Column. Mijn eerst gepubliceerde column!

Vroeger kocht ik echt alle tijdschriften. Het begon met de Yes. Ik las hem van voren naar achter maar als eerste de column. Ik bleef dat altijd doen want columns zijn life. Ik hou er ontzettend van. Toen ik 80 jaar terug Carry zag schrijven, en zag dat ze geld verdiende met een column in de krant, wist ik dat dat mijn droomberoep was. Ik begon met schrijven want ik wist dat ik dat kon. Misschien niet perfect maar ik deed dat vroeger ook al op mijn kleine kamertje.

Ik vond het schrijven zo leuk en soms schreef ik ook gedichten. Ik weet nog dat een vriendin van mij me belde dat ze bij een radioprogramma zat en of ik over een I don’t know, zeg maar een half uur ofzo, een gedicht kon schrijven over een tshirt met feromonen. En hoppa, het lukte en werd voorgelezen. Ik begon met bloggen en publiceerde wel elke dag minstens 1 bericht. Soms wel 3. Wel anders dan nu want nu is bloggen meer hele artikelen schrijven van minstens 300 worden maar ik schreef elke dag. Wel bedroevend triest van kwaliteit maar ik deed het tenminste en er waren mensen die het leuk vonden om te lezen.

Het grappige is dat ik toen ook 2 kinderen had. Ik was zelfs een alleenstaande moeder. Maar ik maakte tijd. Na verloop van tijd kwam ik mijn huidige man tegen en werd het bloggen veel minder. We gingen verhuizen naar Antwerpen en daar had ik geen internet en zo schreef ik steeds minder. Na verloop van tijd besloot ik weer te beginnen omdat schrijven mijn zuurstof is. Ik krijg alles op een rijtje en het werkt zeer therapeutisch voor mij.

Op een gegeven moment kwam de Aya op de markt. Een islamitisch tijdschrift. Voor mij echt heel tof want het was alles wat ik leuk vond. Een tijdschrift, Islamitisch en met artikelen die mij aanstonden en waar ik meer informatie over wilde. Er stond een oproepje in om je verhalen in te sturen. En ineens besloot ik om een column te schrijven en die op te sturen. En guess what? Het werd gepubliceerd. Any idea hoe ik me voelde? Like really good! De dag dat het nummer in de brievenbus zat voelde ik me zoooo goed! Want dit was echt een droom die uitkwam. Ik luister de laatste tijd enorm veel naar podcasts over dromen en doelen stellen en ik merk dat er een paar dingen zijn die al uitgekomen zijn. Door ze ook gewoon te doen. Niet op een ander te wachten maar gewoon zelf je doelen stellen en ervoor gaan. Zolang het niet tegen de Islam ingaat (voor de moslims), kun je natuurlijk gewoon je doelen bereiken. Alleen.. Dat lukt niet als je niks doet.

Nou wil je mijn column lezen?
Hier is ie!  Nouja eerst de cover natuurlijk.

Nou en hier is tie dan!

 

We weten van tevoren niet welke richting we uitgaan, maar Allah, de Verhevene, verlicht ons pad. Hij laat ons zien, of voelen, welke kant de juiste voor ons is.

Op een druilerige, doordeweekse dag verwonderde ik me over mijn leven. Over alle mensen die eens op mijn pad meeliepen. Over alle plaatsen waar ik ben geweest. Over alle huizen waarin ik heb gewoond en over alle gebeurtenissen die plaatsvonden. Kleine en soms ook grote dingen.

SubhanAllah, soms maak je iets mee wat zijn weerga niet kent en staat je wereld, en soms ook die van je dierbaren, ondersteboven. Je weet niet wat te doen en je gaat kopje onder in de woelige zee der emoties. Je denkt nooit meer boven water te komen. Je stikt in je eigen verdriet. Maar dan plotseling, zie je ineens een klein straaltje zon en zoek je een weg terug. Je krijgt langzaam weer de kracht om te gaan zwemmen en komt langzaam weer op adem.

Na verloop van tijd zakt de ergste emotie. Je accepteert en gaat verder. Je bent weer de kapitein op jouw schip. Althans, zo voelt dat. Als je door je verrekijker kijkt, zie je soms een heel ander reisdoel dan je voor ogen had. Je stapt uit je boot en kijkt om je heen. Je beseft dat je niet van plan was deze kant op te gaan, maar je voelt je daar goed. Alsof alle puzzelstukjes op hun plek vallen. Dat is je bestemming, je lot. Zo is het leven.

We weten van tevoren niet welke richting we uitgaan, maar Allah, de Verhevene, verlicht ons pad. Hij laat ons zien, of voelen, welke kant de juiste voor ons is. Al Hakim, de Wijze en Hij weet terwijl wij niks weten. En terwijl ik mij dit realiseer, voel ik een intense dankbaarheid. Dat ik geleid word door Degene die mijn ziel in Zijn handen heeft, die mij geschapen heeft. Ik kan Hem vertrouwen. Hij brengt me op de juiste weg. Hij brengt me waar ik moet zijn.

Elhamdulilah.

Ok dit was hem dan!  Ik ben er best trots op. Lang niet weten wat je talent is, is heel vervelend en maakt je onzeker. Nu heb ik dus een richting gevonden. InshaAllah zal dat de goede richting zijn. Moge Allah me hierin succesvol laten zijn. amien.

Laat niemand je vertellen dat je iets niet kan. Ga voor wat jij leuk vindt, wat je kunt en waar je in gelooft. Dromen zijn haalbaar. Stel doelen en ga ervoor!

 

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *