Berichten

, , , , ,

De eerste keer koorts

Het wonder van het moeder zijn. Vanaf het moment dat je kind geboren is, is het alsof je je hart uit je lichaam hebt lopen. Het is een cliche, I know maar who cares. Met elk kind dat ik heb gekregen kwam er weer een stukje kwetsbaarheid bij voor mij. Het rare is dat ik bij de eerste 3 kinderen niet zo bezorgd was. Het ging allemaal wel zoals het ging. Bij prinses S. was ik wel wat meer bezorgd maar echt, kind N. spant de kroon. Ik bedoel kindbaas N. natuurlijk.

Kindbaas was 16 maanden en had nog nooit koorts gehad. Het enige waar hij vaak last van had waren de tandjes die doorkwamen. Ik zelf denk dat het komt omdat hij volledige borstvoeding krijgt. Een heel sterk kind qua weerstand dus toen hij klein was. Met 16 maanden kreeg hij voor het eerst koorts. Met de andere 3 propte ik er altijd zo’n zetpilletje in maar met hem ben ik toch wel voorzichtiger. Ik bedoel zo gezond is het niet om een pcm te geven. Koorts heeft namelijk ook een functie: het doden van bacteriën. Koorts onderdrukken wil ik liever niet meer. Ik wilde liever even aankijken hoe alles verliep. Het begon in de nacht van zondag op maandag en maandagavond was het hoogste wat hij had 39 graden. De volgende dag had hij rond de 38,5, niet echt noemenswaardig want dat gebeurt af en toe gewoon bij kindjes. Toch wilde mijn man dinsdag liever even naar de huisarts om een diagnose te laten stellen zodat dat eventueel aangepakt kon worden voordat het erger werd.

had ik dat maar niet gedaan..

Ik kwam bij de huisarst en vertelde dat hij normaal redelijk druk is maar nu heel rustig was, dat hij koorts had, niet heel hoog, hoogste was 39 geweest, maar dat we niet konden zien wat er was en daarom graag wilden dat de arts naar hem keek. Het eerste wat ze zei was dat 39 wel redelijk hoog was (raar, ik dacht altijd dat 40 hoog was maar goed). Ze ging hem onderzoeken waardoor hij echt pissed werd. Hij is nogal eigenwijs.Toen ze in zijn mond keek werd hij helemaal boos en kreeg een bloedneus. Natuurlijk kon ik dat niet stelpen omdat hij niet wilde dat ik aan zijn neus kwam. De huisarts schrok daar van (raar, ik dacht dat een huisarts wel vaker bloed zag).

Ze zei dat ze geen oorzaak kon vinden maar dat ze het wel heel raar vond dat zijn neus bleef bloeden en dat er misschien iets mis was met zijn bloedplaatjes, witte bloedcellen. Vanaf dat moment begon ik in paniek te raken en kon alleen maar denken dat mijn kind leukemie had (moge Allah hem daartegen beschermen amien). Ze belde de pediater op in het ziekenhuis en vertelde wat er aan de hand was en vertelde en passant ook nog even dat ‘ de moeder zei dat het echt een adhd-erke was’. DAT had ik dus niet gezegd. Vervolgens verwees ze me door naar de 6e verdieping van het ziekenhuis terwijl de pediater aan de telefoon zei dat het op de 5e verdieping was.

Ok, wij met spoed en een hoog stress gehalte naar het ziekenhuis waar ik direct echt in paniek raakte bij de aanblik van de kinderafdeling want toen hij 3 maanden was zijn we ook al eens een paar dagen op een kinderafdeling geweest. We waren bang dat hij ernstige afwijkingen had en daar stond ik echt angsten uit. Maar goed. N. werd onderzocht, er werd bloed afgenomen en een infuus aangelegd zodat hij geen tekorten zou oplopen. Daar zat ik dan weer met hem in het ziekenhuis. romper onder het bloed van de bloedneus en een infuus in zijn linkerhand. Moederhart in stukjes. Duizend stukjes. Prinses s. zo intens verdrietig omdat mama niet mee mocht. Ze huilde in stilte en elke vrouw weet dat huilen in stilte bij een kind betekent dat je kind diep, diep verdrietig is

De eerste nacht was superslecht. N. werd iedere keer wakker door het infuus dat in zijn hand zat en als hij dan sliep, werd zijn koorts weer opgemeten. Als hij dan eindelijk weer sliep werd het ontbijt gebracht. Iedere keer was er weer wat. Dinsdag had hij overdag niet eens meer koorts. Toch wilde de dokter dat we niet naar huis gingen want het liefste hadden ze dat kindjes 24 uur koortsvrij waren. Anyway.

Woensdagochtend kwam ze langs om te zeggen dat we naar huis mochten, dat hij alleen een mild virusje had. zelfs geen griep. Hmm, wel vond ze het nodig om te zeggen dat hij te weinig eet en dat hij meer vast voedsel moet eten. Ik snap dat maar ik kan hem niet dwingen wel? Op mijn vraag hoe ik dat dan moest doen zei ze doodleuk dat ik hem overdag bv moest weigeren…Een kindje van nog geen 16 maanden bv weigeren terwijl hij ziek is… Ik ben blij dat ik eigenwijs ben en niet meer alles als zoete koek slik. Maar ik vind het shockerend dat mensen die met kinderen werken werkelijk niet veel weten over voeding terwijl voeding zo belangrijk is. Gelukkig ben ik moeder en ben ik een moeder die kan uitzoeken wat goed is voor mijn kind en dat doe want daar draait het om als je moeder bent, vechten voor je kind…

Hoe verliep bij jouw kindje de allereerste keer koorts? Bij ons viel het dus wel mee maar alleen de arts was nogal hysterisch. We zijn nog 1 x bij haar geweest maar nu gaan we zelfs niet als er geen artsen meer zijn in onze huisartsenpraktijk. Ze heeft me onnodig bang gemaakt want uiteindelijk had hij gewoon de 6e ziekte.

, ,

Het leven na een koortsstuip

Ten eerste wil ik mijn excuses aanbieden. Aan jullie, mijn lezers. Sorry dat het zo lang heeft geduurd voor er weer een nieuwe blog online is gekomen. De reden is zoals de titel al zegt een koortsstuip.

Mijn oudste 2 kinderen kreeg ik toen ik nog jong was. Ik deed de dingen zoals ik dacht dat het hoorde. Met vallen en opstaan maar zonder echt bewuste keuzes te maken. “Just go where all the sheeps go.” Zoiets. Vanaf dat ze klein waren konden ze al terecht bij mijn moeder als ik eens weg moest. En af en toe gingen ze ook naar hun vader. Ik leefde gewoon maar niet bewust.
Vanaf het moment dat ik moslima werd, in 2004, begon ik bewuster te leven en meer na te denken over bepaalde keuzes maar nog steeds niet hetzelfde als nu.

Dat begon zo’n beetje in 2008, toen Soraya geboren werd. Ik ging als moslima het moederschap (opnieuw) in en realiseerde me dat een kind krijgen een hele verantwoordelijkheid is en dat God mij die verantwoordelijkheid had gegeven. Ik moest daar dan dus goed voor zorgen. En ik deed mijn best. Soraya kreeg 18 maanden borstvoeding en ik was thuis bij haar. Na 18 maanden ging ik werken maar dat was in Kinderopvang Twinkel en ik kon haar meenemen. Maar goed ook want het was me niet gelukt om een opvangplaats te vinden waar ik me ook goed bij voelde. Tot ik zwanger werd van Nu’aim werkte ik daar. Helaas kon ik niet door blijven werken. Aangezien ik een verkorte baarmoederhals heb, mocht ik niks optillen en zwaar werk doen. En in de kinderopvang til je nu eenmaal vaak kindjes op.

De zwangerschap van Nu’aim was zwaar. Ik was heel dik, hield veel vocht vast en kon niet meer slapen. Nadat Nu’aim geboren werd ging het een paar weken goed. Totdat hij ineens stopte met ademhalen. Op dat moment ging mijn kind voor mij dood. Mijn man begon de shahada (geloofsgetuigenis) op te zeggen en ik begon koran te reciteren. Dat is iets wat ik NOOIT doe waar mijn man bij is omdat ik me schaam voor mijn uitspraak van het Arabisch. Mijn man begon te huilen en ik raakte in paniek en belde 112. Die kwamen heel erg snel en Nu’aim was ondertussen alweer bijgekomen. Die dag, in 2003, heeft de rest van mijn leven veranderd. Vanaf dat moment was ik alle kennis die ik als moeder had, kwijt. Als hij huilde deed ik hem in de kinderwagen en begon hysterisch heen en weer te rijden. Echt. Obsessief. HIJ MOCHT NIET HUILEN! Nee, want dan kon het weer gebeuren misschien.

Hij heeft toen een paar dagen in het ziekenhuis gelegen ter observatie en er werden allerlei onderzoekjes gedaan om te achterhalen waarom dat was gebeurd. Er kwamen uiteindelijk niet veel uit en het werd een ALTE genoemd. (Als je op het woord ALTE klikt kun je meer uitleg vinden over wat het precies is.) We werden weer naar huis gestuurd wat op zich goed was maar ik had echt naar een psycholoog moeten gaan want vanaf dat moment dat het was gebeurd was ik zo snel bang. Ik kon niet meer rustig slapen omdat ik bang was dat het weer gebeurde. Ik werd een hele bezorgde moeder.

Nu’aim is in zijn hele leven nog nooit bij een oppas op kinderopvang geweest. NOOIT. Hij is nu 4,5 en de enige momenten dat hij zonder mij was waren of op school of bij zijn vader. Bij niemand anders. Dat Nu’aim op zijn 3e en zijn 4e een koortsstuip kreeg, is natuurlijk iets wat het nog erger gemaakt heeft. De eerste keer dacht ik nog dat het toeval was en dat het kwam omdat ik hem te warm had aangekleed en dat hij daardoor zijn warmte niet kwijt kon. Maar de laatste keer was het ergste.

 

Hij had wat koorts maar ik dacht niet gelijk aan het ergste. Ik was eigenlijk voor het eerst sinds die ALTE en de eerste koortsstuip wat geruster over die koorts. Hij wilde graag spaghetti dus ik was bezig om die te maken tot ik ineens een vaag geluid hoorde. Ik was aan de telefoon en ik riep: HIJ HEEFT EEN KOORTSSTUIP! Ik smeet letterlijk mijn telefoon naar achter en probeerde hem goed neer te leggen zodat hij zich niet kon bezeren aan speelgoed ofzo. Ik pakte ondertussen mijn telefoon weer en belde 112. Die kwamen weer gelijk. In het ziekenhuis aangekomen, kreeg hij gelijk ibuprofen en werd zijn koorts gemeten: 39,4
De schrik die ik in mijn lijf voelde op het moment dat ik mijn kind zag stuipen is niet te omschrijven. Het is zo angstaanjagend!

Na deze gebeurtenis kon ik niet meer slapen en was continue bang. Wat natuurlijk logisch is. Het ziet er heel eng uit en je bent bang dat je je kind verliest. Je wordt de OVER bezorgde moeder waardoor je niet meer goed kunt functioneren. Daarom besloot ik hulp te zoeken en daarom ga ik binnenkort praten met een psycholoog. Ik wil dit trauma kwijt. Ik wil het verwerken. Ik keek zojuist een filmpje over een aanval en de tranen sprongen al weer in mijn ogen, dat gevoel als je kind een koortsstuip krijgt is niet te doen. Wat je moet doen als je kind een koortsstuip krijgt is dit: wat te doen bij een koortsstuip.

Ik ben altijd al de overbezorgde moeder geweest voor Nu’aim maar ik moet mezelf nu echt remmen en soms dingen doen die niet goed voor mij voelen. Ik moet hem naar school brengen, ik moet hem alleen laten slapen, ik moet hem soms alleen met zijn papa laten en ik moet mijn leven weer terugkrijgen. En weetje, ik moet leren dat iets voor mezelf doen, zoals bloggen, helemaal ok is. En dat ik niet een schuldgevoel moet hebben als ik wil bloggen. Want als ik goed bezig ben met bloggen en regelmatig een blogpost deel, voel ik me goed. En dat kan alleen maar goed zijn voor de kinderen.

Ik hoop dat je snapt waarom ik geen consequente blogger ben. Ik probeer meer regelmaat te brengen in het schrijven maar als dat niet direct lukt, hoop ik dat je het begrijpt.

Veel liefs..

