Berichten

, ,

Bloggen is commercieel en waarom maken bloggers reclame?

Toen ik in 2003 begon met bloggen was bloggen nog heel erg onbekend. Het was echt alleen een plek om je gedachtes of ideeen online te zetten. Het was ook heel makkelijk om te bloggen. Omdat ik een hele lange blogpauze hield, viel ik bijna van mijn stoel toen ik weer begon. Bloggen was commercieel geworden. Like hoe dan?

Commercieel denken is best o.k.

Ik volgde allerlei pagina’s die over bloggen gingen omdat ik een honger had naar meer informatie over bloggen. Vooral het schrijven vond en vind ik interessant. Maar blijkbaar zijn er ook allerlei trucjes om je blog groter te laten worden (meer lezers krijgen). In het begin vond ik dit echt heel raar en te commercieel. Tot ik me realiseerde dat het niks is om je voor te schamen als je wilt dat veel mensen lezen wat je schrijft. Iemand die schilderijen maakt, wil ook graag dat mensen dat zien en mooi vinden. En soms moet je hosselen. Hosselen in de goede zin, dus je blog delen op social media en allerlei ‘trucjes’ gebruiken waardoor je blog hoger komt te staan bij google.

Geld verdienen met je blog?


Ook vond ik het idee dat je geld kan verdienen met je blog echt wel leuk. Ik bedoel, ik heb nooit het beroep gevonden waar ik blij van werd en ik ben al heel lang thuisblijfmoeder. Ik heb bewust die keuze gemaakt omdat ik er wilde zijn voor mijn kinderen en niet gebonden wilde zijn aan een werkgever en de verplichtingen die daar aan vast zitten. Niks lijkt me erger dan je zieke kind toch naar school te moeten sturen met een paracetamol omdat je moet werken. Respect voor de mama’s die dit wel doen. Echt, ieder zijn keuze. Maar voor mij persoonlijk leek dat mij niks.

Tevreden met minder

Gelukkig heeft mijn man een beroep waarbij ik thuis kan blijven en zitten we ook niet vast aan een dure hypotheek of aflossingen van schulden. We gaan ook niet uit, drinken geen alcohol en gaan niet zo vaak uit eten. We zijn tevreden met wat minder. Maar toch. Ergens kriebelde het wel aan mij dat ik geen inkomen heb. Dus toen ben ik me wat meer gaan bezighouden met de commerciele kant van het bloggen. Ik leerde over reclame dat de reclame van tegenwoordig heel anders verloopt dan vroeger. Dat we vroeger geloofden wat we op tv zagen maar dat we het nu liever horen van iemand die we vertrouwen.

En alhoewel ik het woord ‘commercieel’ eerst heel vies vond, begon ik het beter te begrijpen. Commercie is niet vies. Het is juist interessant. Ik vind het interessant dat mensen nu niet meer geloven in reclame van een bedrijf dat zichzelf aanprijst maar dat ze dat liever van iemand horen die ze vertrouwen. Want dat heeft natuurlijk ook een voordeel. Zo heb je verschillende soorten bloggers en verschillende soorten normen en waarden.

Eigen normen en waarden

Zo zal ik bijvoorbeeld nooit reclame maken voor een alcoholisch drankje, of voor andere dingen die tegen ons geloof ingaan. Maar zo zal ik bijvoorbeeld wel reclame kunnen maken voor producten waar ik wel achter sta, die ik fijn vind om te gebruiken, of dingen waarvan ik denk dat jullie als lezers er iets aan hebben. Stel je voor, er is een badpakkenmerk dat zwempakken verkoopt die je auwrah bedekken maar die niet alles bedekken, zou ik daar wel over nadenken omdat je dat dan wel zou kunnen gebruiken als je met andere vrouwen gaan zwemmen. Zo zal ik altijd de overweging maken of ik het met mijn eigen normen en waarden kan verenigen. Ik vind dat je als blogger wel een verantwoordelijkheid hebt om eerlijk te zijn met je lezeres en niet iets te promoten dat je zelf niet zou gebruiken of waar je zelf niet achter staat.

Momenteel maak ik nog niet echt reclame. Ik heb wel al een aantal recensies geschreven en zou er nog graag een aantal aan toe willen voegen. (Hier kun je ze vinden een jihad van liefde en Onderweg naar de moskee) Gewoon omdat ik lezen heel belangrijk vind en omdat ik het leuk vind om een verslagje over een boek te schrijven.  Ik hoop dat jij als lezer ook het gevoel hebt dat je mij in dat opzicht kunt vertrouwen. Ik ben niet het type ‘alles-mooier-maken-dan-het-is. Als je mij op insta volgt (je kunt hiernaast klikken op het icoontje van insta om mij te volgen), weet je ook dat ik juist houd van eerlijkheid en van alles vertellen hoe het is.

Hopelijk heb je nu een beter beeld over waarom bloggers reclame maken en of ze commercieel zijn. Heb je er nog vragen over kun je ze altijd stellen.

, ,

Wat heb ik deze 2 weken gedaan? | Netwerkevent & Winactie

Zoals gezegd ga ik elke dinsdag en donderdag bloggen en vandaag is het dinsdag! Het heeft wat moeite gekost omdat het momenteel herstvakantie is maar het is uiteindelijk toch gelukt. Het leek me leuk om deze keer een overzichtje te schrijven van de laatste 2 weken zodat jullie een beetje een idee hebben wat ik gedaan heb.

Mijn man ging op reis

Nou, ten eerste vertrok mijn man op donderdag de 19e oktober voor 2 weken naar Marokko. Ik had er een beetje gemengde gevoelens bij. Ten eerste kwam de herstvakantie eraan wat betekende dat ik vrij lang alleen was met de kinderen maar ten tweede gunde ik het hem heel erg op bij zijn moeder op bezoek te gaan. Ze woont namelijk in Marokko.

Gelukkig was Greg erbij!

 

Gelukkig ging hij met zijn zus want het nichtje van mijn man bleef een paar nachtjes bij ons slapen. Ze bleef van donderdag tot maandag. Het was onwijs gezellig en ik lag elke dag pas om half 2 in bed. Minstens.
Nadat zij was weggegaan kwam Greg! Greg, mijn oudste zoon. Hij woont in Alkmaar en had herstvakantie. Dat betekende natuurlijk een gezellige tijd voor ons. We hebben heel veel gepraat, gesnoept, gelachen, gebrainstormd en heel veel andere dingen gedaan.

 

brainstormen met mijn zoon

Afgelopen donderdag zijn we samen de stad in gegaan om wat dingen te bespreken. Hij doet namelijk de opleiding Communicatie & Marketing en wilde me helpen met plannetjes voor mijn blog. Ook gaf ik hem al eerder het boek van Annic van Wonderen die we kregen tijdens de masterclass. Super leuk boek met hele interessante feitjes als je bezig bent met marketing. (Ik zal nog een blog schrijven over wat Communicatie & Marketing met een blog te maken hebben.)

Op vrijdag moest hij helaas weer vertrekken omdat hij nog wat dingen moest doen voordat de school weer begon en wilde hij nog afscheid nemen van een vriend die voor een langere periode vertrok. Dat was wat minder natuurlijk want als moeder wil je je kinderen zo lang mogelijk bij je hebben maar goed. Ik probeer het positief te bekijken. Hij is nu 19 en kan zelf komen als hij tijd heeft en ik weet dat het nu weer beter met hem gaat dan een paar maanden geleden. Elhamdulilah.

Netwerkevent van de momblogawards

Op zaterdag had ik iets heel leuks op de planning. Het netwerkevent dat plaatsvond voor de momblogawards die georganiseerd werd door Nele van mamaexpert
De kinderen moest ik ook meenemen natuurlijk want mijn man zat (en zit) nog steeds in Marokko. Sofie van mamaabc was zo lief om me op te halen bij de metro.

De Playmobil tafel.

Bij binnenkomst werden we gelijk onthaald met goodiebags en de kinderen kregen ook goodiebags, hoe schattig! Op de foto kun je zien wat er ongeveer allemaal inzit. Ik kan al wel vertellen dat de wafeltjes bijna allemaal op zijn en Nu’aim dezelfde avond alle dozen al open begon te trekken. Bij de ingang kwamen we ook gelijk Nathalie tegen van unicornsandfairytales. Supergezellig weer, zoals gewoonlijk.

Tijdens het netwerkevent waren de kinderen aan het spelen met allemaal speelgoed van Playmobil. Oja, het moment dat ze binnen stapten kregen ze gelijk chocolade in de hand gedrukt. Hahaha het was al gelijk een goede binnenkomer voor ze op die manier.
Ik wilde graag naar het netwerkevent gaan om kennis te maken met een aantal bedrijven maar ik wist ook niet zo goed hoe of wat. Stap je op die mensen af en stel je jezelf voor en geef je je visitekaartje? Blijkbaar wel dus maar deze trien was een beetje verlegen. Iets waar ik aan moet werken dus. De kinderen waren lekker aan het spelen maar ik moest wel opletten omdat ze af en toe aan het vechten waren. Ja hoor, zelfs toen ik aan het praten was met de contactpersonen van V-tech waren ze aan het ruzie maken en zag ik vechtende kinderen. TOPPIE!!! Dat praat niet echt lekker natuurlijk.

Wat ook tof was, was dat er een delegatie van Nederlandse bloggers was. Superleuk om even met ze te praten, ik volg ze allemaal. Ik kon het dan ook niet laten om ze even aan te spreken. Dat werd een kort maar gezellig gesprekje met:
Fleur van mamasliefste
Linda van  mamaliefde
Merel van lotuswritings en
Nicole van meisje eigenwijsje
Al met een al een leerzame avond want ik leerde wel het een en ander. Zoals dat ik echt beter moet netwerken, dat ik me niet moet schamen of onzeker moet voelen en dat ik beter mijn kinderen kan thuislaten tijdens zoiets. Soraya is op zich wel heel makkelijk maar toen we naar huis gingen was ze bijna ziek van de prikkels. Ze dacht echt dat ze moest overgeven. Er waren ook heel veel mensen, het was donker buiten, het was koud, heel veel geluid en een situatie die ze niet kende. Op de terugweg stonden we eerst bij de bushalte te wachten waar niet eens een buskwam waar ze dus echt bijna begon te flippen en toen we eindelijk in de tram zaten, was die echt stikvol omdat er een concert was in sportpaleis en wij moeten altijd langs die halte.

Ze was boos en verdrietig en nee dit is niet Soraya

Op zondag moest Soraya naar Arabisch wat ze niet leuk vond maar wat wij wel belangrijk vinden omdat Arabisch heel belangrijk vinden, zowel in de islam als in de Marokkaanse cultuur. Er gaan meer deuren open voor je als je Arabisch zowel kunt lezen als schrijven en een wereld van kennis ligt verborgen achter die deuren. Maar helaas vind ze het verschrikkelijk om naar de les te gaan. Diezelfde avond zei ze dat ze niet Marokkaans wil zijn. Die dag brak mijn hart want ik zie 2 culturen juist als een verrijking maar zij ziet het als een beperking. Er is hier nog veel werk aan de winkel en ik ga hier zeker mee aan de slag en omdat ik denk dat er nog wel meer kinderen zijn die hiermee zitten zal ik hier ook nog een blog over schrijven in de toekomst.

Op maandag hebben we helemaal niks gedaan. Maar echt, niks. Ja, op koken na natuurlijk en Nu’aim die deed ineens een middagdutje wat ik heel raar vond want dat doet hij al jaren niet meer. We sloten gisteravond af met koekjes en een kopje thee en de kinderen gaan nu heel goed slapen omdat in de goodiebags van de Lidl lampjes zaten die een sterrenhemel weergeven op het plafond. Het is echt zo rustgevend en ze hebben geen licht meer nodig als ze gaan slapen. Gewoon het lampje aanzetten en na 45 minuten gaat het lampje gewoon uit. Het werkt met Led licht en batterijtjes dus echt ideaal.

