,

de Get-to-know-me-Tag

Ik had deze tag al een hele tijd geleden ingevuld op mijn oude blog. Ik wist toen nog niet echt precies waar ik naar toe wilde met mijn blog en wat eigenlijk mijn rode draad was. Wel dat het mij zou helpen om mezelf te vinden want ‘Het mooiste wat je kunt worden is jezelf’. Maar voor de rest was het gewoon een zoektocht. Nu weet ik inmiddels wel waar ik naar toe wil en waar ik het meeste over schrijf en ben ik daarom ook begonnen met fatimama. Omdat ik toen nog niet zoveel bezoekers had als nu, leek het me wel een goed idee om deze tag nog eens te plaatsen maar dan op fatimama.nl Lees meer

Mijn slechte eigenschappen

Nou, na al die openhartigheid van de laatste week, kan er nog wel wat bij. Vandaag schrijf ik over mijn slechte eigenschappen. Want die heb ik natuurlijk ook.

  1. Ik probeer altijd smsjes, mailtjes of appjes zo snel mogelijk te beantwoorden maar op de een of andere manier vergeet ik het dus heel vaak. Ook als ik ergens getagged word of als iemand ergens op reageert, reageer ik niet altijd. Soms lees ik het maar heb ik op het moment geen tijd om te reageren (dan ben ik aan het koken en lees even snel op fb of insta). Dan neem ik me voor om nog te reageren. Maar dan staan er alweer zoveel andere notificaties dat ik het vergeet.
    Which kinda leads me to number 2.
  2. Ik vergeet ALLES: Verjaardagen, Kaartjes sturen (die liggen soms een week in de la), wat ik gisteren gegeten heb, wat ik nog moet doen, hoe ik vorige keer iets heb gekookt wat lekker was. Etc. Het wordt ook steeds erger naarmate ik ouder word en het is erger geworden na elke zwangerschap.
  3. Ik praat. Veel. Te. Vee. Van de hak op de tak naar de boom naar het bos. Pfff echt, ik word moe van mezelf. En ik praat voordat ik denk. Soms is dat gewoon niet zo eh handig. Ik ben ook zo iemand die zichzelf in de problemen zou kunnen brengen door TE openhartig te zijn waardoor mensen denken dat je liegt ofzo.
  4. Ik kan niet zo goed omgaan met kritiek. Dan voel ik me gelijk zo slecht dat ik alles van mezelf haat. Echt alles. Dan wil ik met mijn hoofd onder een kussen en de dekens over me heen overwinteren tot ik me weer goed voel.
  5. Maaaaar ik kan helemaal niet goed omgaan met complimentjes. Ik geloof ze niet en ben ervan overtuigd dat het leugens zijn.
  6. Ik ben ongeorganiseer. Een van de redenen dat ik niet op vaste tijdstippen blog is omdat ik snel afgeleid ben. Dat komt hoogstwaarschijnlijk door ADD. Binnenkort ga ik een diagnose laten stellen. Ik blogde er al eerder over  Wat is ADD en heb IK het?
  7. Ik word snel rood. The awkardness. Ik word rood tijdens hele rare situaties dus he. Plaatsvervangende schaamte is zo erg. Stel je voor, je ziet dat iemand iets raars doet of genants, dan word ik dus rood. Zelfs als niemand iets ziet, zie ik dat en word ik een tomaatje.
  8. Ik breng echt altijd mijn boeken te laat terug naar de bieb. Ik doe het niet expres maar het gebeurt gewoon zo. Nu zit ik in een genante positie. Ik had 2 boeken die mijn kleine terror had stukgemaakt. Die moest ik vergoeden maar die mevrouw zei dat ik ze wel mee terug kon nemen en dan misschien een goedkoper alternatief kon vinden. Dat was er wel maar dat was omslachtig. Dus die boeken die stuk zijn liggen nog steeds hier en ik durf niet meer terug naar de bieb. Komt ook wel omdat ze hier in de bieb hun werk zo serieus nemen dat ze al beginnen te zuchten als je iets te laat bent of als ze moeten nadenken over een situatie. Ik haat dat. En dan vooral als ik daar sta met een hoofddoek. Dat geeft zo’n slecht beeld. Dusja, genant.
  9. Ik ben snel boos. Je zou het niet denken maar dat is dus wel zo. Ik ben erg gevoelig en voel me snel aangevallen. Mijn man is Marokkaans en erg temperamentvol. Dus als je ergens bliksem hoort, misschien is het hier dan wel aan het knetteren. Hahahahaha.

