Berichten

Onvruchtbaarheid bij moslima’s

Al een tijdje lees ik met bijzonder veel interesse de verhalen van vrouwen die iets meemaken waar heel weinig over gesproken wordt. De reden dat dat blijft bestaan is omdat dat taboes zijn. Je hoort er niet over te praten, het is raar. En eerst dacht ik nog dat het een ding was van moslims maar ondertussen blijkt wel dat er in alle culturen heel veel taboes zijn. Vandaag kun je het verhaal lezen van een zuster die ik heb gevraagd een blog te schrijven over onvruchtbaarheid. Zodat er meer begrip ontstaat en zodat vrouwen die het meemaken zich niet alleen voelen. 

Onvruchtbaarheid

Het bestaat niet…toch? Er werd mij gevraagd om een blog hierover te schrijven. Mijn eerste vraag was: “over wat precies?”
Het taboe, het leed, de schaamte, de obsessie, het onbegrip, de misvattingen, het grote verdriet of misschien de verborgenheid?
Infertiliteit is namelijk veel omvattend, maar wat doet het nou met een vrouw?

De omgeving heeft bepaalde verwachtingen van je. Rond je 23ste zou je echt weleens moeten gaan trouwen, want je wilt de boot toch niet missen? En ja, daar beginnen de lastige vragen en bemoeienissen al. Nog moeilijker om dit aan te horen is het wanneer je al enige moeite hebt gedaan om een partner te vinden. En wanneer je dan ein-de-lijk getrouwd bent, je volgens velen maar gelijk aan kinderen moeten beginnen, want jah! Je hebt al zo lang gewacht met trouwen, DE KLOK TIKT!!

Dat is vervelend om aan te horen als je gewoon je eigen leven hebt en je eerst een tijdje samen met je man wilt genieten van het huwelijkse leven. Je hebt voor hem gekozen, niet direct voor een gezin. Ineens ben je met zijn twee, dat heeft ook tijd nodig. Een onbezorgd leventje is dat nog. Geen verplichtingen dan die van jullie twee aan elkaar, alle tijd voor elkaar en geen zorgen. Ik ben nog altijd dankbaar dat wij een onbezorgde 1e jaar hebben gehad van ons huwelijk. Dat eerste jaar is een belangrijke bouwsteen voor de rest van je huwelijk. Als je gelijk dat eerste jaar met een zware beproeving zoals infertiliteit wordt getroffen, of een huilbaby, kan dat wrijving veroorzaken omdat die basis nog niet volledig is. Althans, wij kende elkaar nog niet zo lang voor we het huwelijksbootje instapte, dus voor ons was dat eerste jaar een must. Een jaar vol liefde, verlangen en ontvangen, verassingen en vanzelfsprekendheden. Samen de wereld verkennen en thuis bankhangen, samen koken en restaurantjes bezoeken, organiseren en bezoeken, lachen, gieren en brullen, kortom een groot feest! I would’nt wanna miss it for a thing. Dus als iedereen zich nou net wat meer met zijn eigen leven zou kunnen bemoeien. Than that would be great!

Onvruchtbaarheid is schrik, verbazing, ongeloof, angst, verdriet, somberheid en boosheid in een envelop die zomaar van de een op andere dag door de brievenbus wordt geschoven. Het is vooral heel onverwacht en het onverwachte is met name te blamen aan het onbewust zijn hiervan. Er wordt niet over gesproken, het wordt gebagatelliseerd en onder de deurmat geschoven bij de rest van de taboe’s. Vaak is dit gedrag simpelweg het gevolg van het ontbreken van ervaring en kennis. Want je wordt toch gewoon zwanger als je stopt met de pil??
Nee, dat hoeft dus helemaal niet zo te zijn. Vijf van de zes stellen wordt binnen 1 jaar zwanger. Dit betekent dat het bij 15% van de stellen langer dan een jaar duurt. Als het langer dan een jaar duurt dan val je onder de noemer ‘onvruchtbaar’ of ‘verminderd vruchtbaar’. Na een jaar zelf proberen krijg je een verwijzing van je huisarts. Je bent al een jaar bezig en dan denk je ..Nou ik hebt het ergste achter de rug. Elke maand de teleurstelling van een negatieve zwangerschapstest in je handen. De grond die je onder je voeten voelt wegzakken op het moment dat het weer niet is gelukt. Iedere keer is dat een rouwproces die je opnieuw moet beleven, voor het feit dat je weer ”iets” bent verloren en hebt gefaald als vrouw…of beter gezegd..nu al als moeder to-be. Want je voelt je al moeder, alleen zijn jouw armen nog niet gevuld. Dat ”iets” is het DNA van jou en je partner die het niet heeft gered om zich te ontwikkelen tot een embryo of niet is gaan innestelen. Finally! Het is allemaal voorbij en het is tijd voor de oplossing. Denk je.