Vandaag is het zoals ik al zei dinsdag.. Over 2 nachtjes komt mijn man weer thuis. Eindelijk. Ik hoop dat we dan even wat leuks gaan doen en ik zie er echt naar uit om de zorg weer te delen met hem.

Ojaaa helemaal vergeten, ik heb op instagram een winactie lopen! Als je kans wilt maken, volg me dan op instagram en laat me onder de foto weten dat je meedoet.  Je kunt me hier vinden: fatimama.nl

Veel liefs en tot snel!

, , , , ,

Heb je ook zo’n schuldgevoel moeder?

Ik denk dat echt elke moeder het wel kent: “schuldgevoel”. Voordat je kinderen krijgt heb je totaal geen idee wat het is maar vanaf het moment dat er een baby in je buik zit, of soms al voor je zwanger bent, gebeurt het: Je krijgt een schuldgevoel. En geloof me, een schuldgevoel is echt goed. Een schuldgevoel betekent dat je het allerbeste voor je kindje wil en dat je je verantwoordelijk voelt als dat niet zo is. Op die manier zorg je als moeder ook dat je kleintje het beste krijgt dat jij kunt geven.
En let op he, want dat betekent niet dat je je kindje altijd moet verwennen ofzo of altijd de zin moet geven. Het betekent gewoon dat je altijd je best doet om een evenwicht te vinden tussen wat je kind gelukkig maakt en het beste voor het kind is en wat het beste is voor jou.

‘Als de moeder gelukkig is, dan is het kind het ook’, hoor ik heel vaak. En dat is ook zo maar tegelijkertijd zullen de meeste moeders hun eigen geluk opgeven voor dat van hun kind. Zo heb ik de kleinste 2 jaar lang met pijn en moeite borstvoeding op verzoek gegeven. Ik was dat sowieso van plan maar het was lastiger dan ik in eerste instantie dacht. Hij wilde heel, heel vaak drinken en het tijdstip maakte voor hem ook niet uit. En dat ik om 6 uur moest opstaan om Soraya naar school te brengen boeide hem ook niet veel. Hij wilde en ik gaf. Dat ik met gigantische wallen en slaapgebrek rondliep, was omdat ik een schuldgevoel kreeg als ik hem dat niet zou geven. Die 2 jaar was voor mij zeer belangrijk omdat wij hadden besloten hem niet te laten vaccineren en we hem daardoor een zo gezond mogelijk immuunsysteem wilden geven. En borstvoeding is daar gewoon heel goed voor. En omdat er ook in de Koran staat dat een vrouw 2 jaar borstvoeding moet geven, was dat voor mij zo klaar als een klontje.
(Meer over borstvoeding kun je lezen bij aziema fatima of bij Madelon van Waymadi.

Maar waarom ik vandaag over schuldgevoel wilde schrijven is omdat ik het vandaag weer had. Dat vreselijke gevoel dat ik het liefst wil negeren. Het begon al toen Soraya uit bed kwam. Vandaag is het namelijk weer de eerste dag na de herfstvakantie en ze zag er een beetje tegen op. Het feit dat haar amandelen bijna haar luchtpijp afsluiten en ze daardoor niet goed slaapt en zich niet goed voelt helpen daar niet bij. Ik besloot toch haar naar school te brengen want binnenkort moeten haar amandelen eruit en dan mist ze sowieso al een hele week school en ze heeft dat echt nodig. Ik wil niet dat ze achter gaat lopen.

