, , , , ,

Heb je ook zo’n schuldgevoel moeder?

Ik denk dat echt elke moeder het wel kent: “schuldgevoel”. Voordat je kinderen krijgt heb je totaal geen idee wat het is maar vanaf het moment dat er een baby in je buik zit, of soms al voor je zwanger bent, gebeurt het: Je krijgt een schuldgevoel. En geloof me, een schuldgevoel is echt goed. Een schuldgevoel betekent dat je het allerbeste voor je kindje wil en dat je je verantwoordelijk voelt als dat niet zo is. Op die manier zorg je als moeder ook dat je kleintje het beste krijgt dat jij kunt geven.
En let op he, want dat betekent niet dat je je kindje altijd moet verwennen ofzo of altijd de zin moet geven. Het betekent gewoon dat je altijd je best doet om een evenwicht te vinden tussen wat je kind gelukkig maakt en het beste voor het kind is en wat het beste is voor jou.

‘Als de moeder gelukkig is, dan is het kind het ook’, hoor ik heel vaak. En dat is ook zo maar tegelijkertijd zullen de meeste moeders hun eigen geluk opgeven voor dat van hun kind. Zo heb ik de kleinste 2 jaar lang met pijn en moeite borstvoeding op verzoek gegeven. Ik was dat sowieso van plan maar het was lastiger dan ik in eerste instantie dacht. Hij wilde heel, heel vaak drinken en het tijdstip maakte voor hem ook niet uit. En dat ik om 6 uur moest opstaan om Soraya naar school te brengen boeide hem ook niet veel. Hij wilde en ik gaf. Dat ik met gigantische wallen en slaapgebrek rondliep, was omdat ik een schuldgevoel kreeg als ik hem dat niet zou geven. Die 2 jaar was voor mij zeer belangrijk omdat wij hadden besloten hem niet te laten vaccineren en we hem daardoor een zo gezond mogelijk immuunsysteem wilden geven. En borstvoeding is daar gewoon heel goed voor. En omdat er ook in de Koran staat dat een vrouw 2 jaar borstvoeding moet geven, was dat voor mij zo klaar als een klontje.
(Meer over borstvoeding kun je lezen bij aziema fatima of bij Madelon van Waymadi.

Maar waarom ik vandaag over schuldgevoel wilde schrijven is omdat ik het vandaag weer had. Dat vreselijke gevoel dat ik het liefst wil negeren. Het begon al toen Soraya uit bed kwam. Vandaag is het namelijk weer de eerste dag na de herfstvakantie en ze zag er een beetje tegen op. Het feit dat haar amandelen bijna haar luchtpijp afsluiten en ze daardoor niet goed slaapt en zich niet goed voelt helpen daar niet bij. Ik besloot toch haar naar school te brengen want binnenkort moeten haar amandelen eruit en dan mist ze sowieso al een hele week school en ze heeft dat echt nodig. Ik wil niet dat ze achter gaat lopen.

stockfoto pixababy

Dus daarna kreeg ik het weer toen ik Nu’aim wegbracht. Op maandag is het turnen en dan is er een juf die hij niet elke dag heeft en dat na een week hangen en plakken bij mama. Das niet gemakkelijk. Dus hij begon al te huilen en wat het voor mij nog erger maakte was dat hij zijn regenlaarsjes aan had. En dan moet hij zo gaan turnen. Aaaw zielig toch? Ik had er helemaal niet aan gedacht. Stomme mama. En ondertussen was Soraya ook al gekomen naar de kleuterschool want haar tas met turnspullen (is het raar dat ik het nog steeds liever gym spullen wil noemen?) die hing nog aan de buggy en de juf was een beetje geïrriteerd geraakt omdat ze die niet bij zich had en er waren nog andere kinderen die nog steeds niet in orde waren met hun spullen. Zij normaal wel natuurlijk maar we zijn in België en de juffen zijn hier toch een beetje onaardiger en kunnen wel eens heel hard praten als ze niet blij zijn. Soraya kwam dus huilend aan bij mij. Ze kan daar gewoon niet tegen. En weetje, ik ook niet dus ik snap haar. Gelukkig was haar eigen juf heel lief en pikte ze dat goed op. Thankyou juf Karen (die dit toch niet leest hahaha). Maar goed, ik ging dus niet heel blij van school weg. Schuldgevoel all over, like glitters op kerstkaarten.

Nou vertel, ook al met een schuldgevoel begonnen op deze maandag?

 

 

, ,

Vragen over islam | Wist je dat?

Omdat ik merk dat er toch nog heel veel mensen dingen gewoon niet weten of niet begrijpen over moslims ga ik proberen om elke vrijdag een hele korte blog te schrijven met een verduidelijking. Ik ga dat niet met een hele uitleg doen ofzo. Nee, gewoon in ‘Jip & Janneke’-taal. Vandaag de tweede ‘wist je dat’.

Lees meer

, , , ,

Hier ben ik weer! Een update.

Hallo! Salaam aleikum! Hier ben ik weer. Mijn laatste blog dateert van 28 juni, like helloo! Beetje te lang geleden. Dat komt omdat de vakantie was begonnen en we half juli op vakantie zouden gaan. En ik ben dan altijd Mevrouw S. Tress. Er zijn dan zoveel dingen waar ik mee bezig ben en die ik moet regelen. Lees meer

, , ,

Ramadan update!

Omdat ik vandaag eventjes de tijd heb, kan ik snel een Ramadan update geven. De Ramadan ging dus echt wel goed, op slaapgebrek na. Das echt altijd. Zonder eten kan iedereen wel maar zonder slaap.. Dat lukt niet. Ik heb ook al heel veel mombie’s rond zien lopen. Moeder zombies. De hele dag voor de kinderen zorgen, vasten, laat eten en laat naar bed zorgt gewoon dat moeders echt uitgeput zijn… Lees meer

, ,

Ben ik een loedermoeder?

De term loedermoeder zie je de laatste maanden echt overal voorbijkomen op social media. Er is zelfs een blog met de naam loedermoeder. Eigenlijk wilde ik niks doen met die term loedermoeder Lees meer

, ,

Waarom (nog) een mama blog?

Toen ik begon met bloggen deed ik dat omdat ik via die weg mezelf wilde leren kennen. Dingen opschrijven die door je hoofd gaan is altijd goed om voor jezelf dingen duidelijk te krijgen. Zo krijg je een duidelijk overzicht en zal je hoofd wat minder vol worden. Tenminste, zo gaat dat bij mij. Toen ik begon met bloggen in 2003 was bloggen helemaal anders. Het enige dat ingewikkeld was, was je codering zo invullen dat alles bij elkaar klopte. Je had dan een paar thema’s, niet zo veel als nu, en je kon je blog dan zo een klein beetje aanpassen. De plugins die je had waren mega simpel. In tegenstelling tot nu.

Als je een beetje begint met bloggen en bloggers leert kennen en daardoor ook weer meer blogs leest, zul je merken dat er veel meer achter zit dan alleen maar verhaaltjes typen. Ik was dit in eerste instantie van plan maar gaandeweg leert men, zo ook ik. In het begin wist ik ook niet zo goed over welk onderwerp ik zou moeten schrijven maar dat ik wilde schrijven stond vast. Ik begon te schrijven en te schrijven en na verloop van tijd ontdekte ik dat ik bijna aldoor schreef over de kinderen, over mijn leven als moeder, dingen van school. Terwijl ik in het begin mijn blog niet kon omschrijven, kreeg die omschrijving ineens steeds meer vorm. Vanzelf. Het drong tot me door dat ik eigenlijk een moederblogger ben. Ja, weer een moederblogger. En dat terwijl ik dat absoluut niet wilde. Sommige moederblogs hebben zo iets belerends, alsof ze precies weten hoe het moederschap werkt en wat je wel en niet moet doen. Storend om dan te ontdekken dat je eigenlijk zelf ook over het moederschap schrijft.

Nadat het tot me doorgedrongen was, begon ik er over na te denken hoe het zou zijn om een mama blog te starten. Ik ben mijn hele leven al iemand geweest die niet iets doet omdat iedereen het doet. Als iedereen het doet, wil ik eigenlijk al niet meer. Toch voelde ik dat ik er mee door moest gaan. Simpelweg omdat geen een blog hetzelfde is. Het hoofdonderwerp is misschien hetzelfde maar de subonderwerpjes zijn allemaal verschillend. Het grote verschil met de andere bloggers, is dat ik een moslim mama ben. Niet dat ik mezelf nu in een hokje wil stoppen want elke moeder wil hetzelfde voor haar kind. Je wilt dat je kind gelukkig is. De normen en waarden die je dat kind meegeeft, die kunnen verschillen. En dat is iets waarin ik mezelf kan onderscheiden. Er zijn wel moslimama’s die bloggen maar niet heel veel. En we hebben allemaal een andere invalshoek. En natuurlijk schrijf ik niet alleen maar dingen over mijn leven als moslima. Want boven alles ben ik een mens en mijn gevoelens zijn hetzelfde als die van andere mensen.

Dat is dan ook wat ik hoop te bereiken, meer begrip voor bepaalde keuzes die wij maken en bovenal wil ik dat iedereen zich thuis voelt op mijn blog. Dat je weet dat ik een moeder niet beoordeel op de keuzes die ze maakt omdat elke moeder een ander draagvlak heeft. Dat ik bepaalde keuzes maak wil niet zeggen dat een andere moeder dat ook kan. Ik heb dan misschien 2 jaar borstvoeding gegeven aan de jongste, maar zij is misschien wel een veel geduldigere moeder die veel liever is. en dat is uiteindelijk het belangrijkste vind ik. We kunnen niet oordelen over een ander want zolang we niet in haar schoenen staan weten we niet waarom ze tot die bepaalde keuze is gekomen. Denk jij er ook zo over?

, , ,

Waarom wil ik dat mijn kind leert bidden?

Zoals iedereen wel weet, bidden praktiserende moslims 5 x per dag. Vroeger had ik niet zo veel met bidden en met vroeger bedoel ik, toen ik nog een klein, niet moslim meisje was. Ik begreep sowieso niet zo veel van geloof. Op de school kregen we wel eens les over God en ook heb ik mijn 1e communie gedaan en zaten we met kerst en andere belangrijke dagen in de kerk. Maar ik snapte het gewoon niet zo. Toch leer ik mijn kleine meid van 7 nu wel dat ze hoort te bidden. Apart of niet?Er zijn meerdere redenen. Lees meer

, , ,

Hooggevoeligheid-hsp

Hooggevoeligheid, een onderwerp waar de laatste tijd steeds meer over te vinden is. Toen ik nog in Alkmaar woonde, zat ik in de klas bij een meisje die hooggevoelig was. We konden het goed met elkaar vinden en op de een of andere manier had ze door dat ik ook hooggevoelig was. We hebben het hier over meer dan 10 jaar terug en toen was er nog niet zo veel informatie te vinden als nu.
Er waren wel wat sites waar je een beetje informatie kon vinden maar daar spraken ze beperkt over hooggevoeligheid. Het idee was toen een beetje dat mensen die hooggevoelig waren, rustige types waren en heel verlegen waren. Ondertussen is wel duidelijk dat ook mensen die wat extraverter zijn OOK hooggevoelig kunnen zijn. Lees meer

, , ,

Een moslima over Brussel

Op dinsdag was het nog te vroeg om aan mij te vragen hoe ik me voelde over de aanslagen in Brussel, zo dichtbij huis. Het was nog te rauw, rouw. Ik weet niet of ik het echt besefte… Lees meer

, ,

Een pittig kind

Al een tijdje wilde ik schrijven over het volgende onderwerp: een pittig kind. Mijn eerste 3 kinderen waren als baby heel rustig. Zoals met de meeste kinderen werden ze wel een beetje drukker naarmate ze ouder werden maar de babytijd zou ik omschrijven als normaal. Lees meer