, ,

Waarom (nog) een mama blog?

Toen ik begon met bloggen deed ik dat omdat ik via die weg mezelf wilde leren kennen. Dingen opschrijven die door je hoofd gaan is altijd goed om voor jezelf dingen duidelijk te krijgen. Zo krijg je een duidelijk overzicht en zal je hoofd wat minder vol worden. Tenminste, zo gaat dat bij mij. Toen ik begon met bloggen in 2003 was bloggen helemaal anders. Het enige dat ingewikkeld was, was je codering zo invullen dat alles bij elkaar klopte. Je had dan een paar thema’s, niet zo veel als nu, en je kon je blog dan zo een klein beetje aanpassen. De plugins die je had waren mega simpel. In tegenstelling tot nu.

Als je een beetje begint met bloggen en bloggers leert kennen en daardoor ook weer meer blogs leest, zul je merken dat er veel meer achter zit dan alleen maar verhaaltjes typen. Ik was dit in eerste instantie van plan maar gaandeweg leert men, zo ook ik. In het begin wist ik ook niet zo goed over welk onderwerp ik zou moeten schrijven maar dat ik wilde schrijven stond vast. Ik begon te schrijven en te schrijven en na verloop van tijd ontdekte ik dat ik bijna aldoor schreef over de kinderen, over mijn leven als moeder, dingen van school. Terwijl ik in het begin mijn blog niet kon omschrijven, kreeg die omschrijving ineens steeds meer vorm. Vanzelf. Het drong tot me door dat ik eigenlijk een moederblogger ben. Ja, weer een moederblogger. En dat terwijl ik dat absoluut niet wilde. Sommige moederblogs hebben zo iets belerends, alsof ze precies weten hoe het moederschap werkt en wat je wel en niet moet doen. Storend om dan te ontdekken dat je eigenlijk zelf ook over het moederschap schrijft.

Nadat het tot me doorgedrongen was, begon ik er over na te denken hoe het zou zijn om een mama blog te starten. Ik ben mijn hele leven al iemand geweest die niet iets doet omdat iedereen het doet. Als iedereen het doet, wil ik eigenlijk al niet meer. Toch voelde ik dat ik er mee door moest gaan. Simpelweg omdat geen een blog hetzelfde is. Het hoofdonderwerp is misschien hetzelfde maar de subonderwerpjes zijn allemaal verschillend. Het grote verschil met de andere bloggers, is dat ik een moslim mama ben. Niet dat ik mezelf nu in een hokje wil stoppen want elke moeder wil hetzelfde voor haar kind. Je wilt dat je kind gelukkig is. De normen en waarden die je dat kind meegeeft, die kunnen verschillen. En dat is iets waarin ik mezelf kan onderscheiden. Er zijn wel moslimama’s die bloggen maar niet heel veel. En we hebben allemaal een andere invalshoek. En natuurlijk schrijf ik niet alleen maar dingen over mijn leven als moslima. Want boven alles ben ik een mens en mijn gevoelens zijn hetzelfde als die van andere mensen.

Dat is dan ook wat ik hoop te bereiken, meer begrip voor bepaalde keuzes die wij maken en bovenal wil ik dat iedereen zich thuis voelt op mijn blog. Dat je weet dat ik een moeder niet beoordeel op de keuzes die ze maakt omdat elke moeder een ander draagvlak heeft. Dat ik bepaalde keuzes maak wil niet zeggen dat een andere moeder dat ook kan. Ik heb dan misschien 2 jaar borstvoeding gegeven aan de jongste, maar zij is misschien wel een veel geduldigere moeder die veel liever is. en dat is uiteindelijk het belangrijkste vind ik. We kunnen niet oordelen over een ander want zolang we niet in haar schoenen staan weten we niet waarom ze tot die bepaalde keuze is gekomen. Denk jij er ook zo over?

, , ,

Waarom wil ik dat mijn kind leert bidden?

Zoals iedereen wel weet, bidden praktiserende moslims 5 x per dag. Vroeger had ik niet zo veel met bidden en met vroeger bedoel ik, toen ik nog een klein, niet moslim meisje was. Ik begreep sowieso niet zo veel van geloof. Op de school kregen we wel eens les over God en ook heb ik mijn 1e communie gedaan en zaten we met kerst en andere belangrijke dagen in de kerk. Maar ik snapte het gewoon niet zo. Toch leer ik mijn kleine meid van 7 nu wel dat ze hoort te bidden. Apart of niet?Er zijn meerdere redenen. Lees meer

, , ,

Hooggevoeligheid-hsp

Hooggevoeligheid, een onderwerp waar de laatste tijd steeds meer over te vinden is. Toen ik nog in Alkmaar woonde, zat ik in de klas bij een meisje die hooggevoelig was. We konden het goed met elkaar vinden en op de een of andere manier had ze door dat ik ook hooggevoelig was. We hebben het hier over meer dan 10 jaar terug en toen was er nog niet zo veel informatie te vinden als nu.
Er waren wel wat sites waar je een beetje informatie kon vinden maar daar spraken ze beperkt over hooggevoeligheid. Het idee was toen een beetje dat mensen die hooggevoelig waren, rustige types waren en heel verlegen waren. Ondertussen is wel duidelijk dat ook mensen die wat extraverter zijn OOK hooggevoelig kunnen zijn. Lees meer

Yeah vakantie…..

Op zich was dat wel het eerste wat ik vrijdagmiddag dacht. Alleen toen mijn man ’s avonds thuis kwam, leek het er op dat hij ziek werd. En inderdaad zaterdagochtend moest hij om 4 uur opstaan om te gaan werken maar toen ik wakker werd, lag hij nog te slapen. Lees meer

, , ,

Een moslima over Brussel

Op dinsdag was het nog te vroeg om aan mij te vragen hoe ik me voelde over de aanslagen in Brussel, zo dichtbij huis. Het was nog te rauw, rouw. Ik weet niet of ik het echt besefte… Lees meer

Huis- tuin- en keukenmoslim

Ik weet dat veel mensen deze blog al eens gelezen hebben maar ik vond het naar aanleiding van vandaag nodig om hem nog een keer te posten.

Hallo, mag ik ook wat zeggen. Misschien ken je me niet. Dan zal ik me maar eens voorstellen. Ik ben Michelle, dochter van Jacques en Hetty.  Ik ben 40 jaar, ben getrouwd met Fouad en heb 4 kinderen: Amber (Amberina), Greg (de Greginator), Soraya (voor ons Sorra, voor de kleinste Jaja) en Nu’aim (Noemie). Ik woon in Antwerpen maar ik ben afkomstig uit Nederland. Mijn man is Marokkaans, de 2 kleintjes zijn dus half Nederlands/half Marokkaans (Marokkaasjes) en de 2 oudste zijn half Arubaans. Best multi culti toch?

Wij eten thuis van alles, tajine, pasta, rijst met kip maar vooral aardappelen met groenten. Het liefste stimpestamp. Zoals mijn moeder hem maakt heb ik het al lang niet gegeten maar die is het allerlekkerste. Net zoals haar biefstuk, kanonnen die is heerlijk.

Ik hou ook echt heel veel van drop, liefste zachte, zoute of salmiak. En mijn man klaagt wel eens dat ik veels te veel kaas eet. Sja vind je het gek? Ik ben een echte kaaskop, uit Alkmaar. Kaas hoort erbij. Waarschijnlijk denk je bij jezelf, nou what’s the big deal? Nou die is er niet. Dat is juist het punt.

Ik ben een gewoon mens, net als jij. Het enige verschil is dat ik moslim ben geworden. Ik voel me daar goed bij. En net zoals dat jij misschien bang bent geworden na de slachtpartijen in Parijs, ben ik dat ook. Want nu zit ik ertussen. Voor welke idioot dan ook, ben ik niet goed. Te gelovig, te weinig gelovig. Het maakt niet uit. En net als dat jij je afvraagt wat er nu gaat gebeuren, doe ik dat ook. Want kan ik nu nog veilig over straat met mijn kinderen? Moet ik nu bang zijn voor links en rechts? Als ik mijn hoofddoek opheb ben ik een doelwit voor extreem-rechts en doe ik hem af ben ik een doelwit voor de andere extremisten. Weet je wat het is?Ik doe het nooit goed, er zal altijd iemand zijn die het niet met mij eens is. Dus ik? Ik weiger te leven met haat. Ik kies liefde over haat. Want liefde is sterker dan haat. En dus zal ik blijven glimlachen naar mensen, mijn plaats aan blijven bieden aan andere mensen, zelfs al zijn er mensen die mij negeren. Want ik laat me niet regeren door angst.

 

 Ik ben gewoon een huis-tuin- en keuken moslim die haar best doet. Ik doe mijn best om een zo goed mogelijke moslima te zijn, een zo goed mogelijke dochter voor mijn ouders, een zo goed mogelijke vrouw voor mijn man en een zo goed mogelijke moeder voor alle vier mijn kinderen. En de struggle als je de tram ingaat met een hoofddoek. Sommige mensen voel je gewoon praten.

Maar weetje wat het is? Ik weiger om me te laten leiden door angst. Want ook al ben ik ook bang, angst is een zeer slechte raadgever. Angst zorgt ervoor dat mensen afstand nemen van elkaar. Dat mensen elkaar uit de weg gaan en de moeite niet meer nemen om elkaar te leren kennen. En dat wil ik niet. Ik wil dat mijn kinderen niet leren. Iedereen is voor mij een mens, niet een moslim of een niet moslim. Want juist vanuit de islam gezien heeft God iedereen geschapen. En iedereen heeft zijn eigen wil en maakt zijn eigen keuzes. Hoe blij ik ook ben als iemand moslim wordt, moslim worden (of niet)is een keuze die iedereen zelf maakt. Dus laten we de -geen dwang- van beide kanten toepassen. En probeer gewoon om elkaar te begrijpen. Pas dan komen we dichter bij elkaar. En nodig je buurvrouw uit om eens koffie te komen drinken. Je zult zien dat we van binnen hetzelfde zijn.

Hoe denken jullie hierover?

, ,

Een pittig kind

Al een tijdje wilde ik schrijven over het volgende onderwerp: een pittig kind. Mijn eerste 3 kinderen waren als baby heel rustig. Zoals met de meeste kinderen werden ze wel een beetje drukker naarmate ze ouder werden maar de babytijd zou ik omschrijven als normaal. Lees meer

, , ,

Welkom, marhaba!

Hallo, welkom op mijn blog. Ik ben Michelle en ben in 2004 bekeerd tot de islam. Ik was in die tijd nog overtuigd dat ik een ‘islamitische’ naam moest nemen en dat werd dus Fatima-Zohra. Inmiddels weet ik dat ik dat helemaal niet had hoeven doen maar ik ben er helemaal aan gewend. Vandaar fatimama.be.
Ik was al een tijdje aan het bloggen op Famizo maar eigenlijk wist ik niet goed hoe ik mijn blog zou moeten omschrijven. Ik schreef gewoon over wat mij bezig hield. Op zich vond ik het goed om een wordpress pagina te gebruiken maar het bleef een beetje aan mij knagen dat ik geen richting had met mijn blog.  Het was een beetje onduidelijk.

Na veel nadenken over wat ik nou eigenlijk wil en wat voor blog ik nou eigenlijk had, trok ik de conclusie dat ik toch eigenlijk wel veel over mijn kinderen schreef. De naam fatimama.be kwam direct in me op en het voelde ook gelijk goed. Dat past bij mij. Toch heb ik nog heel wat moeten overwinnen om toch een eigen domeinnaam te registreren. Maar uiteindelijk heb ik gewoon de sprong gewaagd en nu ga ik er gewoon voor.

Wees welkom op mijn blog. Je zult hier artikelen kunnen vinden over:

  • mijn kinderen,
  • islam
  • tips van andere mama’s
  • lifestyle
  • reviews
  • eventuele gastblogs
  • blogtips
  • dingen over mij persoonlijk
  • hoe ik mij soms voel als moeder
  • etc. etc. etc.

fatimama.nl is een blog voor alle mama’s. .

Veel plezier met lezen!