Nee sorry. Het spijt me. Het ergste moet nog komen. Dacht je jezelf al te kennen? Think again. Er zal nog veel gebeuren. Maak je agenda maar vrij. Het beetje trots dat je hebt, zul je opzij moeten schuiven. Je vernedert en beschaamd voelen wanneer je je broek omlaag moet trekken voor interne onderzoekjes. Om te zoeken naar een verklaring waarom jouw lichaam niet schijnt te werken.
Keer op keer maar weer. Er zal zelfs een moment komen dat je er niet meer bij stilstaat. Je komt binnen in de kamer en hupsakee, doe maar wat je moet doen. Je zal je uitgezogen voelen wanneer je weer eens een paar buisjes bloed moet achterlaten voor bloedonderzoek. Elk deeltje in jouw lichaam zal continu spanning en stress ervaren bij het wachten,wachten en nog eens wachten. Wachten in de wachtkamer, wachten op afspraken, wachten op uitslagen na een onderzoek maar vooral het wachten op een klein wondertje van jou en je partner.

In plaats van dat er een baby in jou groeit, zal er een diep verlangen in jou groeien naar die baby. Je zal zelfs hunkerend verlangen naar het verlangen. En er zal een lege plek in je hart komen die wacht om gevuld worden, je zal moeten vechten tegen dit gevoel. Want dit gevoel zal veel negatieve emoties met zich meebrengen, zoals angst, depressie, jaloezie, huilbuien etc. Uiteraard popt de vraag wanneer jullie nou eindelijk eens een kleintje nemen. Keer op keer maar weer. Yes, de mensen zullen niet stoppen met het (on)bewust oprapen van de onvruchtbare dolk en die te steken in je open wond. Vragen gemixt met tips en tricks, want dan zou het wel moeten lukken. Vast goed bedoeld, maar killing.

Wees sterk voor je toekomstige baby. Het verlangen zit heel diep van binnen en dat zul je niet kunnen bedwingen. Om je heen komen zwangere vrouwen als paddestoelen uit de grond. Iedereen lijkt ineens zwanger te zijn. Soms zelfs zonder dat de wens er überhaupt was. Wees dan extra lief voor jezelf als het verlangen de kop op komt steken en zet het om in iets positiefs. Als je een zwangere vrouw ziet met een bolle buik, kijk dan niet naar haar met jaloezie, maar met bewondering en zoet verlangen. Deze vrouw heeft misschien ook hard gestruggeld met het zwanger worden. Zelfs als ze het doet overkomen dat het makkelijk ging. Het geven van een sociaal gewenst antwoord is in onze samenleving de basis om het vragenuurtje door te komen. Wees blij voor haar, zelf als je haar hoort klagen over haar zwangerschap of over haar kinderen en hoe zwaar het allemaal wel niet is. Het liefst zou je haar een draai om haar oren willen geven en vertellen dat ze geen idee heeft hoe gezegend ze wel niet is. In plaats daarvan doe je een welgemeend smeekgebed voor haar. Want zoals zij jouw last en stress niet kent, ken jij die van haar ook niet. Het hebben van kinderen is ook een beproeving. Laat ondanks dit alles je eigen verlangen nooit los, neem geen genoegen met minder en blijf (verantwoord) strijden.

