,

Me, myself and I

Als je mij vraagt hoe ik over mezelf denk, zal je iets horen wat je niet gelooft als je naar mij kijkt. Ik ben heel open en gezellig, altijd klaar voor een babbeltje. Soms ben ik te open waardoor mensen misbruik maken van wat ik ze vertel maarja so be it. Ik kan mezelf niet veranderen. Ik ben wie ik ben. Jarenlang heb ik mezelf walgelijk gevonden. Dat gevoel krijg je niet zomaar. Dat is iets wat mensen je wijsmaken. En bij mij is het er wel ingestampt. Letterlijk.

Op de basisschool werd ik gepest. Vaak. Soms werd ik zelfs opgewacht. Ik weet nog een keer dat ik naar school toe liep en vastgehouden werd door een paar meisjes die me dan met mijn eigen gymtas in mijn buik sloegen. Dat was vernederd. Of toen ik in de eerste klas, of groep 3 zat en ze sneeuwballen in mijn muts deden. Zij. Zaten in groep 8. Vonden ze gewoon grappig. Of die keren dat ik uitgscholden werd. Achja, dat hoorde erbij. Toen ik naar de LAVO ging, veranderde dat. Gelukkig. Ik was nog altijd niet populair maarja ik was allang blij dat ik redelijk geaccepteerd werd. Na de LAVO ging ik naar de LDS Lagere Detailhandel School. Dat was oké maar het leukste vond ik de KMBO. Daar kreeg ik een normaal leven en kon ik eindelijk mezelf zijn. Ik weet nog wel een keer dat een jongen, redelijk populair, zei dat hij mij altijd zo’n mooi meisje vond. Ik kan het me nog inbeelden alsof ik daar sta. We stonden in een groepje. Er was geen enkele reden om aan te nemen dat hij loog of me voor schut wilde zitten maar ik ging er gewoon wel vanuit. Ik werd knalrood en voelde me echt voor paal gezet. Daarna wilde ik eigenlijk niks meer met hem te maken hebben. En als ik hem zie voel ik nog steeds woede. Hoe durfde hij…En eigenlijk is dat hoe ik omga met complimentjes. Het voelt fout. Het voelt alsof iemand grapjes met me zit te maken. Al word ik er niet meer boos van. Ik geloof het gewoon niet zo.

Nadat ik van school af was kwam ik de vader van de oudste 2 tegen en wat ik met hem heb meegemaakt wens ik niemand toe. Wat een draak van een vent. Het erge was dat hij mijn gebrek aan zelfvertrouwen wel handig vond. Hij kon er lekker op doorgaan en me zo de grond intrappen. Zo kon hij mij afhankelijk maken. Ik wil er niet te veel woorden aan vuil maken omdat ik hem dan nog te veel eer geef. Ik ben blij met mijn 2 oudsten. Punt is wel dat ik daardoor nog minder zelfvertrouwen kreeg dan ik al had. Dat is iets dat ik nog dagelijks met me meedraag. Het is niet handig als iemand iets positiefs tegen je zegt en je er al bij voorbaat van uitgaat dat het alleen maar is om jou een goed gevoel te geven omdat ze het zielig vinden als je verdrietig wordt. Das een raar ding. Ongrijpbaar.

Inmiddels ben ik 41. Ik ben gaan bloggen om te ontdekken wat ik wil en wie ik ben. Inmiddels word me steeds duidelijker wat ik wil en wie ik ben en dat is fijn! Ook word me steeds meer duidelijk dat er bepaalde negatieve factoren in mijn leven zijn waardoor het voor mij haast onmogelijk is om te zijn wie ik ben. Nouja, misschien niet onmogelijk maar ook niet heel gemakkelijk. Het mooie is dat ik echt prachtige reacties krijg als ik iets schrijf dat recht uit mijn hart komt. Alsof hetgeen dat ik mis in mijn leven, me nu wel toekomt op een iets andere manier dan ik gehoopt had. Het maakt dat ik wel zelfvertrouwen krijg. Dat ik mag zijn wie ik ben. Ook al ben ik soms een lompe trut en hopeloos gevoelig. Het maakt me sterker om te merken dat lezers waarderen wat en hoe ik schrijf. En dat maakt me sterker. Want dit is wat ik wil, ik wil schrijven. En inshaAllah maakt het me op een dag zo sterk dat mijn ziel net als een lelijke rups een prachtige vlinder zal worden..

4 antwoorden
  1. Najat
    Najat zegt:

    Wat heftig allemaal! Kan alleen maar denken hoe graag ik je zo’n harde dikke knuffel wil geven! Zo hard alsof hij dan beter in je hart terecht komt ofzo haha. Als je heel je leven hoort dat je waardeloos bent dan ga je dag helaas geloven. Heel herkenbaar. Ik heb zo een bewondering voor hoe sterk je bent. Als je na zoveel te hebben meegemaakt nog zo’n goed mens bent… Prachtig om te lezen. Je lijkt me echt een wereld wijf en hoop je een keer te kunnen ontmoeten. Dikke, harde knuffel die in je hart aankomt haha, Najat

    Beantwoorden
  2. Sara
    Sara zegt:

    <3 voor jou! Blijf vooral schrijven en laat je niet klein krijgen. Schrijven opent deuren naar andere mogelijkheden, naar dromen en andere werelden. Door te schrijven creëer je dingen, soms onmogelijk, maar vaak genoeg gewoon fantastisch.
    Ik moet eerlijk zeggen dat ik het zelf nog steeds een heel moeilijk iets vind, mezelf zo bloot geven door te schrijven. Dat houdt me vaak tegen.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *