder?

De term loedermoeder zie je de laatste maanden echt overal voorbijkomen op social media. Er is zelfs een blog met de naam loedermoeder. Eigenlijk wilde ik niks doen met die term loedermoeder Lees meer

, ,

Huh?

Als je moeder bent dan zijn er vast wel dingen die jouw kind doet die raar zijn of grappig. Ik heb regelmatig een ‘huh’ moment. Hieronder heb ik er een paar opgeschreven omdat mamabloggers dat nu eenmaal doen. Je kunt je blog keihard misbruiken om over je kinderen te schrijven. I like that! Ok, ok hier komt het: Lees meer

, ,

Waarom (nog) een mama blog?

Toen ik begon met bloggen deed ik dat omdat ik via die weg mezelf wilde leren kennen. Dingen opschrijven die door je hoofd gaan is altijd goed om voor jezelf dingen duidelijk te krijgen. Zo krijg je een duidelijk overzicht en zal je hoofd wat minder vol worden. Tenminste, zo gaat dat bij mij. Toen ik begon met bloggen in 2003 was bloggen helemaal anders. Het enige dat ingewikkeld was, was je codering zo invullen dat alles bij elkaar klopte. Je had dan een paar thema’s, niet zo veel als nu, en je kon je blog dan zo een klein beetje aanpassen. De plugins die je had waren mega simpel. In tegenstelling tot nu.

Als je een beetje begint met bloggen en bloggers leert kennen en daardoor ook weer meer blogs leest, zul je merken dat er veel meer achter zit dan alleen maar verhaaltjes typen. Ik was dit in eerste instantie van plan maar gaandeweg leert men, zo ook ik. In het begin wist ik ook niet zo goed over welk onderwerp ik zou moeten schrijven maar dat ik wilde schrijven stond vast. Ik begon te schrijven en te schrijven en na verloop van tijd ontdekte ik dat ik bijna aldoor schreef over de kinderen, over mijn leven als moeder, dingen van school. Terwijl ik in het begin mijn blog niet kon omschrijven, kreeg die omschrijving ineens steeds meer vorm. Vanzelf. Het drong tot me door dat ik eigenlijk een moederblogger ben. Ja, weer een moederblogger. En dat terwijl ik dat absoluut niet wilde. Sommige moederblogs hebben zo iets belerends, alsof ze precies weten hoe het moederschap werkt en wat je wel en niet moet doen. Storend om dan te ontdekken dat je eigenlijk zelf ook over het moederschap schrijft.

Nadat het tot me doorgedrongen was, begon ik er over na te denken hoe het zou zijn om een mama blog te starten. Ik ben mijn hele leven al iemand geweest die niet iets doet omdat iedereen het doet. Als iedereen het doet, wil ik eigenlijk al niet meer. Toch voelde ik dat ik er mee door moest gaan. Simpelweg omdat geen een blog hetzelfde is. Het hoofdonderwerp is misschien hetzelfde maar de subonderwerpjes zijn allemaal verschillend. Het grote verschil met de andere bloggers, is dat ik een moslim mama ben. Niet dat ik mezelf nu in een hokje wil stoppen want elke moeder wil hetzelfde voor haar kind. Je wilt dat je kind gelukkig is. De normen en waarden die je dat kind meegeeft, die kunnen verschillen. En dat is iets waarin ik mezelf kan onderscheiden. Er zijn wel moslimama’s die bloggen maar niet heel veel. En we hebben allemaal een andere invalshoek. En natuurlijk schrijf ik niet alleen maar dingen over mijn leven als moslima. Want boven alles ben ik een mens en mijn gevoelens zijn hetzelfde als die van andere mensen.

Dat is dan ook wat ik hoop te bereiken, meer begrip voor bepaalde keuzes die wij maken en bovenal wil ik dat iedereen zich thuis voelt op mijn blog. Dat je weet dat ik een moeder niet beoordeel op de keuzes die ze maakt omdat elke moeder een ander draagvlak heeft. Dat ik bepaalde keuzes maak wil niet zeggen dat een andere moeder dat ook kan. Ik heb dan misschien 2 jaar borstvoeding gegeven aan de jongste, maar zij is misschien wel een veel geduldigere moeder die veel liever is. en dat is uiteindelijk het belangrijkste vind ik. We kunnen niet oordelen over een ander want zolang we niet in haar schoenen staan weten we niet waarom ze tot die bepaalde keuze is gekomen. Denk jij er ook zo over?