Het zekere van geduld is dat het niet uitmaakt hoeveel je ook hebt. Het wordt beetje bij beetje opgemaakt tot je geen geduld meer hebt. Juist dan …dan zul je nog moeten vechten, de storm zal je moeten doorstaan. Klamp je vast aan een grote sterke boom en wees sterker dan de storm, want als jij deze storm overleeft, is er iets moois wat staat te wachten bij de regenboog. Als je nu in een situatie zit waar jijzelf nog niet tevreden over bent, weet dan dat dit niet het einde is. Want uiteindelijk komt alles op zijn pootjes terecht. Je zit dan nog middenin of misschien wel tegen het einde van de beproeving aan.
Wat mensen zich ook vaak niet realiseren is dat jij en ik niet voor niets zijn uitgekozen voor deze zware beproeving. Gebruik dit dan ook om je persoonlijk te ontwikkelen en nader te komen tot jouw schepper. Dat is het doel en daar ligt jouw beloning.

Je kunt deze zuster volgen via haar website. Haar website is: My Pregnancy Wish
Haar instagram is: my pregnancy wish

, ,

Het leven na een koortsstuip

Ten eerste wil ik mijn excuses aanbieden. Aan jullie, mijn lezers. Sorry dat het zo lang heeft geduurd voor er weer een nieuwe blog online is gekomen. De reden is zoals de titel al zegt een koortsstuip.

Mijn oudste 2 kinderen kreeg ik toen ik nog jong was. Ik deed de dingen zoals ik dacht dat het hoorde. Met vallen en opstaan maar zonder echt bewuste keuzes te maken. “Just go where all the sheeps go.” Zoiets. Vanaf dat ze klein waren konden ze al terecht bij mijn moeder als ik eens weg moest. En af en toe gingen ze ook naar hun vader. Ik leefde gewoon maar niet bewust.
Vanaf het moment dat ik moslima werd, in 2004, begon ik bewuster te leven en meer na te denken over bepaalde keuzes maar nog steeds niet hetzelfde als nu.

Dat begon zo’n beetje in 2008, toen Soraya geboren werd. Ik ging als moslima het moederschap (opnieuw) in en realiseerde me dat een kind krijgen een hele verantwoordelijkheid is en dat God mij die verantwoordelijkheid had gegeven. Ik moest daar dan dus goed voor zorgen. En ik deed mijn best. Soraya kreeg 18 maanden borstvoeding en ik was thuis bij haar. Na 18 maanden ging ik werken maar dat was in Kinderopvang Twinkel en ik kon haar meenemen. Maar goed ook want het was me niet gelukt om een opvangplaats te vinden waar ik me ook goed bij voelde. Tot ik zwanger werd van Nu’aim werkte ik daar. Helaas kon ik niet door blijven werken. Aangezien ik een verkorte baarmoederhals heb, mocht ik niks optillen en zwaar werk doen. En in de kinderopvang til je nu eenmaal vaak kindjes op.

De zwangerschap van Nu’aim was zwaar. Ik was heel dik, hield veel vocht vast en kon niet meer slapen. Nadat Nu’aim geboren werd ging het een paar weken goed. Totdat hij ineens stopte met ademhalen. Op dat moment ging mijn kind voor mij dood. Mijn man begon de shahada (geloofsgetuigenis) op te zeggen en ik begon koran te reciteren. Dat is iets wat ik NOOIT doe waar mijn man bij is omdat ik me schaam voor mijn uitspraak van het Arabisch. Mijn man begon te huilen en ik raakte in paniek en belde 112. Die kwamen heel erg snel en Nu’aim was ondertussen alweer bijgekomen. Die dag, in 2003, heeft de rest van mijn leven veranderd. Vanaf dat moment was ik alle kennis die ik als moeder had, kwijt. Als hij huilde deed ik hem in de kinderwagen en begon hysterisch heen en weer te rijden. Echt. Obsessief. HIJ MOCHT NIET HUILEN! Nee, want dan kon het weer gebeuren misschien.

Hij heeft toen een paar dagen in het ziekenhuis gelegen ter observatie en er werden allerlei onderzoekjes gedaan om te achterhalen waarom dat was gebeurd. Er kwamen uiteindelijk niet veel uit en het werd een ALTE genoemd. (Als je op het woord ALTE klikt kun je meer uitleg vinden over wat het precies is.) We werden weer naar huis gestuurd wat op zich goed was maar ik had echt naar een psycholoog moeten gaan want vanaf dat moment dat het was gebeurd was ik zo snel bang. Ik kon niet meer rustig slapen omdat ik bang was dat het weer gebeurde. Ik werd een hele bezorgde moeder.

Nu’aim is in zijn hele leven nog nooit bij een oppas op kinderopvang geweest. NOOIT. Hij is nu 4,5 en de enige momenten dat hij zonder mij was waren of op school of bij zijn vader. Bij niemand anders. Dat Nu’aim op zijn 3e en zijn 4e een koortsstuip kreeg, is natuurlijk iets wat het nog erger gemaakt heeft. De eerste keer dacht ik nog dat het toeval was en dat het kwam omdat ik hem te warm had aangekleed en dat hij daardoor zijn warmte niet kwijt kon. Maar de laatste keer was het ergste.

 

Hij had wat koorts maar ik dacht niet gelijk aan het ergste. Ik was eigenlijk voor het eerst sinds die ALTE en de eerste koortsstuip wat geruster over die koorts. Hij wilde graag spaghetti dus ik was bezig om die te maken tot ik ineens een vaag geluid hoorde. Ik was aan de telefoon en ik riep: HIJ HEEFT EEN KOORTSSTUIP! Ik smeet letterlijk mijn telefoon naar achter en probeerde hem goed neer te leggen zodat hij zich niet kon bezeren aan speelgoed ofzo. Ik pakte ondertussen mijn telefoon weer en belde 112. Die kwamen weer gelijk. In het ziekenhuis aangekomen, kreeg hij gelijk ibuprofen en werd zijn koorts gemeten: 39,4
De schrik die ik in mijn lijf voelde op het moment dat ik mijn kind zag stuipen is niet te omschrijven. Het is zo angstaanjagend!

Na deze gebeurtenis kon ik niet meer slapen en was continue bang. Wat natuurlijk logisch is. Het ziet er heel eng uit en je bent bang dat je je kind verliest. Je wordt de OVER bezorgde moeder waardoor je niet meer goed kunt functioneren. Daarom besloot ik hulp te zoeken en daarom ga ik binnenkort praten met een psycholoog. Ik wil dit trauma kwijt. Ik wil het verwerken. Ik keek zojuist een filmpje over een aanval en de tranen sprongen al weer in mijn ogen, dat gevoel als je kind een koortsstuip krijgt is niet te doen. Wat je moet doen als je kind een koortsstuip krijgt is dit: wat te doen bij een koortsstuip.

Ik ben altijd al de overbezorgde moeder geweest voor Nu’aim maar ik moet mezelf nu echt remmen en soms dingen doen die niet goed voor mij voelen. Ik moet hem naar school brengen, ik moet hem alleen laten slapen, ik moet hem soms alleen met zijn papa laten en ik moet mijn leven weer terugkrijgen. En weetje, ik moet leren dat iets voor mezelf doen, zoals bloggen, helemaal ok is. En dat ik niet een schuldgevoel moet hebben als ik wil bloggen. Want als ik goed bezig ben met bloggen en regelmatig een blogpost deel, voel ik me goed. En dat kan alleen maar goed zijn voor de kinderen.

Ik hoop dat je snapt waarom ik geen consequente blogger ben. Ik probeer meer regelmaat te brengen in het schrijven maar als dat niet direct lukt, hoop ik dat je het begrijpt.

Veel liefs..

, ,

Zusters vertellen | Hoe onze dochter een afkeer kreeg van het geloof

Een tijdje terug deed ik een oproepje waarin ik vroeg om verhalen van lezers. Omdat ik het belangrijk vind dat ook lezers een plekje hebben om hun verhaal kwijt te kunnen. En soms help je een ander juist met zo’n verhaal. Het kan ook zijn dat iemand juist tips wil over hoe ze iets aan kan pakken.

Hoe onze dochter (6 jaar) een afkeer kreeg van het geloof.

Met de gezondheid van onze dochter gaat het al zo’n 1,5 jaar niet goed. Ze is heel erg moe. Valt in slaap in de klas. Kan normale activiteiten niet meer ondernemen en is in de tijd dat ze niet slaapt over het algemeen niet te genieten omdat ze zó moe is.

Gelukkig gaat dat met medicatie ondertussen beter en ook helpt het haar om dagelijks 2 powernaps te hebben (dus te slapen/rusten); om 12 uur en om 4 uur. Zo kan ze de dagen enigszins doorkomen. Helaas is er overigens nog altijd geen diagnose en oplossing voor haar klachten.

Vanuit ons wordt ze islamitisch opgevoed. Ze heeft het geloof altijd enorm interessant gevonden en ook tegen haar islam lerares kijkt ze enorm op (we wonen in België, waar bij gemeentelijke basisscholen ook de mogelijkheid tot islamles bestaat). Omdat we in een dorpje wonen en verder nauwelijks Islamles wordt gevolgd krijgt ze daar privéles. Ze doet dat graag en ook heel goed.
Elhamdulillah.

Maar ze is ook boos. Verdrietig. Waarom zij ziek is en andere kindjes niet. Waarom zij veel dingen niet kan, wat andere kindjes wel kunnen. Waarom Allah haar niet helpt. “Want ik bid altijd om beter te worden. Ik vraag Allah altijd om mij te helpen. Waarom helpt Allah me dan niet? Ik geloof niet in Allah. Ik ga geen sura’s meer zeggen of dua doen. Ik wil er niets meer van weten!

We hebben haar uiteraard uitgelegd dat we sabr nodig hebben. Bij alles wat we doen en ondernemen. En dat we daar uiteindelijk beloond voor zullen worden. Maar het troost haar niet. Het helpt haar niet om het in haar hoofdje op een rijtje te zetten. Ook met de lerares Islam heeft ze het besproken.

Maar sabr. Sabr dat haar geloof terug komt. Zodat het haar juist steun kan geven in deze moeilijke periode. En sabr voor genezing. Insha’Allah komt uiteindelijk alles goed.

Lieve zuster, moge Allah je dochter genezen en haar haar geloof terug geven. Ze is nog klein natuurlijk en geduld hebben met 6 jaar is niet gemakkelijk. Dames, als jullie advies hebben om dit meisje van 6 jaar weer blij te laten worden van het geloof, laat het weten in de comments alstjeblieft. En als je ook zelf je verhaal kwijt wilt of mee wilt doen in een rubriek, kun je me altijd een bericht sturen op info@fatimama.nl.
-Veel liefs-

 

, , ,

9 dingen die ik leuk vind aan Marokkanen

Iedereen loopt de laatste jaren zo te zeiken over Marokkanen. Het is gewoon afgezaagd geworden. Daarom vond ik het tijd worden om te beginnen met een tegenoffensief.
Vroeger had ik al veel Marokkaanse vriendinnen en ik ben inmiddels al 12 jaar getrouwd met mijn Marokkaanse man. Je kunt me dus wel een insider noemen. Pas op, als je een azijnpisser bent, kun je dit beter niet lezen. Als je minder Marokkanen wilt ook niet. Lees dan absoluut niet verder.

 

 

eigen foto

1)Nou, om mee te beginnen maken  ze echt de allerlekkerste THEE ooit. Ik kan echt zo een pot leegdrinken en alhoewel ik minder suiker gebruik dan de meeste Marokkanen kan ik de zoetheid in muntthee echt wel waarderen.

 

 

 

2.)Daarnaast hebben ze geweldige ONTBIJTJES. Ik weet nie hoor maar bijvoorbeeld sfenj. Dat zijn gewoon oliebollen maar dan in de vorm van een donut. En dat bij het ontbijt! Heeerlijk met kaas trouwens. En msmen is zoooo jammie. Ook heerlijk met kaas maar ook super lekker met een gehaktvulling. Dan heb je nog de Marokkaanse duizend gaatjes pannenkoeken en die zijn zalig met honing. Wat bij een Marokkaans ontbijtje niet kan ontbreken is ei gebakken in olijfolie. In het begin vond ik het erg raar omdat ik boter gewend was maar het is echt superlekker. Vooral bij mijn schoonzussen. Offcourse.

pixababy

3.) KIP MET OLIJVEN, om je vingers bij af te likken. Een gerecht wat vaak gegeten word als er visite komt. Super. Lekker. Deze zou eigenlijk op 1 moeten.

