, , , , ,

De eerste keer koorts

Het wonder van het moeder zijn. Vanaf het moment dat je kind geboren is, is het alsof je je hart uit je lichaam hebt lopen. Het is een cliche, I know maar who cares. Met elk kind dat ik heb gekregen kwam er weer een stukje kwetsbaarheid bij voor mij. Het rare is dat ik bij de eerste 3 kinderen niet zo bezorgd was. Het ging allemaal wel zoals het ging. Bij prinses S. was ik wel wat meer bezorgd maar echt, kind N. spant de kroon. Ik bedoel kindbaas N. natuurlijk.

Kindbaas was 16 maanden en had nog nooit koorts gehad. Het enige waar hij vaak last van had waren de tandjes die doorkwamen. Ik zelf denk dat het komt omdat hij volledige borstvoeding krijgt. Een heel sterk kind qua weerstand dus toen hij klein was. Met 16 maanden kreeg hij voor het eerst koorts. Met de andere 3 propte ik er altijd zo’n zetpilletje in maar met hem ben ik toch wel voorzichtiger. Ik bedoel zo gezond is het niet om een pcm te geven. Koorts heeft namelijk ook een functie: het doden van bacteriën. Koorts onderdrukken wil ik liever niet meer. Ik wilde liever even aankijken hoe alles verliep. Het begon in de nacht van zondag op maandag en maandagavond was het hoogste wat hij had 39 graden. De volgende dag had hij rond de 38,5, niet echt noemenswaardig want dat gebeurt af en toe gewoon bij kindjes. Toch wilde mijn man dinsdag liever even naar de huisarts om een diagnose te laten stellen zodat dat eventueel aangepakt kon worden voordat het erger werd.

had ik dat maar niet gedaan..

Ik kwam bij de huisarst en vertelde dat hij normaal redelijk druk is maar nu heel rustig was, dat hij koorts had, niet heel hoog, hoogste was 39 geweest, maar dat we niet konden zien wat er was en daarom graag wilden dat de arts naar hem keek. Het eerste wat ze zei was dat 39 wel redelijk hoog was (raar, ik dacht altijd dat 40 hoog was maar goed). Ze ging hem onderzoeken waardoor hij echt pissed werd. Hij is nogal eigenwijs.Toen ze in zijn mond keek werd hij helemaal boos en kreeg een bloedneus. Natuurlijk kon ik dat niet stelpen omdat hij niet wilde dat ik aan zijn neus kwam. De huisarts schrok daar van (raar, ik dacht dat een huisarts wel vaker bloed zag).

Ze zei dat ze geen oorzaak kon vinden maar dat ze het wel heel raar vond dat zijn neus bleef bloeden en dat er misschien iets mis was met zijn bloedplaatjes, witte bloedcellen. Vanaf dat moment begon ik in paniek te raken en kon alleen maar denken dat mijn kind leukemie had (moge Allah hem daartegen beschermen amien). Ze belde de pediater op in het ziekenhuis en vertelde wat er aan de hand was en vertelde en passant ook nog even dat ‘ de moeder zei dat het echt een adhd-erke was’. DAT had ik dus niet gezegd. Vervolgens verwees ze me door naar de 6e verdieping van het ziekenhuis terwijl de pediater aan de telefoon zei dat het op de 5e verdieping was.

Ok, wij met spoed en een hoog stress gehalte naar het ziekenhuis waar ik direct echt in paniek raakte bij de aanblik van de kinderafdeling want toen hij 3 maanden was zijn we ook al eens een paar dagen op een kinderafdeling geweest. We waren bang dat hij ernstige afwijkingen had en daar stond ik echt angsten uit. Maar goed. N. werd onderzocht, er werd bloed afgenomen en een infuus aangelegd zodat hij geen tekorten zou oplopen. Daar zat ik dan weer met hem in het ziekenhuis. romper onder het bloed van de bloedneus en een infuus in zijn linkerhand. Moederhart in stukjes. Duizend stukjes. Prinses s. zo intens verdrietig omdat mama niet mee mocht. Ze huilde in stilte en elke vrouw weet dat huilen in stilte bij een kind betekent dat je kind diep, diep verdrietig is

De eerste nacht was superslecht. N. werd iedere keer wakker door het infuus dat in zijn hand zat en als hij dan sliep, werd zijn koorts weer opgemeten. Als hij dan eindelijk weer sliep werd het ontbijt gebracht. Iedere keer was er weer wat. Dinsdag had hij overdag niet eens meer koorts. Toch wilde de dokter dat we niet naar huis gingen want het liefste hadden ze dat kindjes 24 uur koortsvrij waren. Anyway.

Woensdagochtend kwam ze langs om te zeggen dat we naar huis mochten, dat hij alleen een mild virusje had. zelfs geen griep. Hmm, wel vond ze het nodig om te zeggen dat hij te weinig eet en dat hij meer vast voedsel moet eten. Ik snap dat maar ik kan hem niet dwingen wel? Op mijn vraag hoe ik dat dan moest doen zei ze doodleuk dat ik hem overdag bv moest weigeren…Een kindje van nog geen 16 maanden bv weigeren terwijl hij ziek is… Ik ben blij dat ik eigenwijs ben en niet meer alles als zoete koek slik. Maar ik vind het shockerend dat mensen die met kinderen werken werkelijk niet veel weten over voeding terwijl voeding zo belangrijk is. Gelukkig ben ik moeder en ben ik een moeder die kan uitzoeken wat goed is voor mijn kind en dat doe want daar draait het om als je moeder bent, vechten voor je kind…

Hoe verliep bij jouw kindje de allereerste keer koorts? Bij ons viel het dus wel mee maar alleen de arts was nogal hysterisch. We zijn nog 1 x bij haar geweest maar nu gaan we zelfs niet als er geen artsen meer zijn in onze huisartsenpraktijk. Ze heeft me onnodig bang gemaakt want uiteindelijk had hij gewoon de 6e ziekte.

, , , , , , ,

Het leven na een koortsstuip

Ten eerste wil ik mijn excuses aanbieden. Aan jullie, mijn lezers. Sorry dat het zo lang heeft geduurd voor er weer een nieuwe blog online is gekomen. De reden is zoals de titel al zegt een koortsstuip.

Mijn oudste 2 kinderen kreeg ik toen ik nog jong was. Ik deed de dingen zoals ik dacht dat het hoorde. Met vallen en opstaan maar zonder echt bewuste keuzes te maken. “Just go where all the sheeps go.” Zoiets. Vanaf dat ze klein waren konden ze al terecht bij mijn moeder als ik eens weg moest. En af en toe gingen ze ook naar hun vader. Ik leefde gewoon maar niet bewust.
Vanaf het moment dat ik moslima werd, in 2004, begon ik bewuster te leven en meer na te denken over bepaalde keuzes maar nog steeds niet hetzelfde als nu.

Dat begon zo’n beetje in 2008, toen Soraya geboren werd. Ik ging als moslima het moederschap (opnieuw) in en realiseerde me dat een kind krijgen een hele verantwoordelijkheid is en dat God mij die verantwoordelijkheid had gegeven. Ik moest daar dan dus goed voor zorgen. En ik deed mijn best. Soraya kreeg 18 maanden borstvoeding en ik was thuis bij haar. Na 18 maanden ging ik werken maar dat was in Kinderopvang Twinkel en ik kon haar meenemen. Maar goed ook want het was me niet gelukt om een opvangplaats te vinden waar ik me ook goed bij voelde. Tot ik zwanger werd van Nu’aim werkte ik daar. Helaas kon ik niet door blijven werken. Aangezien ik een verkorte baarmoederhals heb, mocht ik niks optillen en zwaar werk doen. En in de kinderopvang til je nu eenmaal vaak kindjes op.

De zwangerschap van Nu’aim was zwaar. Ik was heel dik, hield veel vocht vast en kon niet meer slapen. Nadat Nu’aim geboren werd ging het een paar weken goed. Totdat hij ineens stopte met ademhalen. Op dat moment ging mijn kind voor mij dood. Mijn man begon de shahada (geloofsgetuigenis) op te zeggen en ik begon koran te reciteren. Dat is iets wat ik NOOIT doe waar mijn man bij is omdat ik me schaam voor mijn uitspraak van het Arabisch. Mijn man begon te huilen en ik raakte in paniek en belde 112. Die kwamen heel erg snel en Nu’aim was ondertussen alweer bijgekomen. Die dag, in 2003, heeft de rest van mijn leven veranderd. Vanaf dat moment was ik alle kennis die ik als moeder had, kwijt. Als hij huilde deed ik hem in de kinderwagen en begon hysterisch heen en weer te rijden. Echt. Obsessief. HIJ MOCHT NIET HUILEN! Nee, want dan kon het weer gebeuren misschien.

Hij heeft toen een paar dagen in het ziekenhuis gelegen ter observatie en er werden allerlei onderzoekjes gedaan om te achterhalen waarom dat was gebeurd. Er kwamen uiteindelijk niet veel uit en het werd een ALTE genoemd. (Als je op het woord ALTE klikt kun je meer uitleg vinden over wat het precies is.) We werden weer naar huis gestuurd wat op zich goed was maar ik had echt naar een psycholoog moeten gaan want vanaf dat moment dat het was gebeurd was ik zo snel bang. Ik kon niet meer rustig slapen omdat ik bang was dat het weer gebeurde. Ik werd een hele bezorgde moeder.

Nu’aim is in zijn hele leven nog nooit bij een oppas op kinderopvang geweest. NOOIT. Hij is nu 4,5 en de enige momenten dat hij zonder mij was waren of op school of bij zijn vader. Bij niemand anders. Dat Nu’aim op zijn 3e en zijn 4e een koortsstuip kreeg, is natuurlijk iets wat het nog erger gemaakt heeft. De eerste keer dacht ik nog dat het toeval was en dat het kwam omdat ik hem te warm had aangekleed en dat hij daardoor zijn warmte niet kwijt kon. Maar de laatste keer was het ergste.

 

Hij had wat koorts maar ik dacht niet gelijk aan het ergste. Ik was eigenlijk voor het eerst sinds die ALTE en de eerste koortsstuip wat geruster over die koorts. Hij wilde graag spaghetti dus ik was bezig om die te maken tot ik ineens een vaag geluid hoorde. Ik was aan de telefoon en ik riep: HIJ HEEFT EEN KOORTSSTUIP! Ik smeet letterlijk mijn telefoon naar achter en probeerde hem goed neer te leggen zodat hij zich niet kon bezeren aan speelgoed ofzo. Ik pakte ondertussen mijn telefoon weer en belde 112. Die kwamen weer gelijk. In het ziekenhuis aangekomen, kreeg hij gelijk ibuprofen en werd zijn koorts gemeten: 39,4
De schrik die ik in mijn lijf voelde op het moment dat ik mijn kind zag stuipen is niet te omschrijven. Het is zo angstaanjagend!

Na deze gebeurtenis kon ik niet meer slapen en was continue bang. Wat natuurlijk logisch is. Het ziet er heel eng uit en je bent bang dat je je kind verliest. Je wordt de OVER bezorgde moeder waardoor je niet meer goed kunt functioneren. Daarom besloot ik hulp te zoeken en daarom ga ik binnenkort praten met een psycholoog. Ik wil dit trauma kwijt. Ik wil het verwerken. Ik keek zojuist een filmpje over een aanval en de tranen sprongen al weer in mijn ogen, dat gevoel als je kind een koortsstuip krijgt is niet te doen. Wat je moet doen als je kind een koortsstuip krijgt is dit: wat te doen bij een koortsstuip.

Ik ben altijd al de overbezorgde moeder geweest voor Nu’aim maar ik moet mezelf nu echt remmen en soms dingen doen die niet goed voor mij voelen. Ik moet hem naar school brengen, ik moet hem alleen laten slapen, ik moet hem soms alleen met zijn papa laten en ik moet mijn leven weer terugkrijgen. En weetje, ik moet leren dat iets voor mezelf doen, zoals bloggen, helemaal ok is. En dat ik niet een schuldgevoel moet hebben als ik wil bloggen. Want als ik goed bezig ben met bloggen en regelmatig een blogpost deel, voel ik me goed. En dat kan alleen maar goed zijn voor de kinderen.

Ik hoop dat je snapt waarom ik geen consequente blogger ben. Ik probeer meer regelmaat te brengen in het schrijven maar als dat niet direct lukt, hoop ik dat je het begrijpt.

Veel liefs..

, , , ,

Slaaptekort als moeder

Toen Nu’aim werd geboren, besloot ik om hem borstvoeding te geven voor zolang als het kon. Nouja, ik ging voor 2 jaar. Omdat in de Koran staat dat een kind recht heeft op 2 jaar borstvoeding. Ik ging er dus voor. Van tevoren wist ik alleen niet dat ik er zo oververmoeid van zou raken want deze blog schreef ik 2 jaar geleden. Inmiddels drinkt hij natuurlijk geen borstvoeding meer maar hij klimt nog steeds in mijn bed, ligt nog steeds het liefste overdwars en pakt nog steeds mijn kussen in. Oja, ik ben nog steeds moe en hij wordt nog steeds wakker ’s nachts. Deze nacht wilde ik hem in zijn eigen bed laten slapen en blokkeerde zijn weg maar hij stond op en liep via de andere kant het bed in en kroop tussen zijn vader en mij in.

Ja hoor, als moeder van kleine kinderen ben je er nooit van gevrijwaard…Nachten die te kort zijn of nachten waarin je continue wakker werd. Vannacht was het weer zover. Onze kleine Nu’aim zit namelijk momenteel in een zeer irritante periode.
Normaal gesproken is hij altijd wel druk en een beetje stout omdat hij van alles pakt en stuk maakt. Alleen nu huilt hij echt om alles. Alles. Als er iets is dat hem niet bevalt is dat reden om te janken.
Midden in de nacht moet meneer direct zijn behoeftes vervuld zien worden omdat hij anders begint te schreeuwen. Ik voel me werkelijk een slaaf van deze jongen.

Ik probeer om rustig te blijven en te kijken wat hij wil of nodig heeft maar ik kan er niks aan doen dat ik strontchagerijnig word. Natuurlijk heb ik het zelf een beetje verpest door hem vaak bij mij in bed te nemen maar dat is gewoon omdat ik anders nog langer wakker ben ’s nachts. Drinken doet hij niet meer zoveel gelukkig maar nog steeds is hij wakker en beweegt hij. Hij ligt het liefste overdwars. Heel handig hoor. Dan ligt hij natuurlijk zonder deken want hij trapt die weg maar word dan wakker omdat hij het koud heeft.
Wat hij ook heel leuk vind is om met zijn hoofd op mijn kussen te liggen. Like seriously dude, ik slaap al op zo’n klein stukje van het bed omdat jij de rest van de 1.60 voor jezelf hebt, maar mijn kussen wil je ook nog innemen?

Vanmorgen werd hij rond 6 uur even wakker maar sliep na gerommel toch weer door. Maar om 7 uur vond hij het nodig om mij wakker te maken en sliep hij weer door. Kom op, give me a break en geef mij gewoon mijn slaap alstjeblieft!
Slaaptekort hoort erbij en slaaptekort kun je compenseren. Slaap word gewoon zwaar overschat. Uiteindelijk weten alle moeders dat je gewoon een beetje een moeilijk dagje hebt maar dat je de dag uiteindelijk wel doorkomt.
Alleen na 2 jaar tekort slaaptekort, wat ook komt omdat ik elke dag om 6 uur opsta voor Soraya, ben ik echt op een punt dat ik echt boos ben. Mijn humeur daalt gewoon naar het vriespunt en vervolgens heb ik echt bijna de halve dag nodig om een beetje te kalmeren.

Ik zal wel de enige zijn die dan chagerijnig tegen de kinderen doet maar ik kan er echt niks aan doen. Teveel slaapgebrek is gewoon echt niet goed voor een mens en vandaag is het dus weer zover. Want niet alleen sliep ik tekort maar omdat meneer mijn sloffen aanwilde en ik ze liever zelf aan had, vond hij het nodig om een huilbui op te zetten.
En toen ik naar het toilet ging en de stoel die hij naast de pot neerzette, een stukje verschoof, was dat weer aanleiding om te gaan janken. Oja en toen hij de schoenen van Soraya op het kleed had neergezet en ik ze terug in de gang smeet, was dat ook weer een goede reden voor zijn buien. Ja, want schoenen horen toch op een tapijtje!

Nou mama’s, ik ga maar eens een driedubbele koffie drinken en een ontbijtje klaarmaken voor die hongerlappen hier want anders krijgen we een NOG bozer jongetje. Doeiiii

, , , ,

9 Survivaltips voor de moslimama!

 

Als je moeder bent geworden, leef je de eerste maanden op de automatische piloot. Eerlijk gezegd kan dat soms nog wel heel wat langer dan de eerste maanden duren. Zelfs met 2 kinderen in huis die al 8 en 4 zijn, ben ik soms nog in survivalmodus. In deze blog geef ik je 9 tips die je leven wat makkelijker kunnen maken. WAARSCHUWING: Niet voor de OCD mama’s.

Tip 1) Iets wat voor een moslimama niet mag ontbreken in haar kledingkast is een ABAYA. Als je een slechte nacht hebt gehad, heb je vaak niet echt de tijd om je uitgebreid om te kleden als je de kinderen moet afzetten op school of de creche. Geloof me, een goede abaya zal je redden. Ik heb een ‘survival’ abaya. Hij is zwart, heeft elastiek bij de mouwen en zakken. Ideaal om snel je sleutels, telefoon en zakdoekjes in te doen. Onder die abaya kun je lekker je pyjama aanhouden. Scheelt je heel wat tijd!

Tip 2) Onder je abaya kun je natuurlijk makkelijke ballerina’s aandoen maar eigenlijk kun je beter je geld investeren in een paar SNEAKERS. Perfect voor als je lange stukken moet wandelen met een baby die krampjes heeft en tijdens het winkelen is het helemaal ideaal als je achter je peuter aan moet rennen die net heeft ontdekt dat het een heel leuk effect geeft als hij/zij door de winkel crossed (mama die hysterisch achter je aan gaat). Echt. Sneakers.

Tip 3) De volgende meest voor de hand liggende tip die je soms uitput maar die je heel wat tijd scheelt is BORSTVOEDING. Echt. Want:
als je baby moe is: borst
als je baby onrustig is: borst
als je baby tandjes krijgt: borst
als je baby (of jij) niet in slaap kunnen vallen: borst
Borstvoeding omvat meer dan alleen maar de voeding. Voor een baby is het zoveel meer, het biedt je kindje veiligheid, rust, troost en zelfs als je kindje ziek is maken je borsten melk aan die precies op je kind is afgestemd. Ook krijgen jongens meer calorieën dan meisjes. Zelfs dat varieert. subhanAllah.
Opmerking: Als je het niet wilt geven, als je het niet kan geven of dat het gewoon lastig is, jouw leven, jouw keuze. Voor mij was het een goede oplossing maar dat is niet voor iedereen zo. Je hoeft je helemaal niet schuldig te voelen. Elke vrouw doet wat ze kan en het is niet aan een ander om daar over te oordelen.
Wil je meer weten over borstvoeding? Islamitische Borstvoedingsorganisatie Halimah

Tip 4) Een tip die te maken heeft met borstvoeding. Zoek een goede KOLF. Echt. Ik heb het niet gedaan en heb er zoveel spijt van. Nu’aim kreeg 2 jaar lang elke keer dat hij melk dronk ‘live’ borstvoeding. Niks geen flesje. 2 Jaar lang borstvoeding geven op verzoek, dag en nacht, was een beetje zwaar dus vandaar mijn tip om een goede kolf te kopen. Het is zo fijn om af en toe even de zorg te geven aan een ander om even tot rust te komen. Je hebt het nodig.

Tip 4) Wat mij gered heeft van een burn out is CO-SLEEPING. Echt, ik zou anders echt ten onder zijn gegaan aan vermoeidheid. Er zijn hele mooie bedjes tegenwoordig en je kunt zelfs bij Ikea een bedje vinden die je daarvoor kunt gebruiken. Natuurlijk zijn er wel bepaalde voorwaarden verbonden aan veilig samen slapen. Op deze link kun je meer info vinden. LLL veilig samen slapen

Tip 5) Zorg ervoor dat je gezonde knabbels in huis haalt. Ik had zoveel honger door de borstvoeding dat ik alle kasten begon leeg te roven. Ik at zelfs olijven met crackers. Ik kon zelf niet veel producten eten omdat Nu’aim heel sterk reageerde als ik iets met melk had gegeten of gedronken. Ik heb ongeveer 9 maanden koemelkvrij gegeten. Als je kindje dat ook heeft, er zijn heel veel alternatieven. Je kunt tegenwoordig allerlei soorten plantaardige melk kopen en waar ik zelf achterkwam tijdens de persdagen van yapado is dat er ook kokosyoghurt bestaat. Ik mocht het proeven met heerlijke handgemaakte granola van ijustlovebreakfast. Een heel leuk Belgisch bedrijfje en dat was een superleuke mevrouw die dat maakte. Echte de moeite waard om te proberen. En van de kokos proefde ik niet zoveel. Ideaal voor als je koemelkvrij moet eten maar niet zo van kokossmaak houdt.
Kokosproducten
Granola van ijustlovebreakfast

Tip 6) Koop een ergonomische DRAAGZAK. Echt, het is de investering waard. Een baby met reflux vind het fijn om omhoog gehouden te worden maar als je nog andere kinderen en/of een heel huishouden te runnen hebt, is dat gewoon heel onhandig. Je kunt niet de hele dag met de baby gaan zitten als het eten klaargemaakt moet worden. Ik ben zelf begonnen met een rekbare doek die je moet knopen. Het zat lekker maar ik vond dat best een gedoe om te knopen. Daarna en daarom ging ik later over op een mei tai. Die zijn qua knopen wat makkelijker. Na de mei tai gingen we over op een ergobaby. Super makkelijk en met de juiste ergonomische draagzakken/doeken, worden kinderen op de goede manier gedragen. Wist je dat zelfs the African way goed is? Kijk maar eens naar hoe kindjes op de rug gezwierd worden en de hele dag op de rug gedragen worden. Het belangrijkste is bij het dragen op die manier dat de stof sterk genoeg is en geen scheurtjes in de stof heeft of draadjes die los zitten.

Tip 7) KOKOSOLIE. Als je de onbewerkte biologische versie koopt kun je gewoon niet verkeerd gaan. Echt. Je kunt het overal voor gebruiken. Alle plekjes die ruw aanvoelen, alle kleine krabwondjes, je tepels als ze wat stuk zijn. Alles. Steek een potje in je tas want het is de ideale billencreme. En veel gezonder dan die sucocreme. Ja, ik weet dat deze tip je geen tijd of rust oplevert maar maar het is toch veel fijner als je een gezond product gebruikt?

Tip 8) Nou let goed op want dit is de belangrijkste tip van tante Fatima. Zoek. Een. Goede. OPPAS! Really. Het zal je lifesaver worden. Gewoon zodat je alleen al eens een keer kunt douchen zonder dat je een baby hoort huilen (die dan gewoon slaapt natuurlijk). Dat je gewoon een keer kunt eten zonder dat je kindje net op dat moment besluit ook honger te krijgen of zijn of haar luier onder te kakken. Echt. Je wilt niet weten hoe erg ik het gemist heb om familieleden te hebben die het af en toe eens over konden nemen. Perks of being in een ander land natuurlijk maar verschrikkelijk. En als je man tijd heeft na zijn werk, profiteer ervan want echt, een uitgeruste moeder is beter gebalanceerd en is veel liever voor iedereen en vooral voor de kindjes.

Tip 9) LET IT GO! Ja, let it go. Alles. Het huishouden is niet zo belangrijk. Vooral niet als het betekent dat jij uitgeput raakt. De kruimels liggen morgen ook nog wel op de vloer en als je ze toch vandaag opruimt liggen er morgen weer nieuwe. Relativeer. Natuurlijk is het belangrijk om je huis hygienisch te houden maar de was die niet opgevouwen is, of het speelgoed dat nog niet opgeruimd is, is niet het einde van de wereld. Dat kan morgen weer. Pak gewoon je rust als het kan want dan kun je er de volgende dag weer veel beter tegenaan.

Eigen foto

 

Zo, dat waren mijn tips. Ik hoop dat je iets had aan deze tips. Je kunt me volgen op instagram en op facebook. Als je nog andere tips hebt, let me know! Laat het gerust weten in de comments zodat je de andere mama’s kunt helpen.

 

, , , ,

Review | Onderweg naar de moskee

Salaam aleikum, goeiemorgen. Hoe gaat het met iedereen? De laatste 10 dagen van de Ramadan zijn ingegaan en het einde is in zicht. Dat gaat altijd samen met gemengde gevoelens. Aan de ene kant ben je blij want Eid komt er aan maar aan de andere kant voel je al een soort van gemis omdat Ramadan super speciaal is. Omdat ik het zelf als bekeerling heel erg mis om cadeautjes te krijgen en om een feestdag te vieren, wil ik graag dat de feestdagen die er zijn, speciaal zijn voor de kinderen.

Het is niet altijd gemakkelijk om iets leuks te vinden voor de kinderen. Daarom heb ik hier een leuke tip. Een tijdje terug kreeg ik een boek opgestuurd van Moslim Kids Entertainment. Ze vonden dat er niet veel aanbod was voor kinderen en zijn aan de slag gegaan. Als je een kijkje op de website neemt zie je dat ze druk bezig zijn en leuke dingen voor onze kinderen willen maken.

Het boekje heet: Onderweg naar de moskee. Ik had eerlijk gezegd geen hoge verwachtingen omdat ik wel weet wat het aanbod is voor de kinderen. Vaak zien ze er niet heel mooi uit en als dat wel zo is, zitten er vaak spelfouten in ofzo. Ik wilde dus niet te veel verwachten. Maar toen ik het pakketje openmaakte, was ik echt verbaasd. Ten eerste, de kwaliteit van het papier. Het zijn stevige bladzijdes die het aangenaam maken om er in te bladeren. Dan de tekeningen. Ik ben zelf niet iemand die afbeeldingen vermijdt. Mijn kinderen hebben poppetjes en boeken met afbeeldingen. Maar er zijn natuurlijk ook heel veel moslims die dit willen vermijden. Dat moet ieder voor zich weten uiteraard. Maar wat ik er dus zo fijn aan vind is dat er wel personen in getekend zijn maar dan zonder gezicht.

Dat maakt dat je dus altijd goed zit en dat het boek voor iedereen interessant is. Want met dit boek kun je als moslimouder gewoon geen fout maken. Nu’aim vond het ook gelijk leuk en hij luisterde heel aandachtig. Iedereen die mijn insta volgt weet dat hij niet heel vaak aandachtig luistert maar deze keer dus wel. Elhamdulilah. Wat ik ook heel fijn vind is dat er op het einde van het boek een kopje met bronvermeldingen staat. Het heet ‘referenties’ in het boek. Daarin staan de ahadith waar ze gebruik van hebben gemaakt met daaronder de overleveraars.

Referenties

 

Het verhaal zelfs is ook leuk. Het personage Iesa gaat op vrijdag naar de moskee. Onderweg komt hij allerlei situaties tegen waarin hij op een goede islamitische manier reageert. Het is een fijne manier om je kinderen aglaaq (beleefd gedrag) aan te leren. Zulke boeken heb je echt nodig voor de opvoeding. Het helpt je om de kinderen dingen te leren. Ze nemen namelijk niet altijd iets aan van hun ouders maar als het in een boekje staat is het ineens veel interessanter. Zelfs Soraya die tegenwoordig altijd begint te puffen en te zuchten als we het over de Koran of iets anders Islamitisch hebben, vind dit een heel leuk boekje.

De komen 10 nachten zijn natuurlijk de belangrijkste nachten in de Ramadan. Ik ga proberen om elke dag uit dit boek voor te lezen. Op die manier ontvang ik inshaAllah een beloning omdat ik mijn kinderen elke dag even een momentje voorlees over de islam en aglaaq. InshaAllah zullen de makers van dit boekje ook die beloning ontvangen.

Ik vind dit boekje dus zeker een dikke vette aanrader. Alhoewel ik het gekregen heb, heeft dit niet mijn mening beïnvloed. Ik ben namelijk een kritische moeder die het beste wil voor haar kinderen en het beste voor andere kinderen. Zij zijn namelijk de toekomst. Dit is een perfect cadeau voor de Eid. Je kinderen blij en jij kunt inshaAllah hassanaat verdienen. Je kunt het bestellen via deze links:
Facebookpagina MKE
Webshop MKE

, , , ,

Dramatische dingen uit het leven van een 3 jarige.

Zoals elke moeder met een kind van 3 jaar, gebeuren hier ook aan de lopende band dingen waarvan je denkt van: “Doe. Even. Normaal.” Kleuters kunnen soms zo overdreven reageren op iets wat zo simpel is. Vandaag zal ik even een aantal van onze situaties beschrijven. Voordat ik begin moet je wel weten dat Nu’aim overal nogal heftig op reageert. Das gewoon heel hysterisch huilen als hij zijn zin niet krijgt. Of meppen. En dat meppen dat doet hij soms met zijn vuisten op je gezicht, of hij krabt, of hij bijt en soms dan schopt hij ook. Op zich normaal voor een kleuter maar hij doet dat ook als hij niet heel boos is dus als hij dan echt boos is, is het net een bulldozer. Anyway, lees je mee?

Stockfoto PIXABABY

Dramatische dingen uit het leven van Nu’aim:

  • Dat je niet op de stoep mag liggen. Tsss achterlijk zeg!
  • Datje ondersteboven in de buggy wilt liggen maar dat je moeder, die zeikerd, toch zegt dat het niet mag. HOEZO NIET?
  • Dat je NIET op de handgrepen van de laatjes in de keuken mag staan. Slaat ook nergens op hoor. Is toch veel handiger dan een trappetje!
  • Omdat Masha en de Beer NIET op TV is.
  • Omdat Masha en de Beer WEL op TV is.
  • Ook een goede reden om hysterisch te worden is als je in bad bent geweest maar er zo lang in hebt gezeten dat je handen helemaal verrimpeld zijn geworden. Das echt een reden om KEIHARD te krijsen want: “ZE DOEN HET NIET MEER!!!!”
  • Dat je moeder je nog 1 koekje heeft en dat koekje door de helft breekt zodat jij en je grote zus ieder een stukje kunnen eten. Ja hoor! Het lef! En daarom kun je niets anders doen dan een half uur lang keihard krijsen om een half koekje. Dan stop je af en toe maar als je dan weer naar dat koekje kijkt, voel je hem weer en begin je weer helemaal van voren.
  • Dat je afgedroogd moet worden na het douchen. Slaat echt nergens op. Wie heeft dat verzonnen? Afdrogen. Doe even lekker normaal zeg!
  • Dat je uit bad moet
  • Dat je IN bad moet
  • Dat je schoenen NIET verkeerd zitten want ze moeten andersom.
  • Dat je moeder beslist dat het tijd is om naar huis te gaan terwijl jij in de speeltuin wilt blijven. Daarom schreeuw je gewoon de hele tijd: ” IK WIL NAAR DE SPEEL TUIN. IK WIL NAAR DE SPEELTUIN. IK WIL NAAR DE SPEELTUIN. IK WIL NAAR DE SPEELTUIN. IK WIL NAAR DE SPEELTUIN!!!!!!!!!! Helpt dat? Nee maarja, je bent wel van je woede af.

Stockfoto PIXABABY

Topje van de ijsberg

Nou dit is nog maar het topje van de ijsberg want er zijn zo vaak zulke situaties! Niet normaal gewoon. En echt, dat maakt het soms heel zwaar want je wilt er niet te veel aandacht aan geven maar je kleuter die zo boos is, das ook niet leuk. Niemand wordt er blij van. Maar het is all part of the game. Uiteindelijk zullen ze eruit groeien en als ze het niet hebben als ze kleuter zijn, dan is de kans groot dat ze het later wel zullen hebben. Soraya heeft het niet gehad en die heeft nu ze 8 is, dat ze vaak dingen probeert. Bijvoorbeeld een keer liegen, een keer een grote mond geven of nee zeggen. Ze was zo braaf en rustig toen ze 3 en 4 en 5 was dat ik het begrijp dat ze nu dingen wil uitproberen. Maarja wat ze ook uitvreten en wat ze ook doen, het zijn onze bollies en we houden er geen gram minder om van ze.

Heb jij ook een crazy toddler?

, , , , ,

Heb je ook zo’n schuldgevoel moeder?

Ik denk dat echt elke moeder het wel kent: “schuldgevoel”. Voordat je kinderen krijgt heb je totaal geen idee wat het is maar vanaf het moment dat er een baby in je buik zit, of soms al voor je zwanger bent, gebeurt het: Je krijgt een schuldgevoel. En geloof me, een schuldgevoel is echt goed. Een schuldgevoel betekent dat je het allerbeste voor je kindje wil en dat je je verantwoordelijk voelt als dat niet zo is. Op die manier zorg je als moeder ook dat je kleintje het beste krijgt dat jij kunt geven.
En let op he, want dat betekent niet dat je je kindje altijd moet verwennen ofzo of altijd de zin moet geven. Het betekent gewoon dat je altijd je best doet om een evenwicht te vinden tussen wat je kind gelukkig maakt en het beste voor het kind is en wat het beste is voor jou.

‘Als de moeder gelukkig is, dan is het kind het ook’, hoor ik heel vaak. En dat is ook zo maar tegelijkertijd zullen de meeste moeders hun eigen geluk opgeven voor dat van hun kind. Zo heb ik de kleinste 2 jaar lang met pijn en moeite borstvoeding op verzoek gegeven. Ik was dat sowieso van plan maar het was lastiger dan ik in eerste instantie dacht. Hij wilde heel, heel vaak drinken en het tijdstip maakte voor hem ook niet uit. En dat ik om 6 uur moest opstaan om Soraya naar school te brengen boeide hem ook niet veel. Hij wilde en ik gaf. Dat ik met gigantische wallen en slaapgebrek rondliep, was omdat ik een schuldgevoel kreeg als ik hem dat niet zou geven. Die 2 jaar was voor mij zeer belangrijk omdat wij hadden besloten hem niet te laten vaccineren en we hem daardoor een zo gezond mogelijk immuunsysteem wilden geven. En borstvoeding is daar gewoon heel goed voor. En omdat er ook in de Koran staat dat een vrouw 2 jaar borstvoeding moet geven, was dat voor mij zo klaar als een klontje.
(Meer over borstvoeding kun je lezen bij aziema fatima of bij Madelon van Waymadi.

Maar waarom ik vandaag over schuldgevoel wilde schrijven is omdat ik het vandaag weer had. Dat vreselijke gevoel dat ik het liefst wil negeren. Het begon al toen Soraya uit bed kwam. Vandaag is het namelijk weer de eerste dag na de herfstvakantie en ze zag er een beetje tegen op. Het feit dat haar amandelen bijna haar luchtpijp afsluiten en ze daardoor niet goed slaapt en zich niet goed voelt helpen daar niet bij. Ik besloot toch haar naar school te brengen want binnenkort moeten haar amandelen eruit en dan mist ze sowieso al een hele week school en ze heeft dat echt nodig. Ik wil niet dat ze achter gaat lopen.

stockfoto pixababy

Dus daarna kreeg ik het weer toen ik Nu’aim wegbracht. Op maandag is het turnen en dan is er een juf die hij niet elke dag heeft en dat na een week hangen en plakken bij mama. Das niet gemakkelijk. Dus hij begon al te huilen en wat het voor mij nog erger maakte was dat hij zijn regenlaarsjes aan had. En dan moet hij zo gaan turnen. Aaaw zielig toch? Ik had er helemaal niet aan gedacht. Stomme mama. En ondertussen was Soraya ook al gekomen naar de kleuterschool want haar tas met turnspullen (is het raar dat ik het nog steeds liever gym spullen wil noemen?) die hing nog aan de buggy en de juf was een beetje geïrriteerd geraakt omdat ze die niet bij zich had en er waren nog andere kinderen die nog steeds niet in orde waren met hun spullen. Zij normaal wel natuurlijk maar we zijn in België en de juffen zijn hier toch een beetje onaardiger en kunnen wel eens heel hard praten als ze niet blij zijn. Soraya kwam dus huilend aan bij mij. Ze kan daar gewoon niet tegen. En weetje, ik ook niet dus ik snap haar. Gelukkig was haar eigen juf heel lief en pikte ze dat goed op. Thankyou juf Karen (die dit toch niet leest hahaha). Maar goed, ik ging dus niet heel blij van school weg. Schuldgevoel all over, like glitters op kerstkaarten.

Nou vertel, ook al met een schuldgevoel begonnen op deze maandag?

 

 

, , , ,

Hier ben ik weer! Een update.

Hallo! Salaam aleikum! Hier ben ik weer. Mijn laatste blog dateert van 28 juni, like helloo! Beetje te lang geleden. Dat komt omdat de vakantie was begonnen en we half juli op vakantie zouden gaan. En ik ben dan altijd Mevrouw S. Tress. Er zijn dan zoveel dingen waar ik mee bezig ben en die ik moet regelen. Lees meer

, , ,

Ramadan update!

Omdat ik vandaag eventjes de tijd heb, kan ik snel een Ramadan update geven. De Ramadan ging dus echt wel goed, op slaapgebrek na. Das echt altijd. Zonder eten kan iedereen wel maar zonder slaap.. Dat lukt niet. Ik heb ook al heel veel mombie’s rond zien lopen. Moeder zombies. De hele dag voor de kinderen zorgen, vasten, laat eten en laat naar bed zorgt gewoon dat moeders echt uitgeput zijn… Lees meer

, , , ,

Fatimama’s inspirators, wie zijn mijn voorbeelden?

Ik ben iemand die erg houd van realitysoaps, persoonlijke blogs, verhalen van mensen op de bus en alles waardoor je mensen beter leert kennen. DE MENS an sich. Het heeft mij ook altijd heel erg geïntrigeerd hoe mensen succesvol worden. In deze maatschappij leer je dat je naar school moet gaan, goed je best moet doen en dat je dan succesvol zult worden. Als je niet zo goed kunt leren, zul je niet zo veel succes hebben. Ik heb daar niet zo veel mee. Een schop tegen de gevestigde maatschappij? Lees meer