, ,

Mijn eerste keer | Moslim worden

In tegenstelling tot wat de titel laat denken, gaat het niet over de eerste keer die je waarschijnlijk onmiddellijk in je hoofd krijgt. Natuurlijk niet, ik ben een moslima en praat niet in het openbaar over zulke dingen. Dat zijn privé dingen. Nee, deze keer gaat over moslim worden.

, ,

Slaaptekort als moeder

Toen Nu’aim werd geboren, besloot ik om hem borstvoeding te geven voor zolang als het kon. Nouja, ik ging voor 2 jaar. Omdat in de Koran staat dat een kind recht heeft op 2 jaar borstvoeding. Ik ging er dus voor. Van tevoren wist ik alleen niet dat ik er zo oververmoeid van zou raken want deze blog schreef ik 2 jaar geleden. Inmiddels drinkt hij natuurlijk geen borstvoeding meer maar hij klimt nog steeds in mijn bed, ligt nog steeds het liefste overdwars en pakt nog steeds mijn kussen in. Oja, ik ben nog steeds moe en hij wordt nog steeds wakker ’s nachts. Deze nacht wilde ik hem in zijn eigen bed laten slapen en blokkeerde zijn weg maar hij stond op en liep via de andere kant het bed in en kroop tussen zijn vader en mij in. Slaaptekort als moeder dus..

Ja hoor, als moeder van kleine kinderen ben je er nooit van gevrijwaard…Nachten die te kort zijn of nachten waarin je continue wakker werd. Vannacht was het weer zover. Onze kleine Nu’aim zit namelijk momenteel in een zeer irritante periode.
Normaal gesproken is hij altijd wel druk en een beetje stout omdat hij van alles pakt en stuk maakt. Alleen nu huilt hij echt om alles. Alles. Als er iets is dat hem niet bevalt is dat reden om te janken.
Midden in de nacht moet meneer direct zijn behoeftes vervuld zien worden omdat hij anders begint te schreeuwen. Ik voel me werkelijk een slaaf van deze jongen.

Ik probeer om rustig te blijven en te kijken wat hij wil of nodig heeft maar ik kan er niks aan doen dat ik strontchagerijnig word. Natuurlijk heb ik het zelf een beetje verpest door hem vaak bij mij in bed te nemen maar dat is gewoon omdat ik anders nog langer wakker ben ’s nachts. Drinken doet hij niet meer zoveel gelukkig maar nog steeds is hij wakker en beweegt hij. Hij ligt het liefste overdwars. Heel handig hoor. Dan ligt hij natuurlijk zonder deken want hij trapt die weg maar word dan wakker omdat hij het koud heeft.
Wat hij ook heel leuk vind is om met zijn hoofd op mijn kussen te liggen. Like seriously dude, ik slaap al op zo’n klein stukje van het bed omdat jij de rest van de 1.60 voor jezelf hebt, maar mijn kussen wil je ook nog innemen?

Vanmorgen werd hij rond 6 uur even wakker maar sliep na gerommel toch weer door. Maar om 7 uur vond hij het nodig om mij wakker te maken en sliep hij weer door. Kom op, give me a break en geef mij gewoon mijn slaap alstjeblieft!
Slaaptekort hoort erbij en slaaptekort kun je compenseren. Slaap word gewoon zwaar overschat. Uiteindelijk weten alle moeders dat je gewoon een beetje een moeilijk dagje hebt maar dat je de dag uiteindelijk wel doorkomt.
Alleen na 2 jaar tekort slaaptekort, wat ook komt omdat ik elke dag om 6 uur opsta voor Soraya, ben ik echt op een punt dat ik echt boos ben. Mijn humeur daalt gewoon naar het vriespunt en vervolgens heb ik echt bijna de halve dag nodig om een beetje te kalmeren.

Ik zal wel de enige zijn die dan chagerijnig tegen de kinderen doet maar ik kan er echt niks aan doen. Teveel slaapgebrek is gewoon echt niet goed voor een mens en vandaag is het dus weer zover. Want niet alleen sliep ik tekort maar omdat meneer mijn sloffen aanwilde en ik ze liever zelf aan had, vond hij het nodig om een huilbui op te zetten.
En toen ik naar het toilet ging en de stoel die hij naast de pot neerzette, een stukje verschoof, was dat weer aanleiding om te gaan janken. Oja en toen hij de schoenen van Soraya op het kleed had neergezet en ik ze terug in de gang smeet, was dat ook weer een goede reden voor zijn buien. Ja, want schoenen horen toch op een tapijtje!

Nou mama’s, ik ga maar eens een driedubbele koffie drinken en een ontbijtje klaarmaken voor die hongerlappen hier want anders krijgen we een NOG bozer jongetje. Doeiiii

 

, , , ,

9 Survivaltips voor de moslimama!

 

Als je moeder bent geworden, leef je de eerste maanden op de automatische piloot. Eerlijk gezegd kan dat soms nog wel heel wat langer dan de eerste maanden duren. Zelfs met 2 kinderen in huis die al 8 en 4 zijn, ben ik soms nog in survivalmodus. In deze blog geef ik je 9 tips die je leven wat makkelijker kunnen maken. WAARSCHUWING: Niet voor de OCD mama’s.

Tip 1) Iets wat voor een moslimama niet mag ontbreken in haar kledingkast is een ABAYA. Als je een slechte nacht hebt gehad, heb je vaak niet echt de tijd om je uitgebreid om te kleden als je de kinderen moet afzetten op school of de creche. Geloof me, een goede abaya zal je redden. Ik heb een ‘survival’ abaya. Hij is zwart, heeft elastiek bij de mouwen en zakken. Ideaal om snel je sleutels, telefoon en zakdoekjes in te doen. Onder die abaya kun je lekker je pyjama aanhouden. Scheelt je heel wat tijd!

Tip 2) Onder je abaya kun je natuurlijk makkelijke ballerina’s aandoen maar eigenlijk kun je beter je geld investeren in een paar SNEAKERS. Perfect voor als je lange stukken moet wandelen met een baby die krampjes heeft en tijdens het winkelen is het helemaal ideaal als je achter je peuter aan moet rennen die net heeft ontdekt dat het een heel leuk effect geeft als hij/zij door de winkel crossed (mama die hysterisch achter je aan gaat). Echt. Sneakers.

Tip 3) De volgende meest voor de hand liggende tip die je soms uitput maar die je heel wat tijd scheelt is BORSTVOEDING. Echt. Want:
als je baby moe is: borst
als je baby onrustig is: borst
als je baby tandjes krijgt: borst
als je baby (of jij) niet in slaap kunnen vallen: borst
Borstvoeding omvat meer dan alleen maar de voeding. Voor een baby is het zoveel meer, het biedt je kindje veiligheid, rust, troost en zelfs als je kindje ziek is maken je borsten melk aan die precies op je kind is afgestemd. Ook krijgen jongens meer calorieën dan meisjes. Zelfs dat varieert. subhanAllah.
Opmerking: Als je het niet wilt geven, als je het niet kan geven of dat het gewoon lastig is, jouw leven, jouw keuze. Voor mij was het een goede oplossing maar dat is niet voor iedereen zo. Je hoeft je helemaal niet schuldig te voelen. Elke vrouw doet wat ze kan en het is niet aan een ander om daar over te oordelen.
Wil je meer weten over borstvoeding? Islamitische Borstvoedingsorganisatie Halimah

Tip 4) Een tip die te maken heeft met borstvoeding. Zoek een goede KOLF. Echt. Ik heb het niet gedaan en heb er zoveel spijt van. Nu’aim kreeg 2 jaar lang elke keer dat hij melk dronk ‘live’ borstvoeding. Niks geen flesje. 2 Jaar lang borstvoeding geven op verzoek, dag en nacht, was een beetje zwaar dus vandaar mijn tip om een goede kolf te kopen. Het is zo fijn om af en toe even de zorg te geven aan een ander om even tot rust te komen. Je hebt het nodig.

Tip 4) Wat mij gered heeft van een burn out is CO-SLEEPING. Echt, ik zou anders echt ten onder zijn gegaan aan vermoeidheid. Er zijn hele mooie bedjes tegenwoordig en je kunt zelfs bij Ikea een bedje vinden die je daarvoor kunt gebruiken. Natuurlijk zijn er wel bepaalde voorwaarden verbonden aan veilig samen slapen. Op deze link kun je meer info vinden. LLL veilig samen slapen

Tip 5) Zorg ervoor dat je gezonde knabbels in huis haalt. Ik had zoveel honger door de borstvoeding dat ik alle kasten begon leeg te roven. Ik at zelfs olijven met crackers. Ik kon zelf niet veel producten eten omdat Nu’aim heel sterk reageerde als ik iets met melk had gegeten of gedronken. Ik heb ongeveer 9 maanden koemelkvrij gegeten. Als je kindje dat ook heeft, er zijn heel veel alternatieven. Je kunt tegenwoordig allerlei soorten plantaardige melk kopen en waar ik zelf achterkwam tijdens de persdagen van yapado is dat er ook kokosyoghurt bestaat. Ik mocht het proeven met heerlijke handgemaakte granola van ijustlovebreakfast. Een heel leuk Belgisch bedrijfje en dat was een superleuke mevrouw die dat maakte. Echte de moeite waard om te proberen. En van de kokos proefde ik niet zoveel. Ideaal voor als je koemelkvrij moet eten maar niet zo van kokossmaak houdt.
Kokosproducten
Granola van ijustlovebreakfast

Tip 6) Koop een ergonomische DRAAGZAK. Echt, het is de investering waard. Een baby met reflux vind het fijn om omhoog gehouden te worden maar als je nog andere kinderen en/of een heel huishouden te runnen hebt, is dat gewoon heel onhandig. Je kunt niet de hele dag met de baby gaan zitten als het eten klaargemaakt moet worden. Ik ben zelf begonnen met een rekbare doek die je moet knopen. Het zat lekker maar ik vond dat best een gedoe om te knopen. Daarna en daarom ging ik later over op een mei tai. Die zijn qua knopen wat makkelijker. Na de mei tai gingen we over op een ergobaby. Super makkelijk en met de juiste ergonomische draagzakken/doeken, worden kinderen op de goede manier gedragen. Wist je dat zelfs the African way goed is? Kijk maar eens naar hoe kindjes op de rug gezwierd worden en de hele dag op de rug gedragen worden. Het belangrijkste is bij het dragen op die manier dat de stof sterk genoeg is en geen scheurtjes in de stof heeft of draadjes die los zitten.

Tip 7) KOKOSOLIE. Als je de onbewerkte biologische versie koopt kun je gewoon niet verkeerd gaan. Echt. Je kunt het overal voor gebruiken. Alle plekjes die ruw aanvoelen, alle kleine krabwondjes, je tepels als ze wat stuk zijn. Alles. Steek een potje in je tas want het is de ideale billencreme. En veel gezonder dan die sucocreme. Ja, ik weet dat deze tip je geen tijd of rust oplevert maar maar het is toch veel fijner als je een gezond product gebruikt?

Tip 8) Nou let goed op want dit is de belangrijkste tip van tante Fatima. Zoek. Een. Goede. OPPAS! Really. Het zal je lifesaver worden. Gewoon zodat je alleen al eens een keer kunt douchen zonder dat je een baby hoort huilen (die dan gewoon slaapt natuurlijk). Dat je gewoon een keer kunt eten zonder dat je kindje net op dat moment besluit ook honger te krijgen of zijn of haar luier onder te kakken. Echt. Je wilt niet weten hoe erg ik het gemist heb om familieleden te hebben die het af en toe eens over konden nemen. Perks of being in een ander land natuurlijk maar verschrikkelijk. En als je man tijd heeft na zijn werk, profiteer ervan want echt, een uitgeruste moeder is beter gebalanceerd en is veel liever voor iedereen en vooral voor de kindjes.

Tip 9) LET IT GO! Ja, let it go. Alles. Het huishouden is niet zo belangrijk. Vooral niet als het betekent dat jij uitgeput raakt. De kruimels liggen morgen ook nog wel op de vloer en als je ze toch vandaag opruimt liggen er morgen weer nieuwe. Relativeer. Natuurlijk is het belangrijk om je huis hygienisch te houden maar de was die niet opgevouwen is, of het speelgoed dat nog niet opgeruimd is, is niet het einde van de wereld. Dat kan morgen weer. Pak gewoon je rust als het kan want dan kun je er de volgende dag weer veel beter tegenaan.

Eigen foto

 

Zo, dat waren mijn tips. Ik hoop dat je iets had aan deze tips. Je kunt me volgen op instagram en op facebook. Als je nog andere tips hebt, let me know! Laat het gerust weten in de comments zodat je de andere mama’s kunt helpen.

 

, ,

Hoe ik me deze keer voel| een moslima over de aanslag

Zoals met de meeste gebeurtenissen die een sterkte impact op de maatschappij hebben, onthoud ik ook van deze keer weer waar ik precies was op het moment dat ik het hoorde.
Ik was in de keuken aan het afwassen (what else is new), toen mijn man tijdens het (opnieuw) instellen van de satelliet, vertelde dat er weer iets was gebeurd in London. Een aanslag ofzo.
Mijn man ging weer verder met waar hij mee bezig was en liep naar buiten om de satelliet weer te draaien.

Deze keer gebeurde er iets bij mij 

Maar bij mij gebeurde er iets. In tegenstelling tot de vorige keren waarin ik gewoon verdrietig was, werd ik deze keer geïrriteerd. Gewoon echt zwaar geïrriteerd. Want weetje, die gasten hé, die denken dat ze iets goeds doen. Daar zijn ze zwaar van overtuigd. Maar ik hé, ik moet de volgende dag weer over straat gaan. Ik MOET de straat op. Ik moet mijn kinderen, mijn moslimkinderen naar school brengen en halen. Ik. Draag. Een. Hoofddoek…
Ik moet de blikken gelaten over me heen laten komen, de blikken en het gefluister. En ik word aangekeken omdat ik voor de islam gekozen heb. Terwijl ik er zo gelukkig mee ben. Terwijl ik zo probeer om een goed mens te zijn. Ja, dat gaat met horten en stoten want dat is wat me menselijk maakt. Maar ik probeer het tenminste.
Ik ben zo iemand die probeert om een zogenaamd visitekaartje te zijn van de islam. Ik slaag daar soms in maar soms faal ik ook. Nogmaals, ik ben een mens. Mensen maken fouten. Maar ik faal en ik sta weer op en probeer de volgende dag weer mijn best te doen. En dat lukt. Met horten en stoten maar het lukt.
Het gebeurt steeds vaker dat ik een leuk gesprek heb met iemand die geen moslim is. Het kan klein lijken maar hoe meer mensen in aanraking komen met gezellige moslims, hoe normaler het is. #normalizemuslims. Ofzo.

Weetje wat bij islam hoort?

En dan komen die gasten weer met die achterlijke kronkels van ze, en die gooien al mijn glazen in! Moet ik nu weer langs de buren met een bosje bloemen ofzo? Moet ik het nu weer uitleggen? Want elke idioot zou toch moeten snappen dat dit niet bij een geloof hoort? Ja, je kunt de islam achterlijk vinden als je er niet zo veel over weet. Maar dit. Dit hoort er NIET bij. Weetje wat bij de islam hoort?

  • Lachen naar mensen en ze goeiedag zeggen
  • Op straat iemand helpen met oversteken
  • Iemand zijn of haar boodschappen helpen tillen naar de auto
  • Teruggaan naar de winkel als je vergeten bent om iets af te rekenen. (zelfs als het een blikje tomatenpuree van 0,10 cent is
  • Iemand voor laten gaan aan de kassa
  • Vrijwilligerswerk doen

Juist ja, de dingen die jou een goed persoon maken. Dat hoort bij de islam. Want een moslim is niet meer of minder dan iemand die zich onderwerpt aan de wil van God en zou God willen dat we elkaar afmaken? Dat we problemen veroorzaken in de wereld? Nee, natuurlijk niet! Denk. Toch. Even. Na!
En wees eerlijk, Bereik je niet veel meer met liefde en vriendelijkheid? Enjaaaa, ik voel het ook hoor, dat gevoel van onmacht als het gaat om onze broeders en zusters die onderdrukt, verkracht, mishandeld en vermoord worden. Natuurlijk voel ik dat. Maar aanslagen plegen is NIET de manier om dat op te lossen. Je creëert een haat tegenover de moslims die hier rustig willen leven.

Wat ik al eerder schreef, ik geloof in de kracht van liefde. In het beter maken van de wereld door vriendelijk te zijn tegen iedereen. Want uiteindelijk heeft God (wij geloven in God alleen zijn naam is Allah) iedereen gemaakt. Iedereen. En daarom moeten we het samen doen. Jij en ik, stap voor stap…

,

Dromen & doelen, haalbaar als je mama bent?

Het is al eeuwen geleden dat ik geschreven heb, dat ik mijn vingers over het toetsenbord heb laten glijden, op zoek naar de juiste volgorde van de letters en de woorden. Maar vandaag las ik iets wat me instant inspiratie gaf om weer te beginnen. Het was een afbeelding op instagram waarop stond dat je eigenlijk je dromen net zoveel aandacht zou moeten geven als je angsten. En bam! Hoe freakin’ klopt dat!
De laatste tijd, zeg maar week,  heb ik me pas gerealiseerd dat ik mijn leven helemaal niet leid. Ik lijd het. Ik ben niet degene in charge. Nee, dat zijn mijn angsten. De angst die de boventoon voert is de angst dat er iets gebeurt met die kleine. Die angst houdt mij helemaal in zijn greep. Als ik andere moeders hoor praten of als ik lees hoe andere mensen hun leven invullen, bedenk ik me altijd dat het zo anders gaat dan bij mij.

pixababy foto

pixababy foto

Ik bedoel, ik begrijp gerust dat social media vaak een vertekend plaatje geeft en ik doe daar zelf ook aan mee. Maar toch, ik volg mensen/vrouwen die succesvol zijn juist omdat ik geïnspireerd wil worden. Ik heb altijd al een zwak en een fascinatie gehad voor succesvolle mensen. Want wat is het wat ze succesvol maakt? Is het hun looks? Hun geld? Hun studie? Hun achterban? Als je vrouwen volgt die succesvol zijn zul je merken dat het niet 1 van die dingen is. Wat ze wel allemaal gemeen hebben, is dat ze hun dromen achterna gaan en hun dromen meer aandacht geven dan hun angsten. Dat ze voorbij die angsten gaan om hun dromen waar te maken.

 

En dat zit ik hier ’s avonds op de bank, verkrampt omdat ik bang ben dat die kleine koorts krijgt, dat hij begint te hoesten, dat hij ziek wordt, dat hij misschien weer stopt met ademhalen, een koortsstuip krijgt. En als ik daar dan serieus over nadenk, weet ik echt heus wel dat hij een normaal kind is, dat hij maar 1 keer in zijn leven een koortsstuip heeft gehad die misschien veroorzaakt werd omdat ik mijn gevoel had genegeerd. (Hij had een veels te warme trui aan en ik dacht elke keer, trui uit, trui uit. Ik deed dat niet omdat hij sliep maar daardoor kon die warmte ook niet goed weg.) En als een kind ziek word, dan kan dat gebeuren. Er is niks wat ik kan doen wat dat kan voorkomen ofzo. Dus waarom leef ik er dan zo mee. Waarom verkramp ik als hij gaat slapen, als hij naar school gaat? Gewoon die stomme angst die niet realistisch is. Angst is nuttig als je in gevaar bent en iets moet ondernemen omdat je dan op scherp staat.

 

Dus voor mij is het tijd om mijn angst een grote schop te geven en te gaan leven! Ik heb zoveel dromen voor me liggen:

  • Ik wil mijn blog nu eens een keer serieus nemen en regelmatig bloggen
  • ik wil een boek schrijven
  • een webshop starten
  • brood leren bakken
  • sporten en afvallen
  • ons huis in orde maken en
  • zelfverzekerd zijn.

Als moeder zijnde is het niet gemakkelijk om voor je dromen te gaan omdat je altijd het gevoel hebt dat je kinderen voor gaan. Maar de waarheid is dat kinderen er niet gelukkiger van worden als wij niet goed in ons vel zitten. Kinderen voelen dat. Het is belangrijk om te ontdekken waar je gelukkig van wordt en waar je ontspannen van wordt. Meestal is dat iets waar je ook een talent voor hebt. Ik ben in ieder geval blij dat ik na zoveel jaar ontdekt heb waar ik een goed gevoel van krijg en waarvan ik voel dat het bij mij past: schrijven dus. Want van de hele dag het huishouden doen terwijl je daar niet goed in bent is natuurlijk een doodvonnis. Nouja, das misschien overdreven maar je kunt er dan gif op innemen dat je ongelukkig thuis blijft zitten en dat is niet de bedoeling. God heeft ons niet geschapen om ongelukkig te zijn. Dus deze mama gaat nu deze blog even afmaken (tags, categorie en afbeeldingen toevoegen) en daarna gaat ze lekker ontspannen douchen want er zijn geen kinderen in huis. Hoogstens een man die gaat vragen of ik al een keer klaar ben met douchen.

Ga jij ook achter je dromen aan of laat je je nog tegenhouden door je angsten?

,

Huis- tuin- en keukenmoslim

Ik weet dat veel mensen deze blog al eens gelezen hebben maar ik vond het naar aanleiding van vandaag nodig om hem nog een keer te posten.

Hallo, mag ik ook wat zeggen. Misschien ken je me niet. Dan zal ik me maar eens voorstellen. Ik ben Michelle, dochter van Jacques en Hetty.  Ik ben 40 jaar, ben getrouwd met Fouad en heb 4 kinderen: Amber (Amberina), Greg (de Greginator), Soraya (voor ons Sorra, voor de kleinste Jaja) en Nu’aim (Noemie). Ik woon in Antwerpen maar ik ben afkomstig uit Nederland. Mijn man is Marokkaans, de 2 kleintjes zijn dus half Nederlands/half Marokkaans (Marokkaasjes) en de 2 oudste zijn half Arubaans. Best multi culti toch?

Wij eten thuis van alles, tajine, pasta, rijst met kip maar vooral aardappelen met groenten. Het liefste stimpestamp. Zoals mijn moeder hem maakt heb ik het al lang niet gegeten maar die is het allerlekkerste. Net zoals haar biefstuk, kanonnen die is heerlijk.

Ik hou ook echt heel veel van drop, liefste zachte, zoute of salmiak. En mijn man klaagt wel eens dat ik veels te veel kaas eet. Sja vind je het gek? Ik ben een echte kaaskop, uit Alkmaar. Kaas hoort erbij. Waarschijnlijk denk je bij jezelf, nou what’s the big deal? Nou die is er niet. Dat is juist het punt.

Ik ben een gewoon mens, net als jij. Het enige verschil is dat ik moslim ben geworden. Ik voel me daar goed bij. En net zoals dat jij misschien bang bent geworden na de slachtpartijen in Parijs, ben ik dat ook. Want nu zit ik ertussen. Voor welke idioot dan ook, ben ik niet goed. Te gelovig, te weinig gelovig. Het maakt niet uit. En net als dat jij je afvraagt wat er nu gaat gebeuren, doe ik dat ook. Want kan ik nu nog veilig over straat met mijn kinderen? Moet ik nu bang zijn voor links en rechts? Als ik mijn hoofddoek opheb ben ik een doelwit voor extreem-rechts en doe ik hem af ben ik een doelwit voor de andere extremisten. Weet je wat het is?Ik doe het nooit goed, er zal altijd iemand zijn die het niet met mij eens is. Dus ik? Ik weiger te leven met haat. Ik kies liefde over haat. Want liefde is sterker dan haat. En dus zal ik blijven glimlachen naar mensen, mijn plaats aan blijven bieden aan andere mensen, zelfs al zijn er mensen die mij negeren. Want ik laat me niet regeren door angst.

 

 Ik ben gewoon een huis-tuin- en keuken moslim die haar best doet. Ik doe mijn best om een zo goed mogelijke moslima te zijn, een zo goed mogelijke dochter voor mijn ouders, een zo goed mogelijke vrouw voor mijn man en een zo goed mogelijke moeder voor alle vier mijn kinderen. En de struggle als je de tram ingaat met een hoofddoek. Sommige mensen voel je gewoon praten.

Maar weetje wat het is? Ik weiger om me te laten leiden door angst. Want ook al ben ik ook bang, angst is een zeer slechte raadgever. Angst zorgt ervoor dat mensen afstand nemen van elkaar. Dat mensen elkaar uit de weg gaan en de moeite niet meer nemen om elkaar te leren kennen. En dat wil ik niet. Ik wil dat mijn kinderen niet leren. Iedereen is voor mij een mens, niet een moslim of een niet moslim. Want juist vanuit de islam gezien heeft God iedereen geschapen. En iedereen heeft zijn eigen wil en maakt zijn eigen keuzes. Hoe blij ik ook ben als iemand moslim wordt, moslim worden (of niet)is een keuze die iedereen zelf maakt. Dus laten we de -geen dwang- van beide kanten toepassen. En probeer gewoon om elkaar te begrijpen. Pas dan komen we dichter bij elkaar. En nodig je buurvrouw uit om eens koffie te komen drinken. Je zult zien dat we van binnen hetzelfde zijn.

Hoe denken jullie hierover?