4.) Marokkanen zijn ook supergoede PROBLEEMOPLOSSERS. Schroef tekort of een kabeltje te kort? Geloof me, ze vinden iets in huis wat het oplost. De pagina’s met ‘oma weet raad’ kunnen vervangen worden door ‘Marokkanen weten raad’. Dit zijn niet altijd de mooiste oplossingen maar ze zijn wel lekker goedkoop en als het werkt, wie ben ik dan om erover te klagen?

pixababy

5.) Marokkanen zijn meestal ook echt heel BEHULPZAAM. Als je ziet wie er in de bussen opstaan voor ouderen of wie er helpen met kinderwagens dan zijn dat meestal Marokkanen. Ik heb dat echt super vaak zelf meegemaakt of gezien. Ze komen op ziekenbezoek, doen veel aan liefdadigheid en de vrouwen bakken zich suf aan lekkere dingen en maaltijden voor allerlei bijeenkomsten. Gratis.

6.) De meeste Marokkanen die ik ken hebben echt HUMOR. Bij die kleine van me is het nu al begonnen. Anderhalf jaar en hoppetee. Trouwens kijk maar eens naar het caberet tegenwoordig, de Marokkanen zijn er goed vertegenwoordigd.

7.) GASTVRIJHEID. Serieus, daar kunnen ze wel wat van. Als je ooit eens echt Marokkaans wilt eten, spreek je buurvrouw aan (natuurlijk niet als je een man bent want das not done) en de kans is groot dat ze je uitnodigt. De mensen die al lang Marokkaanse buren hebben zullen vast al eens getuige zijn geweest van de gastvrijheid in de Ramadan. Ik mis mijn Marokkaanse buren in de Ramadan. We kregen bijna elke dag eten. En lekker!

pixababy

8.) Het volgende puntje voor mij is dat ik vind ik dat Marokkanen over het algemeen echt GOED GEKLEED gaan. Ik ben soms echt jaloers op hun goede smaak. Vooral sinds ik een hoofddoek draag vind ik het moeilijk om iets te vinden maar als ik kijk naar mijn Marokkaanse zusters (met of zonder hoofddoek) kan ik nog wel wat van ze leren mashaAllah.

9.) Marokkanen zijn AANPAKKERS. Is er ergens een benefiet of een feestje? Hop en ze staan alweer te koken of te bakken. Niks is ze te veel want helpen doen ze graag. Heerlijk toch!

pixababy

Nou dit waren er voorlopig even 9. .

Heb je ook nog pluspunten? Schrijf maar op voor de negatievelingen. Laat ze maar gek worden. Marokkanen? I like them!

Hoe ik me deze keer voel| een moslima over de aanslag

Zoals met de meeste gebeurtenissen die een sterkte impact op de maatschappij hebben, onthoud ik ook van deze keer weer waar ik precies was op het moment dat ik het hoorde.
Ik was in de keuken aan het afwassen (what else is new), toen mijn man tijdens het (opnieuw) instellen van de satelliet, vertelde dat er weer iets was gebeurd in London. Een aanslag ofzo.
Mijn man ging weer verder met waar hij mee bezig was en liep naar buiten om de satelliet weer te draaien.

Deze keer gebeurde er iets bij mij 

Maar bij mij gebeurde er iets. In tegenstelling tot de vorige keren waarin ik gewoon verdrietig was, werd ik deze keer geïrriteerd. Gewoon echt zwaar geïrriteerd. Want weetje, die gasten hé, die denken dat ze iets goeds doen. Daar zijn ze zwaar van overtuigd. Maar ik hé, ik moet de volgende dag weer over straat gaan. Ik MOET de straat op. Ik moet mijn kinderen, mijn moslimkinderen naar school brengen en halen. Ik. Draag. Een. Hoofddoek…
Ik moet de blikken gelaten over me heen laten komen, de blikken en het gefluister. En ik word aangekeken omdat ik voor de islam gekozen heb. Terwijl ik er zo gelukkig mee ben. Terwijl ik zo probeer om een goed mens te zijn. Ja, dat gaat met horten en stoten want dat is wat me menselijk maakt. Maar ik probeer het tenminste.
Ik ben zo iemand die probeert om een zogenaamd visitekaartje te zijn van de islam. Ik slaag daar soms in maar soms faal ik ook. Nogmaals, ik ben een mens. Mensen maken fouten. Maar ik faal en ik sta weer op en probeer de volgende dag weer mijn best te doen. En dat lukt. Met horten en stoten maar het lukt.
Het gebeurt steeds vaker dat ik een leuk gesprek heb met iemand die geen moslim is. Het kan klein lijken maar hoe meer mensen in aanraking komen met gezellige moslims, hoe normaler het is. #normalizemuslims. Ofzo.

Weetje wat bij islam hoort?

En dan komen die gasten weer met die achterlijke kronkels van ze, en die gooien al mijn glazen in! Moet ik nu weer langs de buren met een bosje bloemen ofzo? Moet ik het nu weer uitleggen? Want elke idioot zou toch moeten snappen dat dit niet bij een geloof hoort? Ja, je kunt de islam achterlijk vinden als je er niet zo veel over weet. Maar dit. Dit hoort er NIET bij. Weetje wat bij de islam hoort?

  • Lachen naar mensen en ze goeiedag zeggen
  • Op straat iemand helpen met oversteken
  • Iemand zijn of haar boodschappen helpen tillen naar de auto
  • Teruggaan naar de winkel als je vergeten bent om iets af te rekenen. (zelfs als het een blikje tomatenpuree van 0,10 cent is
  • Iemand voor laten gaan aan de kassa
  • Vrijwilligerswerk doen

Juist ja, de dingen die jou een goed persoon maken. Dat hoort bij de islam. Want een moslim is niet meer of minder dan iemand die zich onderwerpt aan de wil van God en zou God willen dat we elkaar afmaken? Dat we problemen veroorzaken in de wereld? Nee, natuurlijk niet! Denk. Toch. Even. Na!
En wees eerlijk, Bereik je niet veel meer met liefde en vriendelijkheid? Enjaaaa, ik voel het ook hoor, dat gevoel van onmacht als het gaat om onze broeders en zusters die onderdrukt, verkracht, mishandeld en vermoord worden. Natuurlijk voel ik dat. Maar aanslagen plegen is NIET de manier om dat op te lossen. Je creëert een haat tegenover de moslims die hier rustig willen leven.

Wat ik al eerder schreef, ik geloof in de kracht van liefde. In het beter maken van de wereld door vriendelijk te zijn tegen iedereen. Want uiteindelijk heeft God (wij geloven in God alleen zijn naam is Allah) iedereen gemaakt. Iedereen. En daarom moeten we het samen doen. Jij en ik, stap voor stap…

,

Hoe denk ik over de aanslagen? Een moslima over Brussel

Op dinsdag was het nog te vroeg om aan mij te vragen hoe ik me voelde over de aanslagen in Brussel, zo dichtbij huis. Het was nog te rauw, rouw. Ik weet niet of ik het echt besefte…Maar toen ik Soraya naar school had gebracht vertelde een moeder mij dat er aanslagen waren gepleegd op Zaventem. Op dat moment keerde mijn maag zich om. Alsof mijn maaginhoud naar boven zou komen. Op het schoolplein zochten andere moeders naar wat er was gebeurd en we werden er allemaal niet goed van en met alle moeder bespraken we de belachelijkheid van moslims die aanslagen plegen uit naam van geloof want ook wij moslims zijn een doelwit. Ze kijken niet naar moslims. Er zijn moslims gestorven in Brussel.

