,

Me, myself and I

Als je mij vraagt hoe ik over mezelf denk, zal je iets horen wat je niet gelooft als je naar mij kijkt. Ik ben heel open en gezellig, altijd klaar voor een babbeltje. Soms ben ik te open waardoor mensen misbruik maken van wat ik ze vertel maarja so be it. Ik kan mezelf niet veranderen. Ik ben wie ik ben. Jarenlang heb ik mezelf walgelijk gevonden. Dat gevoel krijg je niet zomaar. Dat is iets wat mensen je wijsmaken. En bij mij is het er wel ingestampt. Letterlijk.

Op de basisschool werd ik gepest. Vaak. Soms werd ik zelfs opgewacht. Ik weet nog een keer dat ik naar school toe liep en vastgehouden werd door een paar meisjes die me dan met mijn eigen gymtas in mijn buik sloegen. Dat was vernederd. Of toen ik in de eerste klas, of groep 3 zat en ze sneeuwballen in mijn muts deden. Zij. Zaten in groep 8. Vonden ze gewoon grappig. Of die keren dat ik uitgscholden werd. Achja, dat hoorde erbij. Toen ik naar de LAVO ging, veranderde dat. Gelukkig. Ik was nog altijd niet populair maarja ik was allang blij dat ik redelijk geaccepteerd werd. Na de LAVO ging ik naar de LDS Lagere Detailhandel School. Dat was oké maar het leukste vond ik de KMBO. Daar kreeg ik een normaal leven en kon ik eindelijk mezelf zijn. Ik weet nog wel een keer dat een jongen, redelijk populair, zei dat hij mij altijd zo’n mooi meisje vond. Ik kan het me nog inbeelden alsof ik daar sta. We stonden in een groepje. Er was geen enkele reden om aan te nemen dat hij loog of me voor schut wilde zitten maar ik ging er gewoon wel vanuit. Ik werd knalrood en voelde me echt voor paal gezet. Daarna wilde ik eigenlijk niks meer met hem te maken hebben. En als ik hem zie voel ik nog steeds woede. Hoe durfde hij…En eigenlijk is dat hoe ik omga met complimentjes. Het voelt fout. Het voelt alsof iemand grapjes met me zit te maken. Al word ik er niet meer boos van. Ik geloof het gewoon niet zo.

Nadat ik van school af was kwam ik de vader van de oudste 2 tegen en wat ik met hem heb meegemaakt wens ik niemand toe. Wat een draak van een vent. Het erge was dat hij mijn gebrek aan zelfvertrouwen wel handig vond. Hij kon er lekker op doorgaan en me zo de grond intrappen. Zo kon hij mij afhankelijk maken. Ik wil er niet te veel woorden aan vuil maken omdat ik hem dan nog te veel eer geef. Ik ben blij met mijn 2 oudsten. Punt is wel dat ik daardoor nog minder zelfvertrouwen kreeg dan ik al had. Dat is iets dat ik nog dagelijks met me meedraag. Het is niet handig als iemand iets positiefs tegen je zegt en je er al bij voorbaat van uitgaat dat het alleen maar is om jou een goed gevoel te geven omdat ze het zielig vinden als je verdrietig wordt. Das een raar ding. Ongrijpbaar.

Inmiddels ben ik 41. Ik ben gaan bloggen om te ontdekken wat ik wil en wie ik ben. Inmiddels word me steeds duidelijker wat ik wil en wie ik ben en dat is fijn! Ook word me steeds meer duidelijk dat er bepaalde negatieve factoren in mijn leven zijn waardoor het voor mij haast onmogelijk is om te zijn wie ik ben. Nouja, misschien niet onmogelijk maar ook niet heel gemakkelijk. Het mooie is dat ik echt prachtige reacties krijg als ik iets schrijf dat recht uit mijn hart komt. Alsof hetgeen dat ik mis in mijn leven, me nu wel toekomt op een iets andere manier dan ik gehoopt had. Het maakt dat ik wel zelfvertrouwen krijg. Dat ik mag zijn wie ik ben. Ook al ben ik soms een lompe trut en hopeloos gevoelig. Het maakt me sterker om te merken dat lezers waarderen wat en hoe ik schrijf. En dat maakt me sterker. Want dit is wat ik wil, ik wil schrijven. En inshaAllah maakt het me op een dag zo sterk dat mijn ziel net als een lelijke rups een prachtige vlinder zal worden..

, , , , ,

Heb je ook zo’n schuldgevoel moeder?

Ik denk dat echt elke moeder het wel kent: “schuldgevoel”. Voordat je kinderen krijgt heb je totaal geen idee wat het is maar vanaf het moment dat er een baby in je buik zit, of soms al voor je zwanger bent, gebeurt het: Je krijgt een schuldgevoel. En geloof me, een schuldgevoel is echt goed. Een schuldgevoel betekent dat je het allerbeste voor je kindje wil en dat je je verantwoordelijk voelt als dat niet zo is. Op die manier zorg je als moeder ook dat je kleintje het beste krijgt dat jij kunt geven.
En let op he, want dat betekent niet dat je je kindje altijd moet verwennen ofzo of altijd de zin moet geven. Het betekent gewoon dat je altijd je best doet om een evenwicht te vinden tussen wat je kind gelukkig maakt en het beste voor het kind is en wat het beste is voor jou.

‘Als de moeder gelukkig is, dan is het kind het ook’, hoor ik heel vaak. En dat is ook zo maar tegelijkertijd zullen de meeste moeders hun eigen geluk opgeven voor dat van hun kind. Zo heb ik de kleinste 2 jaar lang met pijn en moeite borstvoeding op verzoek gegeven. Ik was dat sowieso van plan maar het was lastiger dan ik in eerste instantie dacht. Hij wilde heel, heel vaak drinken en het tijdstip maakte voor hem ook niet uit. En dat ik om 6 uur moest opstaan om Soraya naar school te brengen boeide hem ook niet veel. Hij wilde en ik gaf. Dat ik met gigantische wallen en slaapgebrek rondliep, was omdat ik een schuldgevoel kreeg als ik hem dat niet zou geven. Die 2 jaar was voor mij zeer belangrijk omdat wij hadden besloten hem niet te laten vaccineren en we hem daardoor een zo gezond mogelijk immuunsysteem wilden geven. En borstvoeding is daar gewoon heel goed voor. En omdat er ook in de Koran staat dat een vrouw 2 jaar borstvoeding moet geven, was dat voor mij zo klaar als een klontje.
(Meer over borstvoeding kun je lezen bij aziema fatima of bij Madelon van Waymadi.

Maar waarom ik vandaag over schuldgevoel wilde schrijven is omdat ik het vandaag weer had. Dat vreselijke gevoel dat ik het liefst wil negeren. Het begon al toen Soraya uit bed kwam. Vandaag is het namelijk weer de eerste dag na de herfstvakantie en ze zag er een beetje tegen op. Het feit dat haar amandelen bijna haar luchtpijp afsluiten en ze daardoor niet goed slaapt en zich niet goed voelt helpen daar niet bij. Ik besloot toch haar naar school te brengen want binnenkort moeten haar amandelen eruit en dan mist ze sowieso al een hele week school en ze heeft dat echt nodig. Ik wil niet dat ze achter gaat lopen.

stockfoto pixababy

Dus daarna kreeg ik het weer toen ik Nu’aim wegbracht. Op maandag is het turnen en dan is er een juf die hij niet elke dag heeft en dat na een week hangen en plakken bij mama. Das niet gemakkelijk. Dus hij begon al te huilen en wat het voor mij nog erger maakte was dat hij zijn regenlaarsjes aan had. En dan moet hij zo gaan turnen. Aaaw zielig toch? Ik had er helemaal niet aan gedacht. Stomme mama. En ondertussen was Soraya ook al gekomen naar de kleuterschool want haar tas met turnspullen (is het raar dat ik het nog steeds liever gym spullen wil noemen?) die hing nog aan de buggy en de juf was een beetje geïrriteerd geraakt omdat ze die niet bij zich had en er waren nog andere kinderen die nog steeds niet in orde waren met hun spullen. Zij normaal wel natuurlijk maar we zijn in België en de juffen zijn hier toch een beetje onaardiger en kunnen wel eens heel hard praten als ze niet blij zijn. Soraya kwam dus huilend aan bij mij. Ze kan daar gewoon niet tegen. En weetje, ik ook niet dus ik snap haar. Gelukkig was haar eigen juf heel lief en pikte ze dat goed op. Thankyou juf Karen (die dit toch niet leest hahaha). Maar goed, ik ging dus niet heel blij van school weg. Schuldgevoel all over, like glitters op kerstkaarten.

Nou vertel, ook al met een schuldgevoel begonnen op deze maandag?

 

 

, ,

Als je me zou kennen:

Ik zit gewoon alleen thuis want de kindjes slapen en mijn man is even naar de moskee. Normaal doe ik dan de computer aan om iets te kijken maar vandaag Lees meer

, , , ,

Hier ben ik weer! Een update.

Hallo! Salaam aleikum! Hier ben ik weer. Mijn laatste blog dateert van 28 juni, like helloo! Beetje te lang geleden. Dat komt omdat de vakantie was begonnen en we half juli op vakantie zouden gaan. En ik ben dan altijd Mevrouw S. Tress. Er zijn dan zoveel dingen waar ik mee bezig ben en die ik moet regelen. Lees meer

, , , ,

Fatimama’s inspirators, wie zijn mijn voorbeelden?

Ik ben iemand die erg houd van realitysoaps, persoonlijke blogs, verhalen van mensen op de bus en alles waardoor je mensen beter leert kennen. DE MENS an sich. Het heeft mij ook altijd heel erg geïntrigeerd hoe mensen succesvol worden. In deze maatschappij leer je dat je naar school moet gaan, goed je best moet doen en dat je dan succesvol zult worden. Als je niet zo goed kunt leren, zul je niet zo veel succes hebben. Ik heb daar niet zo veel mee. Een schop tegen de gevestigde maatschappij? Lees meer

, , Yes, het is bijna Ramadan! #RamadanChallenge2016

Ramadan, als je geen moslim bent is de Ramadan heel apart, je kunt er precies je vinger niet opleggen maar snapt dat het speciaal is voor moslims. Je vraagt je af hoe mensen dat vol kunnen houden, de hele dag niet eten en dan wel een maand lang. Vandaag vertel ik een beetje over mijn Ramadan en hoe ik er tegenaan kijk dit jaar. Lees meer

, ,

Ben ik een loedermoeder?

De term loedermoeder zie je de laatste maanden echt overal voorbijkomen op social media. Er is zelfs een blog met de naam loedermoeder. Eigenlijk wilde ik niks doen met die term loedermoeder Lees meer

, ,

Brief voor mijn vader

Vandaag een voor mij best wel lastige blog. Schrijven op zich is voor mij niet moeilijk maar vandaag wil ik iets speciaals schrijven: Een brief aan mijn vader. Voor mij is dat lastig omdat ik, zoals ik al eerder heb geschreven, mijn gevoel niet makkelijk kan verwoorden. Ik houd het liever in mij omdat ik me anders ongemakkelijk voel.  Toch ga ik nu een poging tot een brief doen. Gewoon omdat soms de telefoon gaat en ik bang ben dat mijn moeder belt over mijn vader. Dat hij deze keer een hartaanval heeft gehad die hij niet heeft overleefd. En dan denk ik aan de dingen die ik nooit heb gezegd tegen hem. Nou komptiedanhe: Lees meer

, ,

Huiselijk geweld #1

Al een tijdje wil ik schrijven over huiselijk geweld. Het is inmiddels al heel wat jaartjes geleden maar jammer genoeg kan ik zeggen wat huiselijk geweld betekent. Huiselijk geweld is iets wat in alle lagen van de bevolking voorkomt. En het kan elke vrouw overkomen. Toen ik nog jong, fris en fruitig was, was er een meisje in Alkmaar. Ik vond haar altijd heel arrogant omdat ze nooit vriendelijk keek, er kon geen glimlach vanaf. Later ontdekte ik dat ze geslagen werd door haar vriend en toen zei ik: “Ja hoor, ik laat me echt nooit slaan, dan ben ik gelijk weg..” Sja, zoiets zeg je maar je beseft niet dat niemand zich zomaar laat slaan.

 

Huiselijk geweld is nooit het enige, wat het maar zo simpel. Huiselijk geweld word voorafgegaan door geestelijke mishandeling. Een geweldpleger maakt je eerst afhankelijk van hem. Hij maakt je onzeker en zorgt ervoor dat je netwerk heel klein wordt. Je mag misschien wel naar je ouders toe maar hij maakt ze stiekem wel zwart waardoor je het gevoel hebt dat je je ouders niet kunt vertrouwen. Je vriendinnen worden ook zwart gemaakt want dat zijn slechte meisjes. HOEREN! Allemaal. Op een gegeven moment ben je sociaal zo geïsoleerd en zo onzeker en zogenaamd afhankelijk gemaakt van je partner dat je echt werkelijk gelooft dat je niet zonder hem kunt. Wat het meest verraderlijk is, is dat je partner ook momenten heeft waarop hij heel lief is. Daardoor blijf je, zelfs als je de ballen hebt om te vertrekken, waar je bent. Omdat je van je partner houdt. Een leven als alleenstaande moeder of een leven waarin je misschien  geen partner zult vinden en je je kinderwens op moet geven, is angstaanjagend en de ‘goede’ momenten van je partner weerhouden je daarvan.

Wat je je niet realiseert, is dat er een leven is na mishandeling. NIEMAND heeft het recht om een ander te mishandelen. NIEMAND heeft het recht om jou zo te manipuleren dat je het gevoel hebt dat je niks waard bent. NIEMAND!!! En vooral, niemand verdient het om zo behandeld te worden. Al ben je de lelijkste vrouw op aarde, wat je NIET bent, niemand hoort jou zo te behandelen. Enja, weggaan is niet gemakkelijk maar als je weg kunt komen, zul je zoveel sterker worden. De meeste slachtoffers van huiselijk geweld hebben uiteindelijk en gelukkig leven met een nieuwe partner als ze weg zijn gegaan. Als je op deze link klikt zie je een filmpje waarin een vrouw meer vertelt over waarom vrouwen niet weggaan bij huiselijk geweld.

 

Tot slot wil ik nog vertellen dat dat meisje waar ik in het begin over sprak, later in mijn leven, toen ik pas moeder was geworden, opnieuw in mijn leven kwam. Terwijl ik pas bevallen was, zag ik haar gezicht op tv. Ze was vermist. Mijn oordelen over haar was weg, ik zat er ineens mee en voelde me zo schuldig dat ik haar had veroordeeld. Jaren lang hebben haar ouders in onzekerheid gezeten. De geweldpleger bleef maar zeggen dat hij niet wist waar ze was. Pas toen hij overleden is na een ziekbed vertelde zijn broertje waar ze was. Ze was vermoord en lag in de duinen van Bergen aan zee. Nog altijd draait mijn maag. Iets dat zich zo dicht bij mij heeft afgespeeld. Niet letterlijk maar figuurlijk want al die personen zag ik regelmatig rondlopen en pas nadat ze vermist was, realiseerde ik me dat ik haar niet had moeten veroordelen. Veroordelen is makkelijk maar huiselijk geweld is iets wat je overkomt en waar je dan om verschillende redenen niet uitkomt. Dus daarom, oordeel niet, help desnoods en als jij zelf slachtoffer bent van huiselijk geweld. Er is een way out!!! Morgen of vanmiddag zal ik een blog online zetten met allerlei sites waar je iets aan kunt hebben als je hier mee te maken hebt.

Als je ooit slachtoffer was van huiselijk geweld maar nu gelukkkig leeft nadat je wegging, laat het hieronder weten om hoop te geven aan de slachtoffers van nu!

, ,

Huh?

Als je moeder bent dan zijn er vast wel dingen die jouw kind doet die raar zijn of grappig. Ik heb regelmatig een ‘huh’ moment. Hieronder heb ik er een paar opgeschreven omdat mamabloggers dat nu eenmaal doen. Je kunt je blog keihard misbruiken om over je kinderen te schrijven. I like that! Ok, ok hier komt het: Lees meer