Nee, geen nummer 10. Ik vind het goed zo. Geen foto’s, geen nummer 10. Gewoon iets om te lezen.

Je mag gerust je eigen slechte eigenschappen opnoemen hoor. Dan voel ik me niet zo alleen.

,

Me, myself and I

Als je mij vraagt hoe ik over mezelf denk, zal je iets horen wat je niet gelooft als je naar mij kijkt. Ik ben heel open en gezellig, altijd klaar voor een babbeltje. Soms ben ik te open waardoor mensen misbruik maken van wat ik ze vertel maarja so be it. Ik kan mezelf niet veranderen. Ik ben wie ik ben. Jarenlang heb ik mezelf walgelijk gevonden. Dat gevoel krijg je niet zomaar. Dat is iets wat mensen je wijsmaken. En bij mij is het er wel ingestampt. Letterlijk.

Op de basisschool werd ik gepest. Vaak. Soms werd ik zelfs opgewacht. Ik weet nog een keer dat ik naar school toe liep en vastgehouden werd door een paar meisjes die me dan met mijn eigen gymtas in mijn buik sloegen. Dat was vernederd. Of toen ik in de eerste klas, of groep 3 zat en ze sneeuwballen in mijn muts deden. Zij. Zaten in groep 8. Vonden ze gewoon grappig. Of die keren dat ik uitgscholden werd. Achja, dat hoorde erbij. Toen ik naar de LAVO ging, veranderde dat. Gelukkig. Ik was nog altijd niet populair maarja ik was allang blij dat ik redelijk geaccepteerd werd. Na de LAVO ging ik naar de LDS Lagere Detailhandel School. Dat was oké maar het leukste vond ik de KMBO. Daar kreeg ik een normaal leven en kon ik eindelijk mezelf zijn. Ik weet nog wel een keer dat een jongen, redelijk populair, zei dat hij mij altijd zo’n mooi meisje vond. Ik kan het me nog inbeelden alsof ik daar sta. We stonden in een groepje. Er was geen enkele reden om aan te nemen dat hij loog of me voor schut wilde zitten maar ik ging er gewoon wel vanuit. Ik werd knalrood en voelde me echt voor paal gezet. Daarna wilde ik eigenlijk niks meer met hem te maken hebben. En als ik hem zie voel ik nog steeds woede. Hoe durfde hij…En eigenlijk is dat hoe ik omga met complimentjes. Het voelt fout. Het voelt alsof iemand grapjes met me zit te maken. Al word ik er niet meer boos van. Ik geloof het gewoon niet zo.

Nadat ik van school af was kwam ik de vader van de oudste 2 tegen en wat ik met hem heb meegemaakt wens ik niemand toe. Wat een draak van een vent. Het erge was dat hij mijn gebrek aan zelfvertrouwen wel handig vond. Hij kon er lekker op doorgaan en me zo de grond intrappen. Zo kon hij mij afhankelijk maken. Ik wil er niet te veel woorden aan vuil maken omdat ik hem dan nog te veel eer geef. Ik ben blij met mijn 2 oudsten. Punt is wel dat ik daardoor nog minder zelfvertrouwen kreeg dan ik al had. Dat is iets dat ik nog dagelijks met me meedraag. Het is niet handig als iemand iets positiefs tegen je zegt en je er al bij voorbaat van uitgaat dat het alleen maar is om jou een goed gevoel te geven omdat ze het zielig vinden als je verdrietig wordt. Das een raar ding. Ongrijpbaar.