stockfoto pixababy

Dus daarna kreeg ik het weer toen ik Nu’aim wegbracht. Op maandag is het turnen en dan is er een juf die hij niet elke dag heeft en dat na een week hangen en plakken bij mama. Das niet gemakkelijk. Dus hij begon al te huilen en wat het voor mij nog erger maakte was dat hij zijn regenlaarsjes aan had. En dan moet hij zo gaan turnen. Aaaw zielig toch? Ik had er helemaal niet aan gedacht. Stomme mama. En ondertussen was Soraya ook al gekomen naar de kleuterschool want haar tas met turnspullen (is het raar dat ik het nog steeds liever gym spullen wil noemen?) die hing nog aan de buggy en de juf was een beetje geïrriteerd geraakt omdat ze die niet bij zich had en er waren nog andere kinderen die nog steeds niet in orde waren met hun spullen. Zij normaal wel natuurlijk maar we zijn in België en de juffen zijn hier toch een beetje onaardiger en kunnen wel eens heel hard praten als ze niet blij zijn. Soraya kwam dus huilend aan bij mij. Ze kan daar gewoon niet tegen. En weetje, ik ook niet dus ik snap haar. Gelukkig was haar eigen juf heel lief en pikte ze dat goed op. Thankyou juf Karen (die dit toch niet leest hahaha). Maar goed, ik ging dus niet heel blij van school weg. Schuldgevoel all over, like glitters op kerstkaarten.

Nou vertel, ook al met een schuldgevoel begonnen op deze maandag?

 

 

,

Wat is Ramadan. |Ramadan dagboek 2016

Goeiemorgen, we zitten inmiddels alweer op dag 7 van de maand Ramadan. Vandaag zal ik je vertellen over hoe ik nu over de Ramadan denk en over hoe de Ramadan nu voor mij verloopt. Heb je vragen, kun je die onder mijn blog stellen en ik doe dan mijn best om ze te verwerken in een volgende blog. Lees meer

, , , ,

Fatimama’s inspirators, wie zijn mijn voorbeelden?

Ik ben iemand die erg houd van realitysoaps, persoonlijke blogs, verhalen van mensen op de bus en alles waardoor je mensen beter leert kennen. DE MENS an sich. Het heeft mij ook altijd heel erg geïntrigeerd hoe mensen succesvol worden. In deze maatschappij leer je dat je naar school moet gaan, goed je best moet doen en dat je dan succesvol zult worden. Als je niet zo goed kunt leren, zul je niet zo veel succes hebben. Ik heb daar niet zo veel mee. Een schop tegen de gevestigde maatschappij? Lees meer

, , Yes, het is bijna Ramadan! #RamadanChallenge2016

Ramadan, als je geen moslim bent is de Ramadan heel apart, je kunt er precies je vinger niet opleggen maar snapt dat het speciaal is voor moslims. Je vraagt je af hoe mensen dat vol kunnen houden, de hele dag niet eten en dan wel een maand lang. Vandaag vertel ik een beetje over mijn Ramadan en hoe ik er tegenaan kijk dit jaar. Lees meer

, ,

Huh?

Als je moeder bent dan zijn er vast wel dingen die jouw kind doet die raar zijn of grappig. Ik heb regelmatig een ‘huh’ moment. Hieronder heb ik er een paar opgeschreven omdat mamabloggers dat nu eenmaal doen. Je kunt je blog keihard misbruiken om over je kinderen te schrijven. I like that! Ok, ok hier komt het: Lees meer

, ,

Waarom (nog) een mama blog?

Toen ik begon met bloggen deed ik dat omdat ik via die weg mezelf wilde leren kennen. Dingen opschrijven die door je hoofd gaan is altijd goed om voor jezelf dingen duidelijk te krijgen. Zo krijg je een duidelijk overzicht en zal je hoofd wat minder vol worden. Tenminste, zo gaat dat bij mij. Toen ik begon met bloggen in 2003 was bloggen helemaal anders. Het enige dat ingewikkeld was, was je codering zo invullen dat alles bij elkaar klopte. Je had dan een paar thema’s, niet zo veel als nu, en je kon je blog dan zo een klein beetje aanpassen. De plugins die je had waren mega simpel. In tegenstelling tot nu.

