, , , , ,

De eerste keer koorts

Het wonder van het moeder zijn. Vanaf het moment dat je kind geboren is, is het alsof je je hart uit je lichaam hebt lopen. Het is een cliche, I know maar who cares. Met elk kind dat ik heb gekregen kwam er weer een stukje kwetsbaarheid bij voor mij. Het rare is dat ik bij de eerste 3 kinderen niet zo bezorgd was. Het ging allemaal wel zoals het ging. Bij prinses S. was ik wel wat meer bezorgd maar echt, kind N. spant de kroon. Ik bedoel kindbaas N. natuurlijk.

Kindbaas was 16 maanden en had nog nooit koorts gehad. Het enige waar hij vaak last van had waren de tandjes die doorkwamen. Ik zelf denk dat het komt omdat hij volledige borstvoeding krijgt. Een heel sterk kind qua weerstand dus toen hij klein was. Met 16 maanden kreeg hij voor het eerst koorts. Met de andere 3 propte ik er altijd zo’n zetpilletje in maar met hem ben ik toch wel voorzichtiger. Ik bedoel zo gezond is het niet om een pcm te geven. Koorts heeft namelijk ook een functie: het doden van bacteriën. Koorts onderdrukken wil ik liever niet meer. Ik wilde liever even aankijken hoe alles verliep. Het begon in de nacht van zondag op maandag en maandagavond was het hoogste wat hij had 39 graden. De volgende dag had hij rond de 38,5, niet echt noemenswaardig want dat gebeurt af en toe gewoon bij kindjes. Toch wilde mijn man dinsdag liever even naar de huisarts om een diagnose te laten stellen zodat dat eventueel aangepakt kon worden voordat het erger werd.

had ik dat maar niet gedaan..

Ik kwam bij de huisarst en vertelde dat hij normaal redelijk druk is maar nu heel rustig was, dat hij koorts had, niet heel hoog, hoogste was 39 geweest, maar dat we niet konden zien wat er was en daarom graag wilden dat de arts naar hem keek. Het eerste wat ze zei was dat 39 wel redelijk hoog was (raar, ik dacht altijd dat 40 hoog was maar goed). Ze ging hem onderzoeken waardoor hij echt pissed werd. Hij is nogal eigenwijs.Toen ze in zijn mond keek werd hij helemaal boos en kreeg een bloedneus. Natuurlijk kon ik dat niet stelpen omdat hij niet wilde dat ik aan zijn neus kwam. De huisarts schrok daar van (raar, ik dacht dat een huisarts wel vaker bloed zag).

Ze zei dat ze geen oorzaak kon vinden maar dat ze het wel heel raar vond dat zijn neus bleef bloeden en dat er misschien iets mis was met zijn bloedplaatjes, witte bloedcellen. Vanaf dat moment begon ik in paniek te raken en kon alleen maar denken dat mijn kind leukemie had (moge Allah hem daartegen beschermen amien). Ze belde de pediater op in het ziekenhuis en vertelde wat er aan de hand was en vertelde en passant ook nog even dat ‘ de moeder zei dat het echt een adhd-erke was’. DAT had ik dus niet gezegd. Vervolgens verwees ze me door naar de 6e verdieping van het ziekenhuis terwijl de pediater aan de telefoon zei dat het op de 5e verdieping was.

Ok, wij met spoed en een hoog stress gehalte naar het ziekenhuis waar ik direct echt in paniek raakte bij de aanblik van de kinderafdeling want toen hij 3 maanden was zijn we ook al eens een paar dagen op een kinderafdeling geweest. We waren bang dat hij ernstige afwijkingen had en daar stond ik echt angsten uit. Maar goed. N. werd onderzocht, er werd bloed afgenomen en een infuus aangelegd zodat hij geen tekorten zou oplopen. Daar zat ik dan weer met hem in het ziekenhuis. romper onder het bloed van de bloedneus en een infuus in zijn linkerhand. Moederhart in stukjes. Duizend stukjes. Prinses s. zo intens verdrietig omdat mama niet mee mocht. Ze huilde in stilte en elke vrouw weet dat huilen in stilte bij een kind betekent dat je kind diep, diep verdrietig is

De eerste nacht was superslecht. N. werd iedere keer wakker door het infuus dat in zijn hand zat en als hij dan sliep, werd zijn koorts weer opgemeten. Als hij dan eindelijk weer sliep werd het ontbijt gebracht. Iedere keer was er weer wat. Dinsdag had hij overdag niet eens meer koorts. Toch wilde de dokter dat we niet naar huis gingen want het liefste hadden ze dat kindjes 24 uur koortsvrij waren. Anyway.

Woensdagochtend kwam ze langs om te zeggen dat we naar huis mochten, dat hij alleen een mild virusje had. zelfs geen griep. Hmm, wel vond ze het nodig om te zeggen dat hij te weinig eet en dat hij meer vast voedsel moet eten. Ik snap dat maar ik kan hem niet dwingen wel? Op mijn vraag hoe ik dat dan moest doen zei ze doodleuk dat ik hem overdag bv moest weigeren…Een kindje van nog geen 16 maanden bv weigeren terwijl hij ziek is… Ik ben blij dat ik eigenwijs ben en niet meer alles als zoete koek slik. Maar ik vind het shockerend dat mensen die met kinderen werken werkelijk niet veel weten over voeding terwijl voeding zo belangrijk is. Gelukkig ben ik moeder en ben ik een moeder die kan uitzoeken wat goed is voor mijn kind en dat doe want daar draait het om als je moeder bent, vechten voor je kind…

Hoe verliep bij jouw kindje de allereerste keer koorts? Bij ons viel het dus wel mee maar alleen de arts was nogal hysterisch. We zijn nog 1 x bij haar geweest maar nu gaan we zelfs niet als er geen artsen meer zijn in onze huisartsenpraktijk. Ze heeft me onnodig bang gemaakt want uiteindelijk had hij gewoon de 6e ziekte.

, , , , , , ,

Het leven na een koortsstuip

Ten eerste wil ik mijn excuses aanbieden. Aan jullie, mijn lezers. Sorry dat het zo lang heeft geduurd voor er weer een nieuwe blog online is gekomen. De reden is zoals de titel al zegt een koortsstuip.

Mijn oudste 2 kinderen kreeg ik toen ik nog jong was. Ik deed de dingen zoals ik dacht dat het hoorde. Met vallen en opstaan maar zonder echt bewuste keuzes te maken. “Just go where all the sheeps go.” Zoiets. Vanaf dat ze klein waren konden ze al terecht bij mijn moeder als ik eens weg moest. En af en toe gingen ze ook naar hun vader. Ik leefde gewoon maar niet bewust.
Vanaf het moment dat ik moslima werd, in 2004, begon ik bewuster te leven en meer na te denken over bepaalde keuzes maar nog steeds niet hetzelfde als nu.

Dat begon zo’n beetje in 2008, toen Soraya geboren werd. Ik ging als moslima het moederschap (opnieuw) in en realiseerde me dat een kind krijgen een hele verantwoordelijkheid is en dat God mij die verantwoordelijkheid had gegeven. Ik moest daar dan dus goed voor zorgen. En ik deed mijn best. Soraya kreeg 18 maanden borstvoeding en ik was thuis bij haar. Na 18 maanden ging ik werken maar dat was in Kinderopvang Twinkel en ik kon haar meenemen. Maar goed ook want het was me niet gelukt om een opvangplaats te vinden waar ik me ook goed bij voelde. Tot ik zwanger werd van Nu’aim werkte ik daar. Helaas kon ik niet door blijven werken. Aangezien ik een verkorte baarmoederhals heb, mocht ik niks optillen en zwaar werk doen. En in de kinderopvang til je nu eenmaal vaak kindjes op.

De zwangerschap van Nu’aim was zwaar. Ik was heel dik, hield veel vocht vast en kon niet meer slapen. Nadat Nu’aim geboren werd ging het een paar weken goed. Totdat hij ineens stopte met ademhalen. Op dat moment ging mijn kind voor mij dood. Mijn man begon de shahada (geloofsgetuigenis) op te zeggen en ik begon koran te reciteren. Dat is iets wat ik NOOIT doe waar mijn man bij is omdat ik me schaam voor mijn uitspraak van het Arabisch. Mijn man begon te huilen en ik raakte in paniek en belde 112. Die kwamen heel erg snel en Nu’aim was ondertussen alweer bijgekomen. Die dag, in 2003, heeft de rest van mijn leven veranderd. Vanaf dat moment was ik alle kennis die ik als moeder had, kwijt. Als hij huilde deed ik hem in de kinderwagen en begon hysterisch heen en weer te rijden. Echt. Obsessief. HIJ MOCHT NIET HUILEN! Nee, want dan kon het weer gebeuren misschien.

