Mijn grootste levensles

Als je aan mij zou vragen wat de grootste levensles is die ik ooit heb gekregen, zou ik je direct kunnen vertellen wat die levensles is. . Lees meer

Dromen & doelen, haalbaar als je mama bent?

Het is al eeuwen geleden dat ik geschreven heb, dat ik mijn vingers over het toetsenbord heb laten glijden, op zoek naar de juiste volgorde van de letters en de woorden. Maar vandaag las ik iets wat me instant inspiratie gaf om weer te beginnen. Het was een afbeelding op instagram waarop stond dat je eigenlijk je dromen net zoveel aandacht zou moeten geven als je angsten. En bam! Hoe freakin’ klopt dat!
De laatste tijd, zeg maar week,  heb ik me pas gerealiseerd dat ik mijn leven helemaal niet leid. Ik lijd het. Ik ben niet degene in charge. Nee, dat zijn mijn angsten. De angst die de boventoon voert is de angst dat er iets gebeurt met die kleine. Die angst houdt mij helemaal in zijn greep. Als ik andere moeders hoor praten of als ik lees hoe andere mensen hun leven invullen, bedenk ik me altijd dat het zo anders gaat dan bij mij.

pixababy foto

pixababy foto

Ik bedoel, ik begrijp gerust dat social media vaak een vertekend plaatje geeft en ik doe daar zelf ook aan mee. Maar toch, ik volg mensen/vrouwen die succesvol zijn juist omdat ik geïnspireerd wil worden. Ik heb altijd al een zwak en een fascinatie gehad voor succesvolle mensen. Want wat is het wat ze succesvol maakt? Is het hun looks? Hun geld? Hun studie? Hun achterban? Als je vrouwen volgt die succesvol zijn zul je merken dat het niet 1 van die dingen is. Wat ze wel allemaal gemeen hebben, is dat ze hun dromen achterna gaan en hun dromen meer aandacht geven dan hun angsten. Dat ze voorbij die angsten gaan om hun dromen waar te maken.

 

En dat zit ik hier ’s avonds op de bank, verkrampt omdat ik bang ben dat die kleine koorts krijgt, dat hij begint te hoesten, dat hij ziek wordt, dat hij misschien weer stopt met ademhalen, een koortsstuip krijgt. En als ik daar dan serieus over nadenk, weet ik echt heus wel dat hij een normaal kind is, dat hij maar 1 keer in zijn leven een koortsstuip heeft gehad die misschien veroorzaakt werd omdat ik mijn gevoel had genegeerd. (Hij had een veels te warme trui aan en ik dacht elke keer, trui uit, trui uit. Ik deed dat niet omdat hij sliep maar daardoor kon die warmte ook niet goed weg.) En als een kind ziek word, dan kan dat gebeuren. Er is niks wat ik kan doen wat dat kan voorkomen ofzo. Dus waarom leef ik er dan zo mee. Waarom verkramp ik als hij gaat slapen, als hij naar school gaat? Gewoon die stomme angst die niet realistisch is. Angst is nuttig als je in gevaar bent en iets moet ondernemen omdat je dan op scherp staat.

 

Dus voor mij is het tijd om mijn angst een grote schop te geven en te gaan leven! Ik heb zoveel dromen voor me liggen:

  • Ik wil mijn blog nu eens een keer serieus nemen en regelmatig bloggen
  • ik wil een boek schrijven
  • een webshop starten
  • brood leren bakken
  • sporten en afvallen
  • ons huis in orde maken en
  • zelfverzekerd zijn.

Als moeder zijnde is het niet gemakkelijk om voor je dromen te gaan omdat je altijd het gevoel hebt dat je kinderen voor gaan. Maar de waarheid is dat kinderen er niet gelukkiger van worden als wij niet goed in ons vel zitten. Kinderen voelen dat. Het is belangrijk om te ontdekken waar je gelukkig van wordt en waar je ontspannen van wordt. Meestal is dat iets waar je ook een talent voor hebt. Ik ben in ieder geval blij dat ik na zoveel jaar ontdekt heb waar ik een goed gevoel van krijg en waarvan ik voel dat het bij mij past: schrijven dus. Want van de hele dag het huishouden doen terwijl je daar niet goed in bent is natuurlijk een doodvonnis. Nouja, das misschien overdreven maar je kunt er dan gif op innemen dat je ongelukkig thuis blijft zitten en dat is niet de bedoeling. God heeft ons niet geschapen om ongelukkig te zijn. Dus deze mama gaat nu deze blog even afmaken (tags, categorie en afbeeldingen toevoegen) en daarna gaat ze lekker ontspannen douchen want er zijn geen kinderen in huis. Hoogstens een man die gaat vragen of ik al een keer klaar ben met douchen.

Ga jij ook achter je dromen aan of laat je je nog tegenhouden door je angsten?

, , , , ,

Heb je ook zo’n schuldgevoel moeder?

Ik denk dat echt elke moeder het wel kent: “schuldgevoel”. Voordat je kinderen krijgt heb je totaal geen idee wat het is maar vanaf het moment dat er een baby in je buik zit, of soms al voor je zwanger bent, gebeurt het: Je krijgt een schuldgevoel. En geloof me, een schuldgevoel is echt goed. Een schuldgevoel betekent dat je het allerbeste voor je kindje wil en dat je je verantwoordelijk voelt als dat niet zo is. Op die manier zorg je als moeder ook dat je kleintje het beste krijgt dat jij kunt geven.
En let op he, want dat betekent niet dat je je kindje altijd moet verwennen ofzo of altijd de zin moet geven. Het betekent gewoon dat je altijd je best doet om een evenwicht te vinden tussen wat je kind gelukkig maakt en het beste voor het kind is en wat het beste is voor jou.

‘Als de moeder gelukkig is, dan is het kind het ook’, hoor ik heel vaak. En dat is ook zo maar tegelijkertijd zullen de meeste moeders hun eigen geluk opgeven voor dat van hun kind. Zo heb ik de kleinste 2 jaar lang met pijn en moeite borstvoeding op verzoek gegeven. Ik was dat sowieso van plan maar het was lastiger dan ik in eerste instantie dacht. Hij wilde heel, heel vaak drinken en het tijdstip maakte voor hem ook niet uit. En dat ik om 6 uur moest opstaan om Soraya naar school te brengen boeide hem ook niet veel. Hij wilde en ik gaf. Dat ik met gigantische wallen en slaapgebrek rondliep, was omdat ik een schuldgevoel kreeg als ik hem dat niet zou geven. Die 2 jaar was voor mij zeer belangrijk omdat wij hadden besloten hem niet te laten vaccineren en we hem daardoor een zo gezond mogelijk immuunsysteem wilden geven. En borstvoeding is daar gewoon heel goed voor. En omdat er ook in de Koran staat dat een vrouw 2 jaar borstvoeding moet geven, was dat voor mij zo klaar als een klontje.
(Meer over borstvoeding kun je lezen bij aziema fatima of bij Madelon van Waymadi.

Maar waarom ik vandaag over schuldgevoel wilde schrijven is omdat ik het vandaag weer had. Dat vreselijke gevoel dat ik het liefst wil negeren. Het begon al toen Soraya uit bed kwam. Vandaag is het namelijk weer de eerste dag na de herfstvakantie en ze zag er een beetje tegen op. Het feit dat haar amandelen bijna haar luchtpijp afsluiten en ze daardoor niet goed slaapt en zich niet goed voelt helpen daar niet bij. Ik besloot toch haar naar school te brengen want binnenkort moeten haar amandelen eruit en dan mist ze sowieso al een hele week school en ze heeft dat echt nodig. Ik wil niet dat ze achter gaat lopen.

stockfoto pixababy

Dus daarna kreeg ik het weer toen ik Nu’aim wegbracht. Op maandag is het turnen en dan is er een juf die hij niet elke dag heeft en dat na een week hangen en plakken bij mama. Das niet gemakkelijk. Dus hij begon al te huilen en wat het voor mij nog erger maakte was dat hij zijn regenlaarsjes aan had. En dan moet hij zo gaan turnen. Aaaw zielig toch? Ik had er helemaal niet aan gedacht. Stomme mama. En ondertussen was Soraya ook al gekomen naar de kleuterschool want haar tas met turnspullen (is het raar dat ik het nog steeds liever gym spullen wil noemen?) die hing nog aan de buggy en de juf was een beetje geïrriteerd geraakt omdat ze die niet bij zich had en er waren nog andere kinderen die nog steeds niet in orde waren met hun spullen. Zij normaal wel natuurlijk maar we zijn in België en de juffen zijn hier toch een beetje onaardiger en kunnen wel eens heel hard praten als ze niet blij zijn. Soraya kwam dus huilend aan bij mij. Ze kan daar gewoon niet tegen. En weetje, ik ook niet dus ik snap haar. Gelukkig was haar eigen juf heel lief en pikte ze dat goed op. Thankyou juf Karen (die dit toch niet leest hahaha). Maar goed, ik ging dus niet heel blij van school weg. Schuldgevoel all over, like glitters op kerstkaarten.

Nou vertel, ook al met een schuldgevoel begonnen op deze maandag?

 

 

, ,

Als je me zou kennen:

Ik zit gewoon alleen thuis want de kindjes slapen en mijn man is even naar de moskee. Normaal doe ik dan de computer aan om iets te kijken maar vandaag Lees meer

Vragen over de islam | Wist je dat?

​Omdat ik merk dat er toch nog heel veel mensen dingen gewoon niet weten of niet begrijpen over moslims ga ik proberen om elke vrijdag een hele korte blog te schrijven met een verduidelijking. Ik ga dat niet met een hele uitleg doen ofzo. Nee, gewoon in ‘Jip & Janneke’-taal. Vandaag de derde ‘wist je dat’.

” style=”width: 278.391px;

, ,

Vragen over islam | Wist je dat?

Omdat ik merk dat er toch nog heel veel mensen dingen gewoon niet weten of niet begrijpen over moslims ga ik proberen om elke vrijdag een hele korte blog te schrijven met een verduidelijking. Ik ga dat niet met een hele uitleg doen ofzo. Nee, gewoon in ‘Jip & Janneke’-taal. Vandaag de tweede ‘wist je dat’.

Lees meer

Beste treitervloggers..

Ik heb geen tv en ik kijk niet veel vlogs maar via social media krijg ik toch heel veel te zien over jullie. Eerst dacht ik nog: Wat goed dat die jongens vloggen, waarom niet. Maar die gedachte verdween snel toen ik doorhad waar jullie over aan het vloggen waren.. Lees meer

Wist je dat…

Omdat ik merk dat er toch nog heel veel mensen dingen gewoon niet weten of niet begrijpen over moslims ga ik proberen om elke vrijdag een hele korte blog te schrijven met een verduidelijking. Ik ga dat niet met een hele uitleg doen ofzo. Nee, gewoon in ‘Jip & Janneke’-taal. Vandaag begin ik met, wist je dat: Lees meer

, , , ,

Hier ben ik weer! Een update.

Hallo! Salaam aleikum! Hier ben ik weer. Mijn laatste blog dateert van 28 juni, like helloo! Beetje te lang geleden. Dat komt omdat de vakantie was begonnen en we half juli op vakantie zouden gaan. En ik ben dan altijd Mevrouw S. Tress. Er zijn dan zoveel dingen waar ik mee bezig ben en die ik moet regelen. Lees meer

, ,

Gastarbeiders, ken je ze wel echt?

Al een paar jaar denk ik hier over na. Over de gastarbeider. Al een paar jaar zit het me dwars dat mensen altijd vol zitten van vooroordelen en haat tegenover mensen die hier gekomen zijn. Want wees eerlijk, ken je zelfs iemand die Lees meer