Toen ik thuis kwam deed ik de livestream van VTM aan, iets wat ik nog nooit had gedaan maar ik wilde zien wat er aan de hand was. De tranen sprongen in mijn ogen. Wat vreselijk! De rest van de ochtend was ik meer bezig met te zien wat er allemaal aan de hand was dan dat ik tijd gaf aan Nu’aim. De beelden van Zaventem werden steeds maar herhaald. Plekken waar ik ook ben geweest, waar ik mijn man ophaalde toen hij terug kwam van Mekka. Ik met 3 kinderen, Nu’aim was nog maar 5 weken… Op de foto’s zag ik 2 dames op een bankje zitten, kleren van hun lijf gerukt, stoffig en bebloed en in shock… Zou dat dat bankje zijn geweest waar ik Nu’aim borstvoeding gaf toen hij zo’n honger had?

Als ik thuiskom en het nieuws zie..

Op facebook zie ik berichten voorbij komen van mensen, moslims die compleet in shock zijn. Zij zijn OOK Belgen. Ze zijn hier geboren en getogen. En het is niet omdat ze moslims zijn dat ze niet hetzelfde gevoel hebben als mensen die geen moslim zijn. Gevoel is universeel. Het bloed van ieder mens is hetzelfde. Het verdriet is NET zo groot…

Ik hoor van niet moslims dat ze willen dat wij ons uitspreken en denk daar over na. Mijn eerste reactie op het gebeurde, was dat ik iedereen wilde zeggen dat ik er niet achter sta, dat dit niet islam is, dat ook wij bang zijn. Dat ook mijn man op dat moment daar had kunnen zijn om zijn moeder op te halen. Maar eerlijk, ik ga toch niet tegen iedereen zeggen dat ik er niks mee te maken heb? Dat snappen ze toch zelf ook wel? Of toch niet?

Als ik mijn moeder spreek, zegt zelfs zij dat het misschien goed is als moslims laten weten dat we er niet achter staan maar eerlijk? Ik zie overal moslims die hier afstand van nemen. Ik zie het ene islamitische bewijs na het andere bewijs voorbij komen dat het NIET toegestaan is om iemand te doden. Als je een onschuldig iemand dood is het alsof je de hele mensheid heb gedood! Zelfs zelfmoord is verboden in de islam. Maar het probleem is dat mijn moeder niet veel moslims in haar lijst heeft en dus al die berichten niet voorbij ziet komen. En dat is dus logisch.

Het probleem is dat er veel mensen geen contact hebben met moslims. Sommige omdat ze dat niet willen maar andere weer omdat ze er gewoon niet mee in contact (willen) komen. Mijn moeder is heel open dus het laatste is niet het probleem. Ze snapt dat wij, moslims hier niks mee te maken hebben. Maar toch dacht ze dat het misschien een goed idee is om misschien iets in de krant te zetten. En, ik bedacht me het volgende, ik kan niet tegen iedereen zeggen dat wij niks met de aanslagen te maken hebben? Maar. Ik kan wel iets anders doen..

Dus wat ga ik doen?

Ik heb hier, op internet, mijn eigen plekje en hier wil ik geen wij zij. Hier wil ik een wij tegen ZIJ, de engerds, de monsters. Want wij zijn allemaal mensen en allemaal bang. Hier kun je als moslim of niet moslim, zeggen wat jij voelt en wat jij graag wilt zeggen tegen de ander. Dus alsjeblieft, als JIJ een moslim bent en graag iets wil zeggen tegen de niet moslim over de aanslagen in Brussel, wees welkom. En als jij geen moslim bent maar graag een hart onder de riem wilt steken van de moslims, wees welkom, marhaba.

En wil je meer lezen over de islam of over hoe ik over sommige dingen denk? Lees verder op:
Hoe ik me deze keer voel
Moslims en terrorisme
Recensie van een Jihad van Liefde
Mijn bekering tot de islam

 

Wat zou jij graag tegen de ander willen zeggen? Laat het ons weten hieronder, zo komen we dichter tot elkaar. Als er al negatieve reacties komen verwijder ik direct als ik ze zie. (en sorry voor de eventuele taalfoutjes, heb dit rauw,rouw geschreven.)