In tegenstelling tot wat de titel laat denken, gaat het niet over de eerste keer die je waarschijnlijk onmiddellijk in je hoofd krijgt. Natuurlijk niet, ik ben een moslima en praat niet in het openbaar over zulke dingen. Dat zijn privé dingen. Nee, deze keer gaat over moslim worden.Ik schreef dit naar aanleiding van een opdracht in een tijdschrift voor schrijvers, jaren geleden. Ik mocht dat inleveren als opdracht voor Nederlands omdat ik qua niveau hoger zat dan de rest van de klas. De opdracht was: “Schrijf over je eerste keer”. Die eerste keer mocht je vrij invullen. Voor mij werd het de eerste (en enige) keer dat ik moslim werd.

De eerste keer dat ik moslim werd, was op een vrijdag. Zo’n vrijdag waarop je je voelt zoals je je nooit in je leven meer zult voelen.
Ik, een alleenstaande moeder die altijd bezig was met uitgaan, van een drankje hield en van al die dingen meer, was van plan om moslima te worden. Op zich best raar maar goed, ik had ervoor gekozen omdat het ‘goed’ voelde dus moest ik ook de volgende stap in dat proces nemen. Wat dat inhield, was dat ik naar de moskee zou gaan om mijn geloofsbelijdenis uit te spreken in het bijzijn van andere moslima’s.

Nooit, nouja, BIJNA nooit, was ik zo zenuwachtig als die dag. Voor het eerst naar een moskee, voor het eerst een hoofddoek op en ik had zelfs voor het eerst een Marokkaanse jurk aan op straat. En oh boy, wat ik voelde ik me opgelaten. Ik denk niet dat ik me ooit zo ongemakkelijk heb gevoeld als die dag. Terwijl mijn collega-moeders hun kinderen na de middagpauze weer terug naar school brachten, zat ik, in djellaba op de fiets. Niemand herkende me van de moeders maar mijn hart klopte in mijn keel elke keer als ik weer een andere moeder zag. Mijn hart had niet sneller kunnen kloppen als tijdens dat ritje van mijn huis naar de plek waar het allemaal zou gebeuren.

Eenmaal aangekomen, moest ik naar binnen. Gelukkig werd ik opgevangen door een paar andere moslima’s die me hielpen met mijn eerste gebed. Zo zenuwachtig als ik al was, werd ik ook nog echt door al die vrouwen aangekeken en verhip, mijn buurvrouw zat er ook tussen. De buurvrouw van mijn beste vriendin die naar Marokko werd gestuurd toen we nog maar 14 waren (was het echt zo lang geleden Faat?). Maar goed, ik dwaal af.
Na het begroetingsgebed, moest ik nog even wachten tot ook de imam klaar was met zijn wekelijkse preek op vrijdag, de ghoetba. Die preek duurde voor mijn gevoel werkelijk eeuwen.
Na 3 eeuwen, gingen we dan bidden en pas DAARNA ging ik de shahada doen, een van de zuilen van de islam, om mezelf eindelijk moslima te kunnen noemen. (Ik zeg wel eindelijk maar was pas 3 maanden bezig met mezelf te verdiepen in de islam).

Eindelijk was dan het gebed ten einde en werden de vrouwen opgeroepen om nog wat langer te blijven. Er zou namelijk een Nederlands meisje, (ik) haar shahada opzeggen. Een meisje die ik via internet had leren kennen was er ook bij en zij zou me er doorheen loodsen en alles in het Arabisch voorzeggen aangezien mijn Arabisch toen (en nu nog steeds), niet bepaald vloeiend was. Ik begon me psychisch stilletjes aan voor te bereiden…
Ik zat me zo psychisch voor te bereiden dat ik niet door had dat het meisje al bezig was. ‘Ashadoe an la illaha illah Allah- toen was ze stil.. OEPS, my turn! En daar ging ik: “Ashadoe an la illaha illah Allah wa ashadoe anna Mohamedan abdoehoe wa rasoel Allah”.

 

Wauw ik was moslima!!!!

Voor ik het goed en wel doorkreeg wat er gebeurde en wat ik had gezegd en hoe ik me voelde, begonnen vrouwen bijna kleine vechtpartijtjes te krijgen om maar de eerste te zijn die mij feliciteerde. Vrouwen huilden en waren uitzinnig van vreugde omdat er een Nederlandse vrouw moslim was geworden.
Nadat ik bont en blauw was gekust, en gefeliciteerd was in talen die ik nooit zou verstaan, bedacht ik me, nog steeds beduusd door het gebeurde, wat er nou allemaal echt gebeurd was; ik was voor het eerst naar een moskee gegaan en was moslima geworden. Wauw, moslima geworden! Vanaf dat moment was ik voor God een moslim, iemand die God gehoorzaamt!
Werkelijk adembenemend zeg! Ik, Michelle, ik, degene die altijd zei dat God niet bestond, dat het onzin was, dat mensen die geloven dom zijn, was gewoon moslim geworden! Wie had dat nou kunnen bedenken!?
Als iemand me dit jaren geleden verteld zou hebben, zou ik echt zo hard gelachen hebben dat zelfs de ijsberen op de Noordpool hun oren dicht zouden houden.

Mijn eerst dag als moslima was zo -WAUW-. Zo apart en vanaf het moment dat ik de moskee binnenstapte, wist ik dat ik op de juiste plek was, om het juiste te doen. Dat ik al die jaren dat ik geen moslim was, eigenlijk niet geleefd had, dat ik nu pas kon beginnen met mijn leven. En dat is ook precies wat ik gedaan heb, die dag dat ik voor het eerst moslim werd.
Het leek alsof ik als een ander persoon naar buiten stapte als dat ik binnen kwam. Echt, ik zweer het. Ik was veranderd. Vanaf dat moment voelde ik me zo verbonden met de aarde, de dieren, de mensen en met God. Vanaf dat moment voelde ik diepe dankbaarheid voor alles op aarde.

Grappig, deze opdracht zou gaan over de eerste keer dat ik moslim werd maar eigenlijk, na me voor de geest te hebben gehaald wat ik toen voelde, gaat dit niet over de eerste keer dat ik moslim werd. Nee, daar gaat het niet over. Dit stukje gaat over de dag dat ik mijn leven terugkreeg. De eerste dag, de eerste keer dat ik als nieuw mens, mijn leven binnenstapte om het met hernieuwd inzicht te gaan leven…

Gemaakt met CanVa

 

Wil je nog meer lezen over mijn bekering:
mijn bekering tot de islam