, , , ,

Heb ik het gered met 150 euro? | Budgetplannen

Een paar weken terug vertrok mijn man naar Marokko zoals je vast al wel gelezen hebt. Ik vind dat altijd heel lastig omdat ik dan overal alleen voor sta. Normaal gezien is mijn man ook niet altijd thuis natuurlijk maar als hij naar Marokko gaat, hoop ik altijd maar dat er niks zal gebeuren. Ook alleen slapen vind ik altijd eng. Elhamdulilah is er tot nu toe niks gebeurd maar leuk is anders.

Toen hij wegging leek het ons wel leuk om eens te zien of ik me aan een budget kan houden. Voor mij is een budget best lastig omdat ik een impulsaankoper ben. En dan vooral in de supermarkt. Ik moest wel een beetje wennen aan het idee maar ik ging er dan toch mee aan de slag. Ik maakte een weekmenu met daarin alle dingen die ik zeker een keer wilde eten als hij er niet was. En daarin ook de dingen waarvan ik wist dat Nu’aim ze zeker eet.

Ik moet zeggen dat ik me het eerste weekend een beetje heb laten gaan. Ik had in totaal 200 euro voor 2 weken. Normaal zou dat genoeg zijn maar ik ging een beetje los en gaf 50 euro uit voor vooral ongezonde vreetdingen. Daarna moest ik me herpakken want ik wilde echt echt geen geld extra pakken. Dus met het nichtje van mijn man die een paar dagen bleef logeren, gingen we naar de Albert Heijn en naar de slager. Ik kocht echt alles in functie van het weekmenu. En had zo genoeg vlees voor alle dagen.
Daarnaast waren er nog wel wat kleinere dingetjes die ik moest kopen om aan te vullen, zoals groenten.

Hier kun je meer lezen –>2 weken eten voor 150 euro

Ben je benieuwd of het me lukte? Mijn man was ook benieuwd, hij was al verbaasd dat ik me zo goed had voorbereid en al alle dagen had ingepland. En ik moet eerlijk zeggen, ik was zelf ook verbaasd. Maar nu moest ik het nog waarmaken. Ik had het zo uitgerekend dat ik de donderdag dat mijn man kwam boodschappen kon halen. Dus dat mijn budget dan op mocht zijn.
Je moet trouwens weten dat wij vaak biologische producten halen en dan zit je al heel snel aan een hoog bedrag maar ik skipte heel veel dingen en kocht bijvoorbeeld de goedkoopste pasta etc.

Na anderhalve week, had ik nog iets van 20 euro in mijn portemonnee van het originele bedrag. En.. ik had het kunnen redden als ik mezelf echt aan mijn lijstje had gehouden maar met de aankomst van mijn man in het vooruitzicht en het idee dat ik me zooo had ingehouden, kwam ik boven het bedrag uit…MAAR. Ik had ook bloemetjes gekocht omdat dat zo gezellig stond en wat andere dingetjes omdat hij thuis kwam.

boris-smokrovic

Het is me dus niet helemaal gelukt maar ik heb er wel wat van geleerd. Ik leerde dat wij eigenlijk best wel heel veel geld uitgeven aan boodschappen. Dat ik dus echt een impulsaankoper ben en ik leerde ook dat ik best kan leven met minder.

Heeft het zin gehad om me aan een budget te houden terwijl ik me er niet helemaal aan het kunnen houden? Ja, ik vind van wel want zo zie je hoe gedachteloos je normaal gesproken geld uitgeeft en je bent ook weer dankbaar voor het feit dat je normaal alles kunt kopen. Ik werk dan wel niet maar omdat wij geen huis gekocht hebben en niet veel extra uitgaves doen, kunnen we dan wel weer eten wat we willen.
Het scheelt ook dat we niet vaak uit eten gaan. Ik doe dat wel graag maar ik vind ook dat het regelmatig tegenvalt en dat is dan weer zo zonde van je geld (ja, das dan weer de Nederlander in mij he).

Al met al vind ik het best een aanrader om af en toe zo een budgetweekje erin te knallen. Echt niet elke week maar  af en toe eens een budgetweek kan echt geen kwaad.

