, , ,

Hoe ik mijn man leerde kennen..

Toen ik anderhalf jaar moslim was, zag ik ineens, toen ik bij mijn moeder voor de deur zat, mijn man langsfietsen. Mijn hart sloeg een slag over en ik wist direct van binnen dat ik wel met hem wilde trouwen.
Na die ene keer zag ik hem nog vaker fietsen en iedere keer schrok ik, mijn hart sloeg een slag over. Mijn gezicht werd knalrood maarja, meer dan elkaar aankijken ging niet natuurlijk. That’s how halal love goes.

Na een flink aantal maanden wilde ik naar mijn vriendin gaan die in Rotterdam woonde en daarvoor moest ik met de trein. Mijn man ging die dag toevallig ook met de trein. Voor het station Alkmaar stond hij dan. Ik ging snel de boekenwinkel in om leesvoer te halen maar ik kon me totaal niet concentreren omdat hij daar bleef staan. Uiteindelijk moest ik toch mijn trein halen dus liep ik naar buiten.
Hij keek me aan en zei: ‘salaam aleikum’. Wooow, ik dacht dat ik dood ging joh!
Ik groette hem terug en liep zo snel mogelijk naar de trein.
Toen de trein ging, ging hij pre-cies aan de andere kant zitten. Zo precies naast mij maar dan aan de linkerkant van de trein. Wat vreselijk, ik heb die 40 minuten die ik in de trein moest (ik moest overstappen op Sloterdijk) maar ternauwernood overleeft van de zenuwen.

Uiteindelijk kwam er dan toch een einde aan de treinreis en wat bleek, hij stapte ook uit. Hij stapte uit voor mij wat mij de kans gaf hem eens goed van achter te bekijken. Astagfirullah. Anyway, toen ik boven kwam om naar de volgende trein te gaan, zag ik hem niet meer.
Maar ineens hoorde ik een stem achter me: ” mag ik je wat vragen?”
Die vraag was het begin van wat nu al bijna 12 jaar lang duurt. In september zijn we, inshaAllah, 12 jaar getrouwd.

In die tien jaar hebben we echt zo ontzettend meegemaakt. Heel veel verschillende appartementen gehad, heel veel problemen gehad, heel veel misverstanden, geldproblemen, verschillende auto’s, baantjes, 1 kindje overleden na 5 maanden zwangerschap, 2 gezonde kinderen. En eigenlijk, toen ik hem zag en toen de onderhandelingen begonnen waren, had ik een heel ander persoon verwacht. Ik had een totaal ander beeld van het huwelijk. In films gaat het altijd zo makkelijk maar dat je in de realiteit aan elkaar moet wennen en dat daar ruzies en tranen bij horen, dat zie je niet.

Het advies dat ik heb voor degene die nog niet getrouwd zijn en praktiserend zijn: Als je iemand ontmoet, stel veel vragen, heel veel vragen. Ga niet direct over 1 nacht ijs! Als iemand voor jou bestemd is, dan komen jullie altijd samen. Doe salaat istichaara. (dit is een smeekbede waarin je eigenlijk aan God vraagt om het goede voor jou. Als hetgene waar je op dat moment over bidt niet voor jou bestemd is, dat het dan weg van je gaat.) Op het moment dat je dat doet, accepteer je wat er dan ook voor uitkomst is. Het huwelijk is vechten, het is bloed, zweet en tranen maar vertrouw erop dat Allah je geeft wat je nodig hebt. En wat je nodig hebt is niet altijd wat JIJ denkt dat je nodig hebt. Soms heb je moeilijkheden nodig om sterker te worden en dat kan betekenen dat je man niet is wat je dacht dat hij was. Dat is dus niet altijd slecht want als je verder kijkt dan je neus lang is, zul je beseffen dat soms, hetgene dat je nodig hebt, tranen zijn. Tranen om je eigen blokkades op te heffen en je ziel te zuiveren van verdriet dat alles bevuilt. Want als we vanuit verdriet uit het verleden reageren op situaties in het heden, zal dat een huwelijk kapot maken. Daarom, doe doe3a (smeekbedes) en vraag Allah om hetgene dat je nodig hebt en niet om hetgene dat je wilt. Wees tevreden met je uitkomst en maak er het beste van. Natuurlijk betekent dat niet dat je bij huiselijk geweld er maar het beste van maakt. Ik heb het hier over dingen die je geest niet breken en waarvan je depressief wordt.

Toen ik me bekeerde wist ik dat een relatie zonder huwelijk niet toegestaan was maar ik vond dat niet erg. Ik was er sowieso helemaal klaar mee. Al die onzekerheden. Als ik achteraf terug kijk op hoe we elkaar ontmoet hebben en hoe we het hebben aangepakt kan ik alleen maar blij en trots zijn. We leerden elkaar voor maar 1 doel kennen. Als je geen moslim bent is dat natuurlijk onwijs raar maar je komt eigenlijk met heel veel dingen direct to the point. Voor de rest vond ik het zelf belangrijk dat er een klik was, en juist door die klik kon ik het volhouden in moeilijke tijden want kanonnen die zijn er echt.

It ain’t like Hollywood. For real. 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *