Berichten

,

De succesvolle moslima? Ja, natuurlijk bestaat ze!

In tegenstelling tot wat je leest in de westerse media, is de islam een religie die gelovigen oproept om te lezen, leren en zich te ontwikkelen. De eerste woorden van de koran waren “Iqra bismi rabika ladhie galaq” “Lees, in de naam van jouw Heer.” Het eerste woordje spoort je aan om te lezen.  De islam is een religie die gelovigen, man EN vrouw, de vrijheid geeft om zich te ontwikkelen. De succesvolle moslima is een concept dat, naar mijn opinie, niet in de media komt en bij het beeld van een moslima denk je wellicht niet direct aan iemand in je omgeving die succesvol is.

De ‘moslima’ is een onderwerp waar veel over gesproken wordt door veel partijen. Er wordt hard geroepen dat de moslima onderdrukt wordt en menig politicus wil ons daarom bevrijden van ons uiterlijke kenmerk ‘de hoofddoek’. Dat de moslima daar niet naar luistert is een doorn in het oog van velen. Alhoewel sommige, veelal ongeletterden, ouders hun dochters een richting op duwen en ze verplichten een hoofddoek te dragen, is het merendeel van de moslima’s en de moslim ouder juist bezig met zich te ontwikkelen op meerdere vlakken. Dat de hoofddoek verplicht op moet is iets wat steeds minder voorkomt. De moslima van tegenwoordig bepaalt zelf of ze een hoofddoek draagt of niet. Ze maakt die keuze meestal na zich verdiept te hebben in het hoe en het waarom. De bevrijding is niet nodig.

Omdat ik als bekeerling natuurlijk open sta voor succesverhalen van moslima’s, kwam ik ze ook steeds meer tegen. Daarom besloot ik er meer aandacht aan te schenken en de wereld van de succesvolle moslima te onderzoeken. De wereld van de ontwikkelde moslima die een doel voor ogen heeft en er gewoon voor gaat. Omdat ik dat niet alleen voor mezelf wilde houden besloot ik er een blogserie aan te wijden die ik ‘De succesvolle moslima? Ja, natuurlijk bestaat ze’ zal noemen. 2 Maandelijks zal ik een blog online zetten met daarin een interview met een succesvolle moslima. En dat succes kan van alles betekenen. Voor mij is de term succes heel simpel: De moslima stelde een doel en ging er voor. Want wie zijn wij om voor haar te bepalen of hetgeen dat zij doet niet succesvol is? Een vrouw die zelf een kinderopvang opstart is net zo succesvol als een vrouw die alles achter zich liet om volledig voor haar gezin te zorgen. Want dat is succesvol voor mij, gaan voor waar jij in gelooft ongeacht wat de rest van de wereld daarover te zeggen heeft.

 

De dames die ik interview zijn niet alleen zeer divers qua succes, ook qua afkomst is het een divers boeket van kleurrijke dames. De een al wat meer praktiserend dan de ander. En juist dat maakt het interessant. Moslima’s zijn niet allemaal hetzelfde. Het zijn stuk voor stuk dames met een unieke persoonlijkheid die hun eigen weg zoeken in het leven én het geloof. Wel hebben ze één overeenkomst en dat is ze hun eigen succesverhaal hebben. Ik schreef HIER al eerder over mensen die mij inspireren.

1 x in de 2 weken zal ik een blog online zetten op dinsdagochtend met daarin het verhaal van een succesvolle moslima. Ken jij of ben jij een succesvolle moslima (je stelde een doel en bereikte dat), laat het me weten. En dan stuur ik je de interview vragen door. We hebben meer rolmodels nodig zoals jij om onze gemeenschap naar voren te brengen. 

, , ,

9 dingen die ik leuk vind aan Marokkanen

Iedereen loopt de laatste jaren zo te zeiken over Marokkanen. Het is gewoon afgezaagd geworden. Daarom vond ik het tijd worden om te beginnen met een tegenoffensief.
Vroeger had ik al veel Marokkaanse vriendinnen en ik ben inmiddels al 12 jaar getrouwd met mijn Marokkaanse man. Je kunt me dus wel een insider noemen. Pas op, als je een azijnpisser bent, kun je dit beter niet lezen. Als je minder Marokkanen wilt ook niet. Lees dan absoluut niet verder.

 

 

eigen foto

1)Nou, om mee te beginnen maken  ze echt de allerlekkerste THEE ooit. Ik kan echt zo een pot leegdrinken en alhoewel ik minder suiker gebruik dan de meeste Marokkanen kan ik de zoetheid in muntthee echt wel waarderen.

 

 

 

2.)Daarnaast hebben ze geweldige ONTBIJTJES. Ik weet nie hoor maar bijvoorbeeld sfenj. Dat zijn gewoon oliebollen maar dan in de vorm van een donut. En dat bij het ontbijt! Heeerlijk met kaas trouwens. En msmen is zoooo jammie. Ook heerlijk met kaas maar ook super lekker met een gehaktvulling. Dan heb je nog de Marokkaanse duizend gaatjes pannenkoeken en die zijn zalig met honing. Wat bij een Marokkaans ontbijtje niet kan ontbreken is ei gebakken in olijfolie. In het begin vond ik het erg raar omdat ik boter gewend was maar het is echt superlekker. Vooral bij mijn schoonzussen. Offcourse.

pixababy

3.) KIP MET OLIJVEN, om je vingers bij af te likken. Een gerecht wat vaak gegeten word als er visite komt. Super. Lekker. Deze zou eigenlijk op 1 moeten.

4.) Marokkanen zijn ook supergoede PROBLEEMOPLOSSERS. Schroef tekort of een kabeltje te kort? Geloof me, ze vinden iets in huis wat het oplost. De pagina’s met ‘oma weet raad’ kunnen vervangen worden door ‘Marokkanen weten raad’. Dit zijn niet altijd de mooiste oplossingen maar ze zijn wel lekker goedkoop en als het werkt, wie ben ik dan om erover te klagen?

pixababy

5.) Marokkanen zijn meestal ook echt heel BEHULPZAAM. Als je ziet wie er in de bussen opstaan voor ouderen of wie er helpen met kinderwagens dan zijn dat meestal Marokkanen. Ik heb dat echt super vaak zelf meegemaakt of gezien. Ze komen op ziekenbezoek, doen veel aan liefdadigheid en de vrouwen bakken zich suf aan lekkere dingen en maaltijden voor allerlei bijeenkomsten. Gratis.

6.) De meeste Marokkanen die ik ken hebben echt HUMOR. Bij die kleine van me is het nu al begonnen. Anderhalf jaar en hoppetee. Trouwens kijk maar eens naar het caberet tegenwoordig, de Marokkanen zijn er goed vertegenwoordigd.

7.) GASTVRIJHEID. Serieus, daar kunnen ze wel wat van. Als je ooit eens echt Marokkaans wilt eten, spreek je buurvrouw aan (natuurlijk niet als je een man bent want das not done) en de kans is groot dat ze je uitnodigt. De mensen die al lang Marokkaanse buren hebben zullen vast al eens getuige zijn geweest van de gastvrijheid in de Ramadan. Ik mis mijn Marokkaanse buren in de Ramadan. We kregen bijna elke dag eten. En lekker!

pixababy

8.) Het volgende puntje voor mij is dat ik vind ik dat Marokkanen over het algemeen echt GOED GEKLEED gaan. Ik ben soms echt jaloers op hun goede smaak. Vooral sinds ik een hoofddoek draag vind ik het moeilijk om iets te vinden maar als ik kijk naar mijn Marokkaanse zusters (met of zonder hoofddoek) kan ik nog wel wat van ze leren mashaAllah.

9.) Marokkanen zijn AANPAKKERS. Is er ergens een benefiet of een feestje? Hop en ze staan alweer te koken of te bakken. Niks is ze te veel want helpen doen ze graag. Heerlijk toch!

pixababy

Nou dit waren er voorlopig even 9. .

Heb je ook nog pluspunten? Schrijf maar op voor de negatievelingen. Laat ze maar gek worden. Marokkanen? I like them!

, , ,

Recensie: Een Jihad van Liefde|Mohamed El Bachiri

Op 22 maart 2016 vinden de aanslagen in Brussel plaats. De Marokkaanse en moslim gemeenschap houden hun adem in: “als het maar geen Marokkaan/moslim is..” De wetenschap dat het Marokkanen zijn is weer een steek in de rug van de Marokkaanse gemeenschap die het al moeilijk heeft. Het is een steek in de rug van de moslims die meedraaien in de maatschappij. Die gewoon hun best doen om hun leven zo zinvol mogelijk te maken en die gewoon een rustig leven willen.

Op het moment van de aanslagen zit ook Loubna in de metro.
Loubna Lafquiri.
Loubna, een Marokkaanse moslim vrouw.
Loubna, vrouw van Mohamed El Bachiri.
Loubna, moeder, vrouw van, dochter van, vriendin van, buurvrouw van en lerares van vele kinderen op een Brusselse school.
Loubna.

De gevoelens die een Marokkaanse moslim als een orkaan treffen na een aanslag, zijn gevoelens van boosheid, verdriet, onbegrip en verwardheid. Hoe zou je je dan voelen als Marokkaanse moslim, als de liefde van je leven, sterft door een aanslag, gepleegd door iemand met dezelfde achtergrond en hetzelfde geloof?

Mohamed El Bachiri, de man van Loubna overkwam dat. Hij gaf in december 2016 een liefdevolle speech geven in het tv-programma De afspraak. Met zijn speech raakte hij miljoenen mensen. Omdat het een speech was die anders was dan iedereen had verwacht. Want een persoon verliezen waar je zoveel van houdt, zou bij elke persoon gevoelens van haat, verbitterdheid en boosheid op kunnen roepen. De man van Loubna, daarentegen, schreef een boek: Een jihad van Liefde. Dat boek werd uitgebracht door Uitgeverij de Bezige Bij
De titel alleen al is een titel die menig niet-moslim wenkbrauw doet fronsen. “Jihad, das toch dat van de heilige oorlog?”

De werkelijke betekenis kun je tegenwoordig zo van Wikipedia halen. De werkelijke betekenis is dit:

Jihad (Arabisch: جهاد, djihād) is een begrip uit de islam. Het komt van de Arabische woordstam jhd, dat ‘streven’ betekent. Jihad betekent letterlijk ‘inspanning gericht op het realiseren van een bepaald doel’. Er wordt onderscheid gemaakt tussen innerlijke en uiterlijke jihad.

En met het woord Jihad heeft Mohamed El Bachiri de daadwerkelijke struggle van zijn gevoelens verwoord. ‘Een jihad van liefde’, gaat over de gevoelens die hem overspoelen na het overlijden van zijn vrouw. Hij haalt herinneringen op van hem en Loubna, hij vertelt over zijn kinderen. Het boek is niet lang. Het is een klein pocketboekje met  korte stukjes maar de boodschap achter de verhalen is groter. Veel groter dan het boek. Het breekt je hart op sommige punten en het laat je de kwetsbaarheid zien van een man die zijn vrouw verliest aan de idealen van de personen die hetzelfde geloof als hem delen. Het laat je de kwetsbaarheid zien van een man die vanaf dat moment zijn kinderen alleen moet opvoeden. Die vanaf dat moment verder moet leven zonder zijn vrouw, zonder zijn Loubna, de vrouw waar hij zoveel van hield/houdt. Het boek is autobiografisch en geeft je een kijkje in het leven van een Marokkaanse man die opgroeit in Molenbeek en hoe hij denkt over religie, de liefde, de wereld.

Op het moment dat ik het boek binnen had, pakte ik het en liet het me niet meer los totdat ik klaar was. Het boek is opgetekend door David van Reybrouck en verteld door Mohamed. De manier van schrijven nodigde uit tot meer en meer lezen. Het is niet in een verhaalvorm geschreven zoals talloze andere boeken. Het is een samensmelting van korte verhalen over zijn leven met en zonder Loubna. Een liefdesverklaring en een oproep tot liefde.

Volgens mijn oudste zoon is een recensie pas goed als er ook iets negatiefs instaat maar ik kon het werkelijk waar niet ontdekken. Voor de azijnpisser is er altijd wel iets te vinden en hoe cliche maar waar, het enige negatieve vond ik dat het boek me naliet met vragen over hoe het NU gaat met Mohamed, met zijn kinderen en ik wilde meer weten over Loubna. Maar Mohamed vertelde wat hij wilde vertellen. Niet meer en niet minder. De essentie van zijn verhaal is precies wat ik ook wilde met mijn eerdere blogs
Een moslima over de aanslag,
een moslima over Brussel
 en 
Huis Tuin en Keuken moslim

over terroristische aanslagen en hoe ik daar tegenover sta als moslim. Haat kun je niet bestrijden met haat want dan wordt het alleen maar erger. Haat kun je alleen maar bestrijden met liefde, heel veel liefde en daarom, steun ik zijn oproep:

Laten we zijn Jihad van liefde steunen, laten we de verbinding zoeken en vinden met iedereen. Laat de dood van zoveel onschuldige mensen en de dood van Loubna niet voor niks zijn. Een jihad van liefde. Liefde. Is Allah niet de meest Barmhartige, de meest Genadevolle?

Moge Allah de slachtoffers genadig zijn. Amien.

 

 

Het boek “een Jihad van liefde”, heb ik ontvangen van uitgeverij “de Bezige Bij”.