Als je een beetje begint met bloggen en bloggers leert kennen en daardoor ook weer meer blogs leest, zul je merken dat er veel meer achter zit dan alleen maar verhaaltjes typen. Ik was dit in eerste instantie van plan maar gaandeweg leert men, zo ook ik. In het begin wist ik ook niet zo goed over welk onderwerp ik zou moeten schrijven maar dat ik wilde schrijven stond vast. Ik begon te schrijven en te schrijven en na verloop van tijd ontdekte ik dat ik bijna aldoor schreef over de kinderen, over mijn leven als moeder, dingen van school. Terwijl ik in het begin mijn blog niet kon omschrijven, kreeg die omschrijving ineens steeds meer vorm. Vanzelf. Het drong tot me door dat ik eigenlijk een moederblogger ben. Ja, weer een moederblogger. En dat terwijl ik dat absoluut niet wilde. Sommige moederblogs hebben zo iets belerends, alsof ze precies weten hoe het moederschap werkt en wat je wel en niet moet doen. Storend om dan te ontdekken dat je eigenlijk zelf ook over het moederschap schrijft.

Nadat het tot me doorgedrongen was, begon ik er over na te denken hoe het zou zijn om een mama blog te starten. Ik ben mijn hele leven al iemand geweest die niet iets doet omdat iedereen het doet. Als iedereen het doet, wil ik eigenlijk al niet meer. Toch voelde ik dat ik er mee door moest gaan. Simpelweg omdat geen een blog hetzelfde is. Het hoofdonderwerp is misschien hetzelfde maar de subonderwerpjes zijn allemaal verschillend. Het grote verschil met de andere bloggers, is dat ik een moslim mama ben. Niet dat ik mezelf nu in een hokje wil stoppen want elke moeder wil hetzelfde voor haar kind. Je wilt dat je kind gelukkig is. De normen en waarden die je dat kind meegeeft, die kunnen verschillen. En dat is iets waarin ik mezelf kan onderscheiden. Er zijn wel moslimama’s die bloggen maar niet heel veel. En we hebben allemaal een andere invalshoek. En natuurlijk schrijf ik niet alleen maar dingen over mijn leven als moslima. Want boven alles ben ik een mens en mijn gevoelens zijn hetzelfde als die van andere mensen.

Dat is dan ook wat ik hoop te bereiken, meer begrip voor bepaalde keuzes die wij maken en bovenal wil ik dat iedereen zich thuis voelt op mijn blog. Dat je weet dat ik een moeder niet beoordeel op de keuzes die ze maakt omdat elke moeder een ander draagvlak heeft. Dat ik bepaalde keuzes maak wil niet zeggen dat een andere moeder dat ook kan. Ik heb dan misschien 2 jaar borstvoeding gegeven aan de jongste, maar zij is misschien wel een veel geduldigere moeder die veel liever is. en dat is uiteindelijk het belangrijkste vind ik. We kunnen niet oordelen over een ander want zolang we niet in haar schoenen staan weten we niet waarom ze tot die bepaalde keuze is gekomen. Denk jij er ook zo over?

, , ,

Waarom wil ik dat mijn kind leert bidden?

Zoals iedereen wel weet, bidden praktiserende moslims 5 x per dag. Vroeger had ik niet zo veel met bidden en met vroeger bedoel ik, toen ik nog een klein, niet moslim meisje was. Ik begreep sowieso niet zo veel van geloof. Op de school kregen we wel eens les over God en ook heb ik mijn 1e communie gedaan en zaten we met kerst en andere belangrijke dagen in de kerk. Maar ik snapte het gewoon niet zo. Toch leer ik mijn kleine meid van 7 nu wel dat ze hoort te bidden. Apart of niet?Er zijn meerdere redenen. Lees meer

Yeah vakantie…..

Op zich was dat wel het eerste wat ik vrijdagmiddag dacht. Alleen toen mijn man ’s avonds thuis kwam, leek het er op dat hij ziek werd. En inderdaad zaterdagochtend moest hij om 4 uur opstaan om te gaan werken maar toen ik wakker werd, lag hij nog te slapen. Lees meer