Berichten

, , , , ,

De eerste keer koorts

Het wonder van het moeder zijn. Vanaf het moment dat je kind geboren is, is het alsof je je hart uit je lichaam hebt lopen. Het is een cliche, I know maar who cares. Met elk kind dat ik heb gekregen kwam er weer een stukje kwetsbaarheid bij voor mij. Het rare is dat ik bij de eerste 3 kinderen niet zo bezorgd was. Het ging allemaal wel zoals het ging. Bij prinses S. was ik wel wat meer bezorgd maar echt, kind N. spant de kroon. Ik bedoel kindbaas N. natuurlijk.

Kindbaas was 16 maanden en had nog nooit koorts gehad. Het enige waar hij vaak last van had waren de tandjes die doorkwamen. Ik zelf denk dat het komt omdat hij volledige borstvoeding krijgt. Een heel sterk kind qua weerstand dus toen hij klein was. Met 16 maanden kreeg hij voor het eerst koorts. Met de andere 3 propte ik er altijd zo’n zetpilletje in maar met hem ben ik toch wel voorzichtiger. Ik bedoel zo gezond is het niet om een pcm te geven. Koorts heeft namelijk ook een functie: het doden van bacteriën. Koorts onderdrukken wil ik liever niet meer. Ik wilde liever even aankijken hoe alles verliep. Het begon in de nacht van zondag op maandag en maandagavond was het hoogste wat hij had 39 graden. De volgende dag had hij rond de 38,5, niet echt noemenswaardig want dat gebeurt af en toe gewoon bij kindjes. Toch wilde mijn man dinsdag liever even naar de huisarts om een diagnose te laten stellen zodat dat eventueel aangepakt kon worden voordat het erger werd.

had ik dat maar niet gedaan..

Ik kwam bij de huisarst en vertelde dat hij normaal redelijk druk is maar nu heel rustig was, dat hij koorts had, niet heel hoog, hoogste was 39 geweest, maar dat we niet konden zien wat er was en daarom graag wilden dat de arts naar hem keek. Het eerste wat ze zei was dat 39 wel redelijk hoog was (raar, ik dacht altijd dat 40 hoog was maar goed). Ze ging hem onderzoeken waardoor hij echt pissed werd. Hij is nogal eigenwijs.Toen ze in zijn mond keek werd hij helemaal boos en kreeg een bloedneus. Natuurlijk kon ik dat niet stelpen omdat hij niet wilde dat ik aan zijn neus kwam. De huisarts schrok daar van (raar, ik dacht dat een huisarts wel vaker bloed zag).

Ze zei dat ze geen oorzaak kon vinden maar dat ze het wel heel raar vond dat zijn neus bleef bloeden en dat er misschien iets mis was met zijn bloedplaatjes, witte bloedcellen. Vanaf dat moment begon ik in paniek te raken en kon alleen maar denken dat mijn kind leukemie had (moge Allah hem daartegen beschermen amien). Ze belde de pediater op in het ziekenhuis en vertelde wat er aan de hand was en vertelde en passant ook nog even dat ‘ de moeder zei dat het echt een adhd-erke was’. DAT had ik dus niet gezegd. Vervolgens verwees ze me door naar de 6e verdieping van het ziekenhuis terwijl de pediater aan de telefoon zei dat het op de 5e verdieping was.

Ok, wij met spoed en een hoog stress gehalte naar het ziekenhuis waar ik direct echt in paniek raakte bij de aanblik van de kinderafdeling want toen hij 3 maanden was zijn we ook al eens een paar dagen op een kinderafdeling geweest. We waren bang dat hij ernstige afwijkingen had en daar stond ik echt angsten uit. Maar goed. N. werd onderzocht, er werd bloed afgenomen en een infuus aangelegd zodat hij geen tekorten zou oplopen. Daar zat ik dan weer met hem in het ziekenhuis. romper onder het bloed van de bloedneus en een infuus in zijn linkerhand. Moederhart in stukjes. Duizend stukjes. Prinses s. zo intens verdrietig omdat mama niet mee mocht. Ze huilde in stilte en elke vrouw weet dat huilen in stilte bij een kind betekent dat je kind diep, diep verdrietig is

De eerste nacht was superslecht. N. werd iedere keer wakker door het infuus dat in zijn hand zat en als hij dan sliep, werd zijn koorts weer opgemeten. Als hij dan eindelijk weer sliep werd het ontbijt gebracht. Iedere keer was er weer wat. Dinsdag had hij overdag niet eens meer koorts. Toch wilde de dokter dat we niet naar huis gingen want het liefste hadden ze dat kindjes 24 uur koortsvrij waren. Anyway.

Woensdagochtend kwam ze langs om te zeggen dat we naar huis mochten, dat hij alleen een mild virusje had. zelfs geen griep. Hmm, wel vond ze het nodig om te zeggen dat hij te weinig eet en dat hij meer vast voedsel moet eten. Ik snap dat maar ik kan hem niet dwingen wel? Op mijn vraag hoe ik dat dan moest doen zei ze doodleuk dat ik hem overdag bv moest weigeren…Een kindje van nog geen 16 maanden bv weigeren terwijl hij ziek is… Ik ben blij dat ik eigenwijs ben en niet meer alles als zoete koek slik. Maar ik vind het shockerend dat mensen die met kinderen werken werkelijk niet veel weten over voeding terwijl voeding zo belangrijk is. Gelukkig ben ik moeder en ben ik een moeder die kan uitzoeken wat goed is voor mijn kind en dat doe want daar draait het om als je moeder bent, vechten voor je kind…

Hoe verliep bij jouw kindje de allereerste keer koorts? Bij ons viel het dus wel mee maar alleen de arts was nogal hysterisch. We zijn nog 1 x bij haar geweest maar nu gaan we zelfs niet als er geen artsen meer zijn in onze huisartsenpraktijk. Ze heeft me onnodig bang gemaakt want uiteindelijk had hij gewoon de 6e ziekte.

, , , , , , ,

Het leven na een koortsstuip

Ten eerste wil ik mijn excuses aanbieden. Aan jullie, mijn lezers. Sorry dat het zo lang heeft geduurd voor er weer een nieuwe blog online is gekomen. De reden is zoals de titel al zegt een koortsstuip.

Mijn oudste 2 kinderen kreeg ik toen ik nog jong was. Ik deed de dingen zoals ik dacht dat het hoorde. Met vallen en opstaan maar zonder echt bewuste keuzes te maken. “Just go where all the sheeps go.” Zoiets. Vanaf dat ze klein waren konden ze al terecht bij mijn moeder als ik eens weg moest. En af en toe gingen ze ook naar hun vader. Ik leefde gewoon maar niet bewust.
Vanaf het moment dat ik moslima werd, in 2004, begon ik bewuster te leven en meer na te denken over bepaalde keuzes maar nog steeds niet hetzelfde als nu.

Dat begon zo’n beetje in 2008, toen Soraya geboren werd. Ik ging als moslima het moederschap (opnieuw) in en realiseerde me dat een kind krijgen een hele verantwoordelijkheid is en dat God mij die verantwoordelijkheid had gegeven. Ik moest daar dan dus goed voor zorgen. En ik deed mijn best. Soraya kreeg 18 maanden borstvoeding en ik was thuis bij haar. Na 18 maanden ging ik werken maar dat was in Kinderopvang Twinkel en ik kon haar meenemen. Maar goed ook want het was me niet gelukt om een opvangplaats te vinden waar ik me ook goed bij voelde. Tot ik zwanger werd van Nu’aim werkte ik daar. Helaas kon ik niet door blijven werken. Aangezien ik een verkorte baarmoederhals heb, mocht ik niks optillen en zwaar werk doen. En in de kinderopvang til je nu eenmaal vaak kindjes op.

De zwangerschap van Nu’aim was zwaar. Ik was heel dik, hield veel vocht vast en kon niet meer slapen. Nadat Nu’aim geboren werd ging het een paar weken goed. Totdat hij ineens stopte met ademhalen. Op dat moment ging mijn kind voor mij dood. Mijn man begon de shahada (geloofsgetuigenis) op te zeggen en ik begon koran te reciteren. Dat is iets wat ik NOOIT doe waar mijn man bij is omdat ik me schaam voor mijn uitspraak van het Arabisch. Mijn man begon te huilen en ik raakte in paniek en belde 112. Die kwamen heel erg snel en Nu’aim was ondertussen alweer bijgekomen. Die dag, in 2003, heeft de rest van mijn leven veranderd. Vanaf dat moment was ik alle kennis die ik als moeder had, kwijt. Als hij huilde deed ik hem in de kinderwagen en begon hysterisch heen en weer te rijden. Echt. Obsessief. HIJ MOCHT NIET HUILEN! Nee, want dan kon het weer gebeuren misschien.

Hij heeft toen een paar dagen in het ziekenhuis gelegen ter observatie en er werden allerlei onderzoekjes gedaan om te achterhalen waarom dat was gebeurd. Er kwamen uiteindelijk niet veel uit en het werd een ALTE genoemd. (Als je op het woord ALTE klikt kun je meer uitleg vinden over wat het precies is.) We werden weer naar huis gestuurd wat op zich goed was maar ik had echt naar een psycholoog moeten gaan want vanaf dat moment dat het was gebeurd was ik zo snel bang. Ik kon niet meer rustig slapen omdat ik bang was dat het weer gebeurde. Ik werd een hele bezorgde moeder.

Nu’aim is in zijn hele leven nog nooit bij een oppas op kinderopvang geweest. NOOIT. Hij is nu 4,5 en de enige momenten dat hij zonder mij was waren of op school of bij zijn vader. Bij niemand anders. Dat Nu’aim op zijn 3e en zijn 4e een koortsstuip kreeg, is natuurlijk iets wat het nog erger gemaakt heeft. De eerste keer dacht ik nog dat het toeval was en dat het kwam omdat ik hem te warm had aangekleed en dat hij daardoor zijn warmte niet kwijt kon. Maar de laatste keer was het ergste.

 

Hij had wat koorts maar ik dacht niet gelijk aan het ergste. Ik was eigenlijk voor het eerst sinds die ALTE en de eerste koortsstuip wat geruster over die koorts. Hij wilde graag spaghetti dus ik was bezig om die te maken tot ik ineens een vaag geluid hoorde. Ik was aan de telefoon en ik riep: HIJ HEEFT EEN KOORTSSTUIP! Ik smeet letterlijk mijn telefoon naar achter en probeerde hem goed neer te leggen zodat hij zich niet kon bezeren aan speelgoed ofzo. Ik pakte ondertussen mijn telefoon weer en belde 112. Die kwamen weer gelijk. In het ziekenhuis aangekomen, kreeg hij gelijk ibuprofen en werd zijn koorts gemeten: 39,4
De schrik die ik in mijn lijf voelde op het moment dat ik mijn kind zag stuipen is niet te omschrijven. Het is zo angstaanjagend!

Na deze gebeurtenis kon ik niet meer slapen en was continue bang. Wat natuurlijk logisch is. Het ziet er heel eng uit en je bent bang dat je je kind verliest. Je wordt de OVER bezorgde moeder waardoor je niet meer goed kunt functioneren. Daarom besloot ik hulp te zoeken en daarom ga ik binnenkort praten met een psycholoog. Ik wil dit trauma kwijt. Ik wil het verwerken. Ik keek zojuist een filmpje over een aanval en de tranen sprongen al weer in mijn ogen, dat gevoel als je kind een koortsstuip krijgt is niet te doen. Wat je moet doen als je kind een koortsstuip krijgt is dit: wat te doen bij een koortsstuip.

Ik ben altijd al de overbezorgde moeder geweest voor Nu’aim maar ik moet mezelf nu echt remmen en soms dingen doen die niet goed voor mij voelen. Ik moet hem naar school brengen, ik moet hem alleen laten slapen, ik moet hem soms alleen met zijn papa laten en ik moet mijn leven weer terugkrijgen. En weetje, ik moet leren dat iets voor mezelf doen, zoals bloggen, helemaal ok is. En dat ik niet een schuldgevoel moet hebben als ik wil bloggen. Want als ik goed bezig ben met bloggen en regelmatig een blogpost deel, voel ik me goed. En dat kan alleen maar goed zijn voor de kinderen.

Ik hoop dat je snapt waarom ik geen consequente blogger ben. Ik probeer meer regelmaat te brengen in het schrijven maar als dat niet direct lukt, hoop ik dat je het begrijpt.

Veel liefs..

, ,

Dromen & doelen, haalbaar als je mama bent?