Mijn grootste levensles

Als je aan mij zou vragen wat de grootste levensles is die ik ooit heb gekregen, zou ik je direct kunnen vertellen wat die levensles is. . Lees meer

,

Hoe denk ik over de aanslagen? Een moslima over Brussel

Op dinsdag was het nog te vroeg om aan mij te vragen hoe ik me voelde over de aanslagen in Brussel, zo dichtbij huis. Het was nog te rauw, rouw. Ik weet niet of ik het echt besefte…Maar toen ik Soraya naar school had gebracht vertelde een moeder mij dat er aanslagen waren gepleegd op Zaventem. Op dat moment keerde mijn maag zich om. Alsof mijn maaginhoud naar boven zou komen. Op het schoolplein zochten andere moeders naar wat er was gebeurd en we werden er allemaal niet goed van en met alle moeder bespraken we de belachelijkheid van moslims die aanslagen plegen uit naam van geloof want ook wij moslims zijn een doelwit. Ze kijken niet naar moslims. Er zijn moslims gestorven in Brussel.

Toen ik thuis kwam deed ik de livestream van VTM aan, iets wat ik nog nooit had gedaan maar ik wilde zien wat er aan de hand was. De tranen sprongen in mijn ogen. Wat vreselijk! De rest van de ochtend was ik meer bezig met te zien wat er allemaal aan de hand was dan dat ik tijd gaf aan Nu’aim. De beelden van Zaventem werden steeds maar herhaald. Plekken waar ik ook ben geweest, waar ik mijn man ophaalde toen hij terug kwam van Mekka. Ik met 3 kinderen, Nu’aim was nog maar 5 weken… Op de foto’s zag ik 2 dames op een bankje zitten, kleren van hun lijf gerukt, stoffig en bebloed en in shock… Zou dat dat bankje zijn geweest waar ik Nu’aim borstvoeding gaf toen hij zo’n honger had?

Als ik thuiskom en het nieuws zie..

Op facebook zie ik berichten voorbij komen van mensen, moslims die compleet in shock zijn. Zij zijn OOK Belgen. Ze zijn hier geboren en getogen. En het is niet omdat ze moslims zijn dat ze niet hetzelfde gevoel hebben als mensen die geen moslim zijn. Gevoel is universeel. Het bloed van ieder mens is hetzelfde. Het verdriet is NET zo groot…

Ik hoor van niet moslims dat ze willen dat wij ons uitspreken en denk daar over na. Mijn eerste reactie op het gebeurde, was dat ik iedereen wilde zeggen dat ik er niet achter sta, dat dit niet islam is, dat ook wij bang zijn. Dat ook mijn man op dat moment daar had kunnen zijn om zijn moeder op te halen. Maar eerlijk, ik ga toch niet tegen iedereen zeggen dat ik er niks mee te maken heb? Dat snappen ze toch zelf ook wel? Of toch niet?

Als ik mijn moeder spreek, zegt zelfs zij dat het misschien goed is als moslims laten weten dat we er niet achter staan maar eerlijk? Ik zie overal moslims die hier afstand van nemen. Ik zie het ene islamitische bewijs na het andere bewijs voorbij komen dat het NIET toegestaan is om iemand te doden. Als je een onschuldig iemand dood is het alsof je de hele mensheid heb gedood! Zelfs zelfmoord is verboden in de islam. Maar het probleem is dat mijn moeder niet veel moslims in haar lijst heeft en dus al die berichten niet voorbij ziet komen. En dat is dus logisch.

Het probleem is dat er veel mensen geen contact hebben met moslims. Sommige omdat ze dat niet willen maar andere weer omdat ze er gewoon niet mee in contact (willen) komen. Mijn moeder is heel open dus het laatste is niet het probleem. Ze snapt dat wij, moslims hier niks mee te maken hebben. Maar toch dacht ze dat het misschien een goed idee is om misschien iets in de krant te zetten. En, ik bedacht me het volgende, ik kan niet tegen iedereen zeggen dat wij niks met de aanslagen te maken hebben? Maar. Ik kan wel iets anders doen..

Dus wat ga ik doen?

Ik heb hier, op internet, mijn eigen plekje en hier wil ik geen wij zij. Hier wil ik een wij tegen ZIJ, de engerds, de monsters. Want wij zijn allemaal mensen en allemaal bang. Hier kun je als moslim of niet moslim, zeggen wat jij voelt en wat jij graag wilt zeggen tegen de ander. Dus alsjeblieft, als JIJ een moslim bent en graag iets wil zeggen tegen de niet moslim over de aanslagen in Brussel, wees welkom. En als jij geen moslim bent maar graag een hart onder de riem wilt steken van de moslims, wees welkom, marhaba.

En wil je meer lezen over de islam of over hoe ik over sommige dingen denk? Lees verder op:
Hoe ik me deze keer voel
Moslims en terrorisme
Recensie van een Jihad van Liefde
Mijn bekering tot de islam

 

Wat zou jij graag tegen de ander willen zeggen? Laat het ons weten hieronder, zo komen we dichter tot elkaar. Als er al negatieve reacties komen verwijder ik direct als ik ze zie. (en sorry voor de eventuele taalfoutjes, heb dit rauw,rouw geschreven.)