Berichten

, ,

Het leven na een koortsstuip

Ten eerste wil ik mijn excuses aanbieden. Aan jullie, mijn lezers. Sorry dat het zo lang heeft geduurd voor er weer een nieuwe blog online is gekomen. De reden is zoals de titel al zegt een koortsstuip.

Mijn oudste 2 kinderen kreeg ik toen ik nog jong was. Ik deed de dingen zoals ik dacht dat het hoorde. Met vallen en opstaan maar zonder echt bewuste keuzes te maken. “Just go where all the sheeps go.” Zoiets. Vanaf dat ze klein waren konden ze al terecht bij mijn moeder als ik eens weg moest. En af en toe gingen ze ook naar hun vader. Ik leefde gewoon maar niet bewust.
Vanaf het moment dat ik moslima werd, in 2004, begon ik bewuster te leven en meer na te denken over bepaalde keuzes maar nog steeds niet hetzelfde als nu.

Dat begon zo’n beetje in 2008, toen Soraya geboren werd. Ik ging als moslima het moederschap (opnieuw) in en realiseerde me dat een kind krijgen een hele verantwoordelijkheid is en dat God mij die verantwoordelijkheid had gegeven. Ik moest daar dan dus goed voor zorgen. En ik deed mijn best. Soraya kreeg 18 maanden borstvoeding en ik was thuis bij haar. Na 18 maanden ging ik werken maar dat was in Kinderopvang Twinkel en ik kon haar meenemen. Maar goed ook want het was me niet gelukt om een opvangplaats te vinden waar ik me ook goed bij voelde. Tot ik zwanger werd van Nu’aim werkte ik daar. Helaas kon ik niet door blijven werken. Aangezien ik een verkorte baarmoederhals heb, mocht ik niks optillen en zwaar werk doen. En in de kinderopvang til je nu eenmaal vaak kindjes op.

De zwangerschap van Nu’aim was zwaar. Ik was heel dik, hield veel vocht vast en kon niet meer slapen. Nadat Nu’aim geboren werd ging het een paar weken goed. Totdat hij ineens stopte met ademhalen. Op dat moment ging mijn kind voor mij dood. Mijn man begon de shahada (geloofsgetuigenis) op te zeggen en ik begon koran te reciteren. Dat is iets wat ik NOOIT doe waar mijn man bij is omdat ik me schaam voor mijn uitspraak van het Arabisch. Mijn man begon te huilen en ik raakte in paniek en belde 112. Die kwamen heel erg snel en Nu’aim was ondertussen alweer bijgekomen. Die dag, in 2003, heeft de rest van mijn leven veranderd. Vanaf dat moment was ik alle kennis die ik als moeder had, kwijt. Als hij huilde deed ik hem in de kinderwagen en begon hysterisch heen en weer te rijden. Echt. Obsessief. HIJ MOCHT NIET HUILEN! Nee, want dan kon het weer gebeuren misschien.

Hij heeft toen een paar dagen in het ziekenhuis gelegen ter observatie en er werden allerlei onderzoekjes gedaan om te achterhalen waarom dat was gebeurd. Er kwamen uiteindelijk niet veel uit en het werd een ALTE genoemd. (Als je op het woord ALTE klikt kun je meer uitleg vinden over wat het precies is.) We werden weer naar huis gestuurd wat op zich goed was maar ik had echt naar een psycholoog moeten gaan want vanaf dat moment dat het was gebeurd was ik zo snel bang. Ik kon niet meer rustig slapen omdat ik bang was dat het weer gebeurde. Ik werd een hele bezorgde moeder.

Nu’aim is in zijn hele leven nog nooit bij een oppas op kinderopvang geweest. NOOIT. Hij is nu 4,5 en de enige momenten dat hij zonder mij was waren of op school of bij zijn vader. Bij niemand anders. Dat Nu’aim op zijn 3e en zijn 4e een koortsstuip kreeg, is natuurlijk iets wat het nog erger gemaakt heeft. De eerste keer dacht ik nog dat het toeval was en dat het kwam omdat ik hem te warm had aangekleed en dat hij daardoor zijn warmte niet kwijt kon. Maar de laatste keer was het ergste.

 

Hij had wat koorts maar ik dacht niet gelijk aan het ergste. Ik was eigenlijk voor het eerst sinds die ALTE en de eerste koortsstuip wat geruster over die koorts. Hij wilde graag spaghetti dus ik was bezig om die te maken tot ik ineens een vaag geluid hoorde. Ik was aan de telefoon en ik riep: HIJ HEEFT EEN KOORTSSTUIP! Ik smeet letterlijk mijn telefoon naar achter en probeerde hem goed neer te leggen zodat hij zich niet kon bezeren aan speelgoed ofzo. Ik pakte ondertussen mijn telefoon weer en belde 112. Die kwamen weer gelijk. In het ziekenhuis aangekomen, kreeg hij gelijk ibuprofen en werd zijn koorts gemeten: 39,4
De schrik die ik in mijn lijf voelde op het moment dat ik mijn kind zag stuipen is niet te omschrijven. Het is zo angstaanjagend!

Na deze gebeurtenis kon ik niet meer slapen en was continue bang. Wat natuurlijk logisch is. Het ziet er heel eng uit en je bent bang dat je je kind verliest. Je wordt de OVER bezorgde moeder waardoor je niet meer goed kunt functioneren. Daarom besloot ik hulp te zoeken en daarom ga ik binnenkort praten met een psycholoog. Ik wil dit trauma kwijt. Ik wil het verwerken. Ik keek zojuist een filmpje over een aanval en de tranen sprongen al weer in mijn ogen, dat gevoel als je kind een koortsstuip krijgt is niet te doen. Wat je moet doen als je kind een koortsstuip krijgt is dit: wat te doen bij een koortsstuip.

Ik ben altijd al de overbezorgde moeder geweest voor Nu’aim maar ik moet mezelf nu echt remmen en soms dingen doen die niet goed voor mij voelen. Ik moet hem naar school brengen, ik moet hem alleen laten slapen, ik moet hem soms alleen met zijn papa laten en ik moet mijn leven weer terugkrijgen. En weetje, ik moet leren dat iets voor mezelf doen, zoals bloggen, helemaal ok is. En dat ik niet een schuldgevoel moet hebben als ik wil bloggen. Want als ik goed bezig ben met bloggen en regelmatig een blogpost deel, voel ik me goed. En dat kan alleen maar goed zijn voor de kinderen.

Ik hoop dat je snapt waarom ik geen consequente blogger ben. Ik probeer meer regelmaat te brengen in het schrijven maar als dat niet direct lukt, hoop ik dat je het begrijpt.

Veel liefs..