Inmiddels ben ik 41. Ik ben gaan bloggen om te ontdekken wat ik wil en wie ik ben. Inmiddels word me steeds duidelijker wat ik wil en wie ik ben en dat is fijn! Ook word me steeds meer duidelijk dat er bepaalde negatieve factoren in mijn leven zijn waardoor het voor mij haast onmogelijk is om te zijn wie ik ben. Nouja, misschien niet onmogelijk maar ook niet heel gemakkelijk. Het mooie is dat ik echt prachtige reacties krijg als ik iets schrijf dat recht uit mijn hart komt. Alsof hetgeen dat ik mis in mijn leven, me nu wel toekomt op een iets andere manier dan ik gehoopt had. Het maakt dat ik wel zelfvertrouwen krijg. Dat ik mag zijn wie ik ben. Ook al ben ik soms een lompe trut en hopeloos gevoelig. Het maakt me sterker om te merken dat lezers waarderen wat en hoe ik schrijf. En dat maakt me sterker. Want dit is wat ik wil, ik wil schrijven. En inshaAllah maakt het me op een dag zo sterk dat mijn ziel net als een lelijke rups een prachtige vlinder zal worden..

, ,

Dromen & doelen, haalbaar als je mama bent?

Het is al eeuwen geleden dat ik geschreven heb, dat ik mijn vingers over het toetsenbord heb laten glijden, op zoek naar de juiste volgorde van de letters en de woorden. Maar vandaag las ik iets wat me instant inspiratie gaf om weer te beginnen. Het was een afbeelding op instagram waarop stond dat je eigenlijk je dromen net zoveel aandacht zou moeten geven als je angsten. En bam! Hoe freakin’ klopt dat!
De laatste tijd, zeg maar week,  heb ik me pas gerealiseerd dat ik mijn leven helemaal niet leid. Ik lijd het. Ik ben niet degene in charge. Nee, dat zijn mijn angsten. De angst die de boventoon voert is de angst dat er iets gebeurt met die kleine. Die angst houdt mij helemaal in zijn greep. Als ik andere moeders hoor praten of als ik lees hoe andere mensen hun leven invullen, bedenk ik me altijd dat het zo anders gaat dan bij mij.

pixababy foto

pixababy foto

Ik bedoel, ik begrijp gerust dat social media vaak een vertekend plaatje geeft en ik doe daar zelf ook aan mee. Maar toch, ik volg mensen/vrouwen die succesvol zijn juist omdat ik geïnspireerd wil worden. Ik heb altijd al een zwak en een fascinatie gehad voor succesvolle mensen. Want wat is het wat ze succesvol maakt? Is het hun looks? Hun geld? Hun studie? Hun achterban? Als je vrouwen volgt die succesvol zijn zul je merken dat het niet 1 van die dingen is. Wat ze wel allemaal gemeen hebben, is dat ze hun dromen achterna gaan en hun dromen meer aandacht geven dan hun angsten. Dat ze voorbij die angsten gaan om hun dromen waar te maken.

 

En dat zit ik hier ’s avonds op de bank, verkrampt omdat ik bang ben dat die kleine koorts krijgt, dat hij begint te hoesten, dat hij ziek wordt, dat hij misschien weer stopt met ademhalen, een koortsstuip krijgt. En als ik daar dan serieus over nadenk, weet ik echt heus wel dat hij een normaal kind is, dat hij maar 1 keer in zijn leven een koortsstuip heeft gehad die misschien veroorzaakt werd omdat ik mijn gevoel had genegeerd. (Hij had een veels te warme trui aan en ik dacht elke keer, trui uit, trui uit. Ik deed dat niet omdat hij sliep maar daardoor kon die warmte ook niet goed weg.) En als een kind ziek word, dan kan dat gebeuren. Er is niks wat ik kan doen wat dat kan voorkomen ofzo. Dus waarom leef ik er dan zo mee. Waarom verkramp ik als hij gaat slapen, als hij naar school gaat? Gewoon die stomme angst die niet realistisch is. Angst is nuttig als je in gevaar bent en iets moet ondernemen omdat je dan op scherp staat.

 

Dus voor mij is het tijd om mijn angst een grote schop te geven en te gaan leven! Ik heb zoveel dromen voor me liggen:

  • Ik wil mijn blog nu eens een keer serieus nemen en regelmatig bloggen
  • ik wil een boek schrijven
  • een webshop starten
  • brood leren bakken
  • sporten en afvallen
  • ons huis in orde maken en
  • zelfverzekerd zijn.

Als moeder zijnde is het niet gemakkelijk om voor je dromen te gaan omdat je altijd het gevoel hebt dat je kinderen voor gaan. Maar de waarheid is dat kinderen er niet gelukkiger van worden als wij niet goed in ons vel zitten. Kinderen voelen dat. Het is belangrijk om te ontdekken waar je gelukkig van wordt en waar je ontspannen van wordt. Meestal is dat iets waar je ook een talent voor hebt. Ik ben in ieder geval blij dat ik na zoveel jaar ontdekt heb waar ik een goed gevoel van krijg en waarvan ik voel dat het bij mij past: schrijven dus. Want van de hele dag het huishouden doen terwijl je daar niet goed in bent is natuurlijk een doodvonnis. Nouja, das misschien overdreven maar je kunt er dan gif op innemen dat je ongelukkig thuis blijft zitten en dat is niet de bedoeling. God heeft ons niet geschapen om ongelukkig te zijn. Dus deze mama gaat nu deze blog even afmaken (tags, categorie en afbeeldingen toevoegen) en daarna gaat ze lekker ontspannen douchen want er zijn geen kinderen in huis. Hoogstens een man die gaat vragen of ik al een keer klaar ben met douchen.

Ga jij ook achter je dromen aan of laat je je nog tegenhouden door je angsten?

, , , , ,

Heb je ook zo’n schuldgevoel moeder?

Ik denk dat echt elke moeder het wel kent: “schuldgevoel”. Voordat je kinderen krijgt heb je totaal geen idee wat het is maar vanaf het moment dat er een baby in je buik zit, of soms al voor je zwanger bent, gebeurt het: Je krijgt een schuldgevoel. En geloof me, een schuldgevoel is echt goed. Een schuldgevoel betekent dat je het allerbeste voor je kindje wil en dat je je verantwoordelijk voelt als dat niet zo is. Op die manier zorg je als moeder ook dat je kleintje het beste krijgt dat jij kunt geven.
En let op he, want dat betekent niet dat je je kindje altijd moet verwennen ofzo of altijd de zin moet geven. Het betekent gewoon dat je altijd je best doet om een evenwicht te vinden tussen wat je kind gelukkig maakt en het beste voor het kind is en wat het beste is voor jou.

‘Als de moeder gelukkig is, dan is het kind het ook’, hoor ik heel vaak. En dat is ook zo maar tegelijkertijd zullen de meeste moeders hun eigen geluk opgeven voor dat van hun kind. Zo heb ik de kleinste 2 jaar lang met pijn en moeite borstvoeding op verzoek gegeven. Ik was dat sowieso van plan maar het was lastiger dan ik in eerste instantie dacht. Hij wilde heel, heel vaak drinken en het tijdstip maakte voor hem ook niet uit. En dat ik om 6 uur moest opstaan om Soraya naar school te brengen boeide hem ook niet veel. Hij wilde en ik gaf. Dat ik met gigantische wallen en slaapgebrek rondliep, was omdat ik een schuldgevoel kreeg als ik hem dat niet zou geven. Die 2 jaar was voor mij zeer belangrijk omdat wij hadden besloten hem niet te laten vaccineren en we hem daardoor een zo gezond mogelijk immuunsysteem wilden geven. En borstvoeding is daar gewoon heel goed voor. En omdat er ook in de Koran staat dat een vrouw 2 jaar borstvoeding moet geven, was dat voor mij zo klaar als een klontje.
(Meer over borstvoeding kun je lezen bij aziema fatima of bij Madelon van Waymadi.

Maar waarom ik vandaag over schuldgevoel wilde schrijven is omdat ik het vandaag weer had. Dat vreselijke gevoel dat ik het liefst wil negeren. Het begon al toen Soraya uit bed kwam. Vandaag is het namelijk weer de eerste dag na de herfstvakantie en ze zag er een beetje tegen op. Het feit dat haar amandelen bijna haar luchtpijp afsluiten en ze daardoor niet goed slaapt en zich niet goed voelt helpen daar niet bij. Ik besloot toch haar naar school te brengen want binnenkort moeten haar amandelen eruit en dan mist ze sowieso al een hele week school en ze heeft dat echt nodig. Ik wil niet dat ze achter gaat lopen.

stockfoto pixababy

Dus daarna kreeg ik het weer toen ik Nu’aim wegbracht. Op maandag is het turnen en dan is er een juf die hij niet elke dag heeft en dat na een week hangen en plakken bij mama. Das niet gemakkelijk. Dus hij begon al te huilen en wat het voor mij nog erger maakte was dat hij zijn regenlaarsjes aan had. En dan moet hij zo gaan turnen. Aaaw zielig toch? Ik had er helemaal niet aan gedacht. Stomme mama. En ondertussen was Soraya ook al gekomen naar de kleuterschool want haar tas met turnspullen (is het raar dat ik het nog steeds liever gym spullen wil noemen?) die hing nog aan de buggy en de juf was een beetje geïrriteerd geraakt omdat ze die niet bij zich had en er waren nog andere kinderen die nog steeds niet in orde waren met hun spullen. Zij normaal wel natuurlijk maar we zijn in België en de juffen zijn hier toch een beetje onaardiger en kunnen wel eens heel hard praten als ze niet blij zijn. Soraya kwam dus huilend aan bij mij. Ze kan daar gewoon niet tegen. En weetje, ik ook niet dus ik snap haar. Gelukkig was haar eigen juf heel lief en pikte ze dat goed op. Thankyou juf Karen (die dit toch niet leest hahaha). Maar goed, ik ging dus niet heel blij van school weg. Schuldgevoel all over, like glitters op kerstkaarten.

Nou vertel, ook al met een schuldgevoel begonnen op deze maandag?

 

 

, ,

Als je me zou kennen:

Ik zit gewoon alleen thuis want de kindjes slapen en mijn man is even naar de moskee. Normaal doe ik dan de computer aan om iets te kijken maar vandaag Lees meer

, , , ,

Hier ben ik weer! Een update.

Hallo! Salaam aleikum! Hier ben ik weer. Mijn laatste blog dateert van 28 juni, like helloo! Beetje te lang geleden. Dat komt omdat de vakantie was begonnen en we half juli op vakantie zouden gaan. En ik ben dan altijd Mevrouw S. Tress. Er zijn dan zoveel dingen waar ik mee bezig ben en die ik moet regelen. Lees meer

, , , ,

Fatimama’s inspirators, wie zijn mijn voorbeelden?

Ik ben iemand die erg houd van realitysoaps, persoonlijke blogs, verhalen van mensen op de bus en alles waardoor je mensen beter leert kennen. DE MENS an sich. Het heeft mij ook altijd heel erg geïntrigeerd hoe mensen succesvol worden. In deze maatschappij leer je dat je naar school moet gaan, goed je best moet doen en dat je dan succesvol zult worden. Als je niet zo goed kunt leren, zul je niet zo veel succes hebben. Ik heb daar niet zo veel mee. Een schop tegen de gevestigde maatschappij? Lees meer

, , Yes, het is bijna Ramadan! #RamadanChallenge2016

Ramadan, als je geen moslim bent is de Ramadan heel apart, je kunt er precies je vinger niet opleggen maar snapt dat het speciaal is voor moslims. Je vraagt je af hoe mensen dat vol kunnen houden, de hele dag niet eten en dan wel een maand lang. Vandaag vertel ik een beetje over mijn Ramadan en hoe ik er tegenaan kijk dit jaar. Lees meer

, ,

Ben ik een loedermoeder?

De term loedermoeder zie je de laatste maanden echt overal voorbijkomen op social media. Er is zelfs een blog met de naam loedermoeder. Eigenlijk wilde ik niks doen met die term loedermoeder Lees meer