Het is al eeuwen geleden dat ik geschreven heb, dat ik mijn vingers over het toetsenbord heb laten glijden, op zoek naar de juiste volgorde van de letters en de woorden. Maar vandaag las ik iets wat me instant inspiratie gaf om weer te beginnen. Het was een afbeelding op instagram waarop stond dat je eigenlijk je dromen net zoveel aandacht zou moeten geven als je angsten. En bam! Hoe freakin’ klopt dat!
De laatste tijd, zeg maar week,  heb ik me pas gerealiseerd dat ik mijn leven helemaal niet leid. Ik lijd het. Ik ben niet degene in charge. Nee, dat zijn mijn angsten. De angst die de boventoon voert is de angst dat er iets gebeurt met die kleine. Die angst houdt mij helemaal in zijn greep. Als ik andere moeders hoor praten of als ik lees hoe andere mensen hun leven invullen, bedenk ik me altijd dat het zo anders gaat dan bij mij.

pixababy foto

pixababy foto

Ik bedoel, ik begrijp gerust dat social media vaak een vertekend plaatje geeft en ik doe daar zelf ook aan mee. Maar toch, ik volg mensen/vrouwen die succesvol zijn juist omdat ik geïnspireerd wil worden. Ik heb altijd al een zwak en een fascinatie gehad voor succesvolle mensen. Want wat is het wat ze succesvol maakt? Is het hun looks? Hun geld? Hun studie? Hun achterban? Als je vrouwen volgt die succesvol zijn zul je merken dat het niet 1 van die dingen is. Wat ze wel allemaal gemeen hebben, is dat ze hun dromen achterna gaan en hun dromen meer aandacht geven dan hun angsten. Dat ze voorbij die angsten gaan om hun dromen waar te maken.

 

En dat zit ik hier ’s avonds op de bank, verkrampt omdat ik bang ben dat die kleine koorts krijgt, dat hij begint te hoesten, dat hij ziek wordt, dat hij misschien weer stopt met ademhalen, een koortsstuip krijgt. En als ik daar dan serieus over nadenk, weet ik echt heus wel dat hij een normaal kind is, dat hij maar 1 keer in zijn leven een koortsstuip heeft gehad die misschien veroorzaakt werd omdat ik mijn gevoel had genegeerd. (Hij had een veels te warme trui aan en ik dacht elke keer, trui uit, trui uit. Ik deed dat niet omdat hij sliep maar daardoor kon die warmte ook niet goed weg.) En als een kind ziek word, dan kan dat gebeuren. Er is niks wat ik kan doen wat dat kan voorkomen ofzo. Dus waarom leef ik er dan zo mee. Waarom verkramp ik als hij gaat slapen, als hij naar school gaat? Gewoon die stomme angst die niet realistisch is. Angst is nuttig als je in gevaar bent en iets moet ondernemen omdat je dan op scherp staat.

 

Dus voor mij is het tijd om mijn angst een grote schop te geven en te gaan leven! Ik heb zoveel dromen voor me liggen:

  • Ik wil mijn blog nu eens een keer serieus nemen en regelmatig bloggen
  • ik wil een boek schrijven
  • een webshop starten
  • brood leren bakken
  • sporten en afvallen
  • ons huis in orde maken en
  • zelfverzekerd zijn.

Als moeder zijnde is het niet gemakkelijk om voor je dromen te gaan omdat je altijd het gevoel hebt dat je kinderen voor gaan. Maar de waarheid is dat kinderen er niet gelukkiger van worden als wij niet goed in ons vel zitten. Kinderen voelen dat. Het is belangrijk om te ontdekken waar je gelukkig van wordt en waar je ontspannen van wordt. Meestal is dat iets waar je ook een talent voor hebt. Ik ben in ieder geval blij dat ik na zoveel jaar ontdekt heb waar ik een goed gevoel van krijg en waarvan ik voel dat het bij mij past: schrijven dus. Want van de hele dag het huishouden doen terwijl je daar niet goed in bent is natuurlijk een doodvonnis. Nouja, das misschien overdreven maar je kunt er dan gif op innemen dat je ongelukkig thuis blijft zitten en dat is niet de bedoeling. God heeft ons niet geschapen om ongelukkig te zijn. Dus deze mama gaat nu deze blog even afmaken (tags, categorie en afbeeldingen toevoegen) en daarna gaat ze lekker ontspannen douchen want er zijn geen kinderen in huis. Hoogstens een man die gaat vragen of ik al een keer klaar ben met douchen.

Ga jij ook achter je dromen aan of laat je je nog tegenhouden door je angsten?

Yeah vakantie…..

Op zich was dat wel het eerste wat ik vrijdagmiddag dacht. Alleen toen mijn man ’s avonds thuis kwam, leek het er op dat hij ziek werd. En inderdaad zaterdagochtend moest hij om 4 uur opstaan om te gaan werken maar toen ik wakker werd, lag hij nog te slapen. Lees meer