Leef jij met een budget of heb je dit ook wel eens als experiment gedaan? OH en doe je al mee aan de winactie van het boek “een Jihad van Liefde?” Link hier:

, , , ,

2 weken eten voor 150 euro | 2 weekmenu’s

Toen mijn man en ik trouwden, zat ik nog op school. Na 3 maanden verhuisden we samen naar België en we moesten daar rondkomen van weinig geld. De kinderbijslag was ook een gedoe van heb ik jou daar en dat duurde ook een jaar voordat we dat kregen. Ik heb dus wel periodes in mijn leven gehad waarin ik moest rondkomen met een heel laag budget.  Maar toen mijn man me uitdaagde om 2 weken eten voor 150 euro, raakte ik wel even in paniek. Na de eerste paniek besloot ik 2 weekmenu’s te maken.

Ik keek in de keuken wat voor ingrediënten ik nog allemaal had en wat ik moest bijkopen. Daarnaast zocht ik ook in de talloze recepten uit de Allerhande die ik door de jaren heen verzameld had. Dat waren er nogal wat maar ik pikte er 2 uit. 2 Recepten die snel klaar waren en niet veel van mijn budget zouden vragen. Daarnaast bedacht ik me ook om dingen met elkaar te combineren. Zo zou ik bijvoorbeeld de ene dag pasta kunnen maken en de dag daarna de gehakt die daarbij hoort kunnen combineren met magioni bloemkoolpizza. Zo gezegd zo gedaan. Ik maakte 2 weekmenu’s met de optie om dingen aan elkaar te koppelen en om ze om te ruilen. Zolang ze maar gekoppeld bleven.

Hiernaast vind je mijn weekmenu. Goed idee toch allemaal? Natuurlijk ging het al vanaf dag 1 niet zoals ik het in mijn hoofd had omdat we de 1e dag iets aten wat mijn schoonzus had meegenomen. Wel fijn want dat scheelde weer in het budget. Daarnaast had ik geen andijvie kunnen kopen waardoor ik moest verschuiven. Ik ben nu ongeveer op de helft van de menu’s en het enige recept waar ik me aan gehouden heb tot nu toe is de spaghetti Rapida van de Allerhande. Het is inderdaad ontzettend snel klaar, heel gemakkelijk want je pleurt alles in de pan en naast het roeren moet je alleen maar even wachten tot je een gerecht hebt. Ik vond het alleen niet super lekker. Wel ok voor een keer maar de kinderen hebben er alle twee weinig van gegeten.

Dat was dus maandag en gisteren was ik weer zo aan het twijfelen wat ik zou maken. Ik bedacht me om snel charmila te maken met gebakken kipfilet maar toen realiseerde ik me dat ik niet voor niks een weekmenu had gemaakt en maakte ik snel  de pompoensoep (met biologische pompoen van de buren) en de wraps met kipfilet. Heerlijk gegeten.

De boodschappen deed ik zaterdag met het nichtje van mijn man die hier een paar dagen kwam. Mijn man is op bezoek bij zijn moeder in Marokko en ik kon normaal gezien alleen maar boodschappen doen zonder auto maar elhamdulilah, zij heeft een rijbewijs. Dus zaterdag gingen we naar de Albert Heijn waar ik echt zoooo keurig netjes alleen maar alles van mijn lijstje haalde. Daarna door naar de Islamitische slager en daar genoeg gehaald om de 2 weken door te komen. Op dit moment heb ik nog 50 euro over en nog een week te gaan. Ik heb natuurlijk nog wel geld achter de hand. Mijn man laat me niet achter met alleen maar 200 euro. Ja, hij liet 200 euro achter voor de boodschappen maar die eerste 50 euro ging er op 1 dag doorheen toen ik even wat kleine dingen haalde dus vandaar dat ik het met 150 wilde redden. Anyway, er is altijd geld hoor maar ik vond de uitdaging eigenlijk wel leuk. Het is fijn om te weten wat je gaat eten of in ieder geval om te weten wat je in huis hebt en daarop in te spelen.


Er zijn nog wel wat dingen die ik nog moet halen want zo is het brood bijna op en halen we altijd broden van 1,99 bij de Delhaize. Ik weet dat dat goedkoper kan maar ik kan echt niet zelf brood bakken zonder broodbakmachine. Enja, het fruit en de groeten blijven sowieso niet lang goed. Ik heb daarom ook voor de laatste 4 dagen gerechten staan die ik kan maken met gedroogde peulvruchten. Maar gelukkig zijn bepaalde producten zoals tomaten nog niet aan de hoogste prijs. Als de tomaten goedkoop zijn gebruik ik namelijk altijd heel veel tomaten in mijn gerechten. Het is lekker en gezond. Veel antioxidanten en aangezien dat veroudering tegengaat is dat best wel een heel goed idee voor deze dame.


Ik moet trouwens wel zeggen dat ik met mijn nichtje en de kinderen afgelopen zondag ben gaan eten op de Turnhoutsebaan omdat ik daar echt wel trek in had en aangezien het keihard regende had ik totaal geen zin om nog te koken. Het kan zijn dat de vermoeidheid ook een rol speelde aangezien ik elke dag pas rond 2 uur ging slapen maar mijn kleine wekkertje Nu’aim daar geen rekening mee hield. Het geld dat ik daarvoor gebruikte was niet van het boodschappengeld maar kwam van mijn rekening. En morgen gaan Greg en ik (mijn oudste zoon is gekomen toen mijn nichtje wegging, ik ben geen dag alleen gelukkig) samen koffie drinken in de stad. Daar gebruik ik een ander budget voor. Ik zie hem veels te weinig en we kunnen er alle twee echt van genieten om lekker koffie te drinken op een goede plek. Dusja, het is niet zo dat ik ALLES moest doen van dat geld wat het natuurlijk veel makkelijker maakt. Ik ga na deze 2 weken nog een evaluatie maken op de blog over het totale bedrag en of ik daar overheen kwam of niet. Zoals ik zei heb ik nog een week met 50 euro en daar moet ik nog brood en groenten en fruit voor kopen.

Werk jij ook met een weekmenu? En is dat bedrag van 150 euro te hoog en overdrijf ik dat ik het lastig vind of vind je dat ook niet zoveel? Oja, je kunt me volgen op mijn instagram waar ik actief ben en op mijn facebookpagina plaats ik alle nieuwe blogs. Tot snel inshaAllah!

 

 

 

, , , , ,

Heb je ook zo’n schuldgevoel moeder?

Ik denk dat echt elke moeder het wel kent: “schuldgevoel”. Voordat je kinderen krijgt heb je totaal geen idee wat het is maar vanaf het moment dat er een baby in je buik zit, of soms al voor je zwanger bent, gebeurt het: Je krijgt een schuldgevoel. En geloof me, een schuldgevoel is echt goed. Een schuldgevoel betekent dat je het allerbeste voor je kindje wil en dat je je verantwoordelijk voelt als dat niet zo is. Op die manier zorg je als moeder ook dat je kleintje het beste krijgt dat jij kunt geven.
En let op he, want dat betekent niet dat je je kindje altijd moet verwennen ofzo of altijd de zin moet geven. Het betekent gewoon dat je altijd je best doet om een evenwicht te vinden tussen wat je kind gelukkig maakt en het beste voor het kind is en wat het beste is voor jou.

‘Als de moeder gelukkig is, dan is het kind het ook’, hoor ik heel vaak. En dat is ook zo maar tegelijkertijd zullen de meeste moeders hun eigen geluk opgeven voor dat van hun kind. Zo heb ik de kleinste 2 jaar lang met pijn en moeite borstvoeding op verzoek gegeven. Ik was dat sowieso van plan maar het was lastiger dan ik in eerste instantie dacht. Hij wilde heel, heel vaak drinken en het tijdstip maakte voor hem ook niet uit. En dat ik om 6 uur moest opstaan om Soraya naar school te brengen boeide hem ook niet veel. Hij wilde en ik gaf. Dat ik met gigantische wallen en slaapgebrek rondliep, was omdat ik een schuldgevoel kreeg als ik hem dat niet zou geven. Die 2 jaar was voor mij zeer belangrijk omdat wij hadden besloten hem niet te laten vaccineren en we hem daardoor een zo gezond mogelijk immuunsysteem wilden geven. En borstvoeding is daar gewoon heel goed voor. En omdat er ook in de Koran staat dat een vrouw 2 jaar borstvoeding moet geven, was dat voor mij zo klaar als een klontje.
(Meer over borstvoeding kun je lezen bij aziema fatima of bij Madelon van Waymadi.

Maar waarom ik vandaag over schuldgevoel wilde schrijven is omdat ik het vandaag weer had. Dat vreselijke gevoel dat ik het liefst wil negeren. Het begon al toen Soraya uit bed kwam. Vandaag is het namelijk weer de eerste dag na de herfstvakantie en ze zag er een beetje tegen op. Het feit dat haar amandelen bijna haar luchtpijp afsluiten en ze daardoor niet goed slaapt en zich niet goed voelt helpen daar niet bij. Ik besloot toch haar naar school te brengen want binnenkort moeten haar amandelen eruit en dan mist ze sowieso al een hele week school en ze heeft dat echt nodig. Ik wil niet dat ze achter gaat lopen.

stockfoto pixababy

Dus daarna kreeg ik het weer toen ik Nu’aim wegbracht. Op maandag is het turnen en dan is er een juf die hij niet elke dag heeft en dat na een week hangen en plakken bij mama. Das niet gemakkelijk. Dus hij begon al te huilen en wat het voor mij nog erger maakte was dat hij zijn regenlaarsjes aan had. En dan moet hij zo gaan turnen. Aaaw zielig toch? Ik had er helemaal niet aan gedacht. Stomme mama. En ondertussen was Soraya ook al gekomen naar de kleuterschool want haar tas met turnspullen (is het raar dat ik het nog steeds liever gym spullen wil noemen?) die hing nog aan de buggy en de juf was een beetje geïrriteerd geraakt omdat ze die niet bij zich had en er waren nog andere kinderen die nog steeds niet in orde waren met hun spullen. Zij normaal wel natuurlijk maar we zijn in België en de juffen zijn hier toch een beetje onaardiger en kunnen wel eens heel hard praten als ze niet blij zijn. Soraya kwam dus huilend aan bij mij. Ze kan daar gewoon niet tegen. En weetje, ik ook niet dus ik snap haar. Gelukkig was haar eigen juf heel lief en pikte ze dat goed op. Thankyou juf Karen (die dit toch niet leest hahaha). Maar goed, ik ging dus niet heel blij van school weg. Schuldgevoel all over, like glitters op kerstkaarten.

Nou vertel, ook al met een schuldgevoel begonnen op deze maandag?

 

 

, ,

Vragen over islam | Wist je dat?

Omdat ik merk dat er toch nog heel veel mensen dingen gewoon niet weten of niet begrijpen over moslims ga ik proberen om elke vrijdag een hele korte blog te schrijven met een verduidelijking. Ik ga dat niet met een hele uitleg doen ofzo. Nee, gewoon in ‘Jip & Janneke’-taal. Vandaag de tweede ‘wist je dat’.

Lees meer

, , , ,

Fatimama’s inspirators, wie zijn mijn voorbeelden?

Ik ben iemand die erg houd van realitysoaps, persoonlijke blogs, verhalen van mensen op de bus en alles waardoor je mensen beter leert kennen. DE MENS an sich. Het heeft mij ook altijd heel erg geïntrigeerd hoe mensen succesvol worden. In deze maatschappij leer je dat je naar school moet gaan, goed je best moet doen en dat je dan succesvol zult worden. Als je niet zo goed kunt leren, zul je niet zo veel succes hebben. Ik heb daar niet zo veel mee. Een schop tegen de gevestigde maatschappij? Lees meer

, ,

Brief voor mijn vader

Vandaag een voor mij best wel lastige blog. Schrijven op zich is voor mij niet moeilijk maar vandaag wil ik iets speciaals schrijven: Een brief aan mijn vader. Voor mij is dat lastig omdat ik, zoals ik al eerder heb geschreven, mijn gevoel niet makkelijk kan verwoorden. Ik houd het liever in mij omdat ik me anders ongemakkelijk voel.  Toch ga ik nu een poging tot een brief doen. Gewoon omdat soms de telefoon gaat en ik bang ben dat mijn moeder belt over mijn vader. Dat hij deze keer een hartaanval heeft gehad die hij niet heeft overleefd. En dan denk ik aan de dingen die ik nooit heb gezegd tegen hem. Nou komptiedanhe: Lees meer