Hij heeft toen een paar dagen in het ziekenhuis gelegen ter observatie en er werden allerlei onderzoekjes gedaan om te achterhalen waarom dat was gebeurd. Er kwamen uiteindelijk niet veel uit en het werd een ALTE genoemd. (Als je op het woord ALTE klikt kun je meer uitleg vinden over wat het precies is.) We werden weer naar huis gestuurd wat op zich goed was maar ik had echt naar een psycholoog moeten gaan want vanaf dat moment dat het was gebeurd was ik zo snel bang. Ik kon niet meer rustig slapen omdat ik bang was dat het weer gebeurde. Ik werd een hele bezorgde moeder.

Nu’aim is in zijn hele leven nog nooit bij een oppas op kinderopvang geweest. NOOIT. Hij is nu 4,5 en de enige momenten dat hij zonder mij was waren of op school of bij zijn vader. Bij niemand anders. Dat Nu’aim op zijn 3e en zijn 4e een koortsstuip kreeg, is natuurlijk iets wat het nog erger gemaakt heeft. De eerste keer dacht ik nog dat het toeval was en dat het kwam omdat ik hem te warm had aangekleed en dat hij daardoor zijn warmte niet kwijt kon. Maar de laatste keer was het ergste.

 

Hij had wat koorts maar ik dacht niet gelijk aan het ergste. Ik was eigenlijk voor het eerst sinds die ALTE en de eerste koortsstuip wat geruster over die koorts. Hij wilde graag spaghetti dus ik was bezig om die te maken tot ik ineens een vaag geluid hoorde. Ik was aan de telefoon en ik riep: HIJ HEEFT EEN KOORTSSTUIP! Ik smeet letterlijk mijn telefoon naar achter en probeerde hem goed neer te leggen zodat hij zich niet kon bezeren aan speelgoed ofzo. Ik pakte ondertussen mijn telefoon weer en belde 112. Die kwamen weer gelijk. In het ziekenhuis aangekomen, kreeg hij gelijk ibuprofen en werd zijn koorts gemeten: 39,4
De schrik die ik in mijn lijf voelde op het moment dat ik mijn kind zag stuipen is niet te omschrijven. Het is zo angstaanjagend!

Na deze gebeurtenis kon ik niet meer slapen en was continue bang. Wat natuurlijk logisch is. Het ziet er heel eng uit en je bent bang dat je je kind verliest. Je wordt de OVER bezorgde moeder waardoor je niet meer goed kunt functioneren. Daarom besloot ik hulp te zoeken en daarom ga ik binnenkort praten met een psycholoog. Ik wil dit trauma kwijt. Ik wil het verwerken. Ik keek zojuist een filmpje over een aanval en de tranen sprongen al weer in mijn ogen, dat gevoel als je kind een koortsstuip krijgt is niet te doen. Wat je moet doen als je kind een koortsstuip krijgt is dit: wat te doen bij een koortsstuip.

Ik ben altijd al de overbezorgde moeder geweest voor Nu’aim maar ik moet mezelf nu echt remmen en soms dingen doen die niet goed voor mij voelen. Ik moet hem naar school brengen, ik moet hem alleen laten slapen, ik moet hem soms alleen met zijn papa laten en ik moet mijn leven weer terugkrijgen. En weetje, ik moet leren dat iets voor mezelf doen, zoals bloggen, helemaal ok is. En dat ik niet een schuldgevoel moet hebben als ik wil bloggen. Want als ik goed bezig ben met bloggen en regelmatig een blogpost deel, voel ik me goed. En dat kan alleen maar goed zijn voor de kinderen.

Ik hoop dat je snapt waarom ik geen consequente blogger ben. Ik probeer meer regelmaat te brengen in het schrijven maar als dat niet direct lukt, hoop ik dat je het begrijpt.

Veel liefs..

, , , ,

Slaaptekort als moeder

Toen Nu’aim werd geboren, besloot ik om hem borstvoeding te geven voor zolang als het kon. Nouja, ik ging voor 2 jaar. Omdat in de Koran staat dat een kind recht heeft op 2 jaar borstvoeding. Ik ging er dus voor. Van tevoren wist ik alleen niet dat ik er zo oververmoeid van zou raken want deze blog schreef ik 2 jaar geleden. Inmiddels drinkt hij natuurlijk geen borstvoeding meer maar hij klimt nog steeds in mijn bed, ligt nog steeds het liefste overdwars en pakt nog steeds mijn kussen in. Oja, ik ben nog steeds moe en hij wordt nog steeds wakker ’s nachts. Deze nacht wilde ik hem in zijn eigen bed laten slapen en blokkeerde zijn weg maar hij stond op en liep via de andere kant het bed in en kroop tussen zijn vader en mij in.

Ja hoor, als moeder van kleine kinderen ben je er nooit van gevrijwaard…Nachten die te kort zijn of nachten waarin je continue wakker werd. Vannacht was het weer zover. Onze kleine Nu’aim zit namelijk momenteel in een zeer irritante periode.
Normaal gesproken is hij altijd wel druk en een beetje stout omdat hij van alles pakt en stuk maakt. Alleen nu huilt hij echt om alles. Alles. Als er iets is dat hem niet bevalt is dat reden om te janken.
Midden in de nacht moet meneer direct zijn behoeftes vervuld zien worden omdat hij anders begint te schreeuwen. Ik voel me werkelijk een slaaf van deze jongen.

Ik probeer om rustig te blijven en te kijken wat hij wil of nodig heeft maar ik kan er niks aan doen dat ik strontchagerijnig word. Natuurlijk heb ik het zelf een beetje verpest door hem vaak bij mij in bed te nemen maar dat is gewoon omdat ik anders nog langer wakker ben ’s nachts. Drinken doet hij niet meer zoveel gelukkig maar nog steeds is hij wakker en beweegt hij. Hij ligt het liefste overdwars. Heel handig hoor. Dan ligt hij natuurlijk zonder deken want hij trapt die weg maar word dan wakker omdat hij het koud heeft.
Wat hij ook heel leuk vind is om met zijn hoofd op mijn kussen te liggen. Like seriously dude, ik slaap al op zo’n klein stukje van het bed omdat jij de rest van de 1.60 voor jezelf hebt, maar mijn kussen wil je ook nog innemen?

Vanmorgen werd hij rond 6 uur even wakker maar sliep na gerommel toch weer door. Maar om 7 uur vond hij het nodig om mij wakker te maken en sliep hij weer door. Kom op, give me a break en geef mij gewoon mijn slaap alstjeblieft!
Slaaptekort hoort erbij en slaaptekort kun je compenseren. Slaap word gewoon zwaar overschat. Uiteindelijk weten alle moeders dat je gewoon een beetje een moeilijk dagje hebt maar dat je de dag uiteindelijk wel doorkomt.
Alleen na 2 jaar tekort slaaptekort, wat ook komt omdat ik elke dag om 6 uur opsta voor Soraya, ben ik echt op een punt dat ik echt boos ben. Mijn humeur daalt gewoon naar het vriespunt en vervolgens heb ik echt bijna de halve dag nodig om een beetje te kalmeren.

Ik zal wel de enige zijn die dan chagerijnig tegen de kinderen doet maar ik kan er echt niks aan doen. Teveel slaapgebrek is gewoon echt niet goed voor een mens en vandaag is het dus weer zover. Want niet alleen sliep ik tekort maar omdat meneer mijn sloffen aanwilde en ik ze liever zelf aan had, vond hij het nodig om een huilbui op te zetten.
En toen ik naar het toilet ging en de stoel die hij naast de pot neerzette, een stukje verschoof, was dat weer aanleiding om te gaan janken. Oja en toen hij de schoenen van Soraya op het kleed had neergezet en ik ze terug in de gang smeet, was dat ook weer een goede reden voor zijn buien. Ja, want schoenen horen toch op een tapijtje!

Nou mama’s, ik ga maar eens een driedubbele koffie drinken en een ontbijtje klaarmaken voor die hongerlappen hier want anders krijgen we een NOG bozer jongetje. Doeiiii

, , , ,

Dramatische dingen uit het leven van een 3 jarige.

Zoals elke moeder met een kind van 3 jaar, gebeuren hier ook aan de lopende band dingen waarvan je denkt van: “Doe. Even. Normaal.” Kleuters kunnen soms zo overdreven reageren op iets wat zo simpel is. Vandaag zal ik even een aantal van onze situaties beschrijven. Voordat ik begin moet je wel weten dat Nu’aim overal nogal heftig op reageert. Das gewoon heel hysterisch huilen als hij zijn zin niet krijgt. Of meppen. En dat meppen dat doet hij soms met zijn vuisten op je gezicht, of hij krabt, of hij bijt en soms dan schopt hij ook. Op zich normaal voor een kleuter maar hij doet dat ook als hij niet heel boos is dus als hij dan echt boos is, is het net een bulldozer. Anyway, lees je mee?

Stockfoto PIXABABY

Dramatische dingen uit het leven van Nu’aim:

  • Dat je niet op de stoep mag liggen. Tsss achterlijk zeg!
  • Datje ondersteboven in de buggy wilt liggen maar dat je moeder, die zeikerd, toch zegt dat het niet mag. HOEZO NIET?
  • Dat je NIET op de handgrepen van de laatjes in de keuken mag staan. Slaat ook nergens op hoor. Is toch veel handiger dan een trappetje!
  • Omdat Masha en de Beer NIET op TV is.
  • Omdat Masha en de Beer WEL op TV is.
  • Ook een goede reden om hysterisch te worden is als je in bad bent geweest maar er zo lang in hebt gezeten dat je handen helemaal verrimpeld zijn geworden. Das echt een reden om KEIHARD te krijsen want: “ZE DOEN HET NIET MEER!!!!”
  • Dat je moeder je nog 1 koekje heeft en dat koekje door de helft breekt zodat jij en je grote zus ieder een stukje kunnen eten. Ja hoor! Het lef! En daarom kun je niets anders doen dan een half uur lang keihard krijsen om een half koekje. Dan stop je af en toe maar als je dan weer naar dat koekje kijkt, voel je hem weer en begin je weer helemaal van voren.
  • Dat je afgedroogd moet worden na het douchen. Slaat echt nergens op. Wie heeft dat verzonnen? Afdrogen. Doe even lekker normaal zeg!
  • Dat je uit bad moet
  • Dat je IN bad moet
  • Dat je schoenen NIET verkeerd zitten want ze moeten andersom.
  • Dat je moeder beslist dat het tijd is om naar huis te gaan terwijl jij in de speeltuin wilt blijven. Daarom schreeuw je gewoon de hele tijd: ” IK WIL NAAR DE SPEEL TUIN. IK WIL NAAR DE SPEELTUIN. IK WIL NAAR DE SPEELTUIN. IK WIL NAAR DE SPEELTUIN. IK WIL NAAR DE SPEELTUIN!!!!!!!!!! Helpt dat? Nee maarja, je bent wel van je woede af.

Stockfoto PIXABABY

Topje van de ijsberg

Nou dit is nog maar het topje van de ijsberg want er zijn zo vaak zulke situaties! Niet normaal gewoon. En echt, dat maakt het soms heel zwaar want je wilt er niet te veel aandacht aan geven maar je kleuter die zo boos is, das ook niet leuk. Niemand wordt er blij van. Maar het is all part of the game. Uiteindelijk zullen ze eruit groeien en als ze het niet hebben als ze kleuter zijn, dan is de kans groot dat ze het later wel zullen hebben. Soraya heeft het niet gehad en die heeft nu ze 8 is, dat ze vaak dingen probeert. Bijvoorbeeld een keer liegen, een keer een grote mond geven of nee zeggen. Ze was zo braaf en rustig toen ze 3 en 4 en 5 was dat ik het begrijp dat ze nu dingen wil uitproberen. Maarja wat ze ook uitvreten en wat ze ook doen, het zijn onze bollies en we houden er geen gram minder om van ze.

Heb jij ook een crazy toddler?