, , ,

Persoonlijk, mijn onzekerheid

Ik ben iemand die heel lang in vriendschappen blijft hangen omdat ik eigenlijk niet assertief genoeg ben om te zeggen wat me dwars zit. Vroeger was ik totaal anders. Ik hoorde altijd dat ik zo’n grote bek had, dat ik brutaal was, dat ik maf was (wat ook klopt als ik mijn initialen bekijk thanks to dad) maar nu is dat allemaal anders. Wanneer dat begonnen is weet ik niet. Ik weet nog wel dat ik zelfs een meisje heb opgewacht op school omdat ik haar een pak slaag wilde geven. Ze kwam eraan en ik begon haar te duwen. Ze was zo racistisch als wat en ik wilde daar korte metten mee maken maar volgens mij kwam er iemand tussen.

De M. van toen en de M. van nu zijn 2 totaal verschillende personen. Natuurlijk heeft dat te maken met mijn leeftijd maar er zijn wel meerdere factoren in mijn leven die daarvoor gezorgd hebben. Factoren waar ik nu liever niet meer over praat. Maar het verandert je leven. Van een nogal naief maar brutaal meisje naar een onzekere jonge vrouw die met 2 kinderen alleen kwam te staan.

Dat was niet gemakkelijk. De oudste 2 schelen maar 15 maanden en vooral als kinderen klein zijn en je niet goed in je vel zit kunnen ze je het leven behoorlijk zuur maken. Vaak zag ik het niet meer zitten maar ik kon gelukkig altijd terecht bij mijn ouders. Af en toe gingen de kinderen naar hun vader waardoor ik ook wat tijd voor mezelf had. Vaak ook kwam hij gewoon niet en zat ik met kinderen die naar hun vader wilden en kon ik mijn batterij niet opladen. Na verloop van tijd ging het wel beter, ik begon te sporten, mijn schulden werden gesaneerd via de rechtbank en ik ging beter in mijn vel zitten. De kinderen werden ook wat ouder waardoor dingen wat gemakkelijker werden maar de onzekerheid bleef een beetje. Ik begon me te interesseren in de islam en bekeerde me. Anderhalf jaar later kwam ik mijn man tegen en nog steeds had ik last van onzekerheid. Die onzekerheid die er eigenlijk ingeslagen is, zit er nog steeds en dat uit zich in het niet zeggen wat me dwars zit. Ik ben bang om mensen kwijt te raken als ik zeg wat ik werkelijk denk en daarom hou ik me in.

Dat is niet goed. Soms kan het handig zijn omdat je met jezelf te uiten niet altijd het juiste effect krijgt maar soms ook leven dingen van binnen en worden ze groter. Probleem is ook dat ik gevoelig ben en dus dingen aanvoel. Als iemand je eigenlijk negeert, nergens op reageert of alleen oppervlakkig reageert, weet je eigenlijk best wel hoe laat het is. Maar omdat ik dit jaar 23 werd en weer mezelf wil worden heb ik besloten om van sommige mensen afstand te nemen. Ik kan namelijk niet altijd maar aan mezelf gaan twijfelen omdat een ander er van uitgaat dat ik een negatieve intentie heb. Ik zal nooit iemand willen kwetsen of iemand pijn willen doen. En als je van mij denkt dat ik wel zo ben, dan denk ik dat je me niet goed genoeg kent. En dat is jammer, heel jammer maar het leven is te kort om mezelf de hele tijd uit te leggen of mezelf te verdedigen.

Soms pas je nu eenmaal niet meer bij elkaar en dat is niet erg. Je pad gaat gewoon de andere kant op….

, ,

Het leven na een koortsstuip

Ten eerste wil ik mijn excuses aanbieden. Aan jullie, mijn lezers. Sorry dat het zo lang heeft geduurd voor er weer een nieuwe blog online is gekomen. De reden is zoals de titel al zegt een koortsstuip.

Mijn oudste 2 kinderen kreeg ik toen ik nog jong was. Ik deed de dingen zoals ik dacht dat het hoorde. Met vallen en opstaan maar zonder echt bewuste keuzes te maken. “Just go where all the sheeps go.” Zoiets. Vanaf dat ze klein waren konden ze al terecht bij mijn moeder als ik eens weg moest. En af en toe gingen ze ook naar hun vader. Ik leefde gewoon maar niet bewust.
Vanaf het moment dat ik moslima werd, in 2004, begon ik bewuster te leven en meer na te denken over bepaalde keuzes maar nog steeds niet hetzelfde als nu.

Dat begon zo’n beetje in 2008, toen Soraya geboren werd. Ik ging als moslima het moederschap (opnieuw) in en realiseerde me dat een kind krijgen een hele verantwoordelijkheid is en dat God mij die verantwoordelijkheid had gegeven. Ik moest daar dan dus goed voor zorgen. En ik deed mijn best. Soraya kreeg 18 maanden borstvoeding en ik was thuis bij haar. Na 18 maanden ging ik werken maar dat was in Kinderopvang Twinkel en ik kon haar meenemen. Maar goed ook want het was me niet gelukt om een opvangplaats te vinden waar ik me ook goed bij voelde. Tot ik zwanger werd van Nu’aim werkte ik daar. Helaas kon ik niet door blijven werken. Aangezien ik een verkorte baarmoederhals heb, mocht ik niks optillen en zwaar werk doen. En in de kinderopvang til je nu eenmaal vaak kindjes op.

De zwangerschap van Nu’aim was zwaar. Ik was heel dik, hield veel vocht vast en kon niet meer slapen. Nadat Nu’aim geboren werd ging het een paar weken goed. Totdat hij ineens stopte met ademhalen. Op dat moment ging mijn kind voor mij dood. Mijn man begon de shahada (geloofsgetuigenis) op te zeggen en ik begon koran te reciteren. Dat is iets wat ik NOOIT doe waar mijn man bij is omdat ik me schaam voor mijn uitspraak van het Arabisch. Mijn man begon te huilen en ik raakte in paniek en belde 112. Die kwamen heel erg snel en Nu’aim was ondertussen alweer bijgekomen. Die dag, in 2003, heeft de rest van mijn leven veranderd. Vanaf dat moment was ik alle kennis die ik als moeder had, kwijt. Als hij huilde deed ik hem in de kinderwagen en begon hysterisch heen en weer te rijden. Echt. Obsessief. HIJ MOCHT NIET HUILEN! Nee, want dan kon het weer gebeuren misschien.

Hij heeft toen een paar dagen in het ziekenhuis gelegen ter observatie en er werden allerlei onderzoekjes gedaan om te achterhalen waarom dat was gebeurd. Er kwamen uiteindelijk niet veel uit en het werd een ALTE genoemd. (Als je op het woord ALTE klikt kun je meer uitleg vinden over wat het precies is.) We werden weer naar huis gestuurd wat op zich goed was maar ik had echt naar een psycholoog moeten gaan want vanaf dat moment dat het was gebeurd was ik zo snel bang. Ik kon niet meer rustig slapen omdat ik bang was dat het weer gebeurde. Ik werd een hele bezorgde moeder.

Nu’aim is in zijn hele leven nog nooit bij een oppas op kinderopvang geweest. NOOIT. Hij is nu 4,5 en de enige momenten dat hij zonder mij was waren of op school of bij zijn vader. Bij niemand anders. Dat Nu’aim op zijn 3e en zijn 4e een koortsstuip kreeg, is natuurlijk iets wat het nog erger gemaakt heeft. De eerste keer dacht ik nog dat het toeval was en dat het kwam omdat ik hem te warm had aangekleed en dat hij daardoor zijn warmte niet kwijt kon. Maar de laatste keer was het ergste.

 

Hij had wat koorts maar ik dacht niet gelijk aan het ergste. Ik was eigenlijk voor het eerst sinds die ALTE en de eerste koortsstuip wat geruster over die koorts. Hij wilde graag spaghetti dus ik was bezig om die te maken tot ik ineens een vaag geluid hoorde. Ik was aan de telefoon en ik riep: HIJ HEEFT EEN KOORTSSTUIP! Ik smeet letterlijk mijn telefoon naar achter en probeerde hem goed neer te leggen zodat hij zich niet kon bezeren aan speelgoed ofzo. Ik pakte ondertussen mijn telefoon weer en belde 112. Die kwamen weer gelijk. In het ziekenhuis aangekomen, kreeg hij gelijk ibuprofen en werd zijn koorts gemeten: 39,4
De schrik die ik in mijn lijf voelde op het moment dat ik mijn kind zag stuipen is niet te omschrijven. Het is zo angstaanjagend!

Na deze gebeurtenis kon ik niet meer slapen en was continue bang. Wat natuurlijk logisch is. Het ziet er heel eng uit en je bent bang dat je je kind verliest. Je wordt de OVER bezorgde moeder waardoor je niet meer goed kunt functioneren. Daarom besloot ik hulp te zoeken en daarom ga ik binnenkort praten met een psycholoog. Ik wil dit trauma kwijt. Ik wil het verwerken. Ik keek zojuist een filmpje over een aanval en de tranen sprongen al weer in mijn ogen, dat gevoel als je kind een koortsstuip krijgt is niet te doen. Wat je moet doen als je kind een koortsstuip krijgt is dit: wat te doen bij een koortsstuip.

Ik ben altijd al de overbezorgde moeder geweest voor Nu’aim maar ik moet mezelf nu echt remmen en soms dingen doen die niet goed voor mij voelen. Ik moet hem naar school brengen, ik moet hem alleen laten slapen, ik moet hem soms alleen met zijn papa laten en ik moet mijn leven weer terugkrijgen. En weetje, ik moet leren dat iets voor mezelf doen, zoals bloggen, helemaal ok is. En dat ik niet een schuldgevoel moet hebben als ik wil bloggen. Want als ik goed bezig ben met bloggen en regelmatig een blogpost deel, voel ik me goed. En dat kan alleen maar goed zijn voor de kinderen.

Ik hoop dat je snapt waarom ik geen consequente blogger ben. Ik probeer meer regelmaat te brengen in het schrijven maar als dat niet direct lukt, hoop ik dat je het begrijpt.

Veel liefs..

, , , ,

Heb ik het gered met 150 euro? | Budgetplannen

Een paar weken terug vertrok mijn man naar Marokko zoals je vast al wel gelezen hebt. Ik vind dat altijd heel lastig omdat ik dan overal alleen voor sta. Normaal gezien is mijn man ook niet altijd thuis natuurlijk maar als hij naar Marokko gaat, hoop ik altijd maar dat er niks zal gebeuren. Ook alleen slapen vind ik altijd eng. Elhamdulilah is er tot nu toe niks gebeurd maar leuk is anders.

Toen hij wegging leek het ons wel leuk om eens te zien of ik me aan een budget kan houden. Voor mij is een budget best lastig omdat ik een impulsaankoper ben. En dan vooral in de supermarkt. Ik moest wel een beetje wennen aan het idee maar ik ging er dan toch mee aan de slag. Ik maakte een weekmenu met daarin alle dingen die ik zeker een keer wilde eten als hij er niet was. En daarin ook de dingen waarvan ik wist dat Nu’aim ze zeker eet.

Ik moet zeggen dat ik me het eerste weekend een beetje heb laten gaan. Ik had in totaal 200 euro voor 2 weken. Normaal zou dat genoeg zijn maar ik ging een beetje los en gaf 50 euro uit voor vooral ongezonde vreetdingen. Daarna moest ik me herpakken want ik wilde echt echt geen geld extra pakken. Dus met het nichtje van mijn man die een paar dagen bleef logeren, gingen we naar de Albert Heijn en naar de slager. Ik kocht echt alles in functie van het weekmenu. En had zo genoeg vlees voor alle dagen.
Daarnaast waren er nog wel wat kleinere dingetjes die ik moest kopen om aan te vullen, zoals groenten.

Hier kun je meer lezen –>2 weken eten voor 150 euro

Ben je benieuwd of het me lukte? Mijn man was ook benieuwd, hij was al verbaasd dat ik me zo goed had voorbereid en al alle dagen had ingepland. En ik moet eerlijk zeggen, ik was zelf ook verbaasd. Maar nu moest ik het nog waarmaken. Ik had het zo uitgerekend dat ik de donderdag dat mijn man kwam boodschappen kon halen. Dus dat mijn budget dan op mocht zijn.
Je moet trouwens weten dat wij vaak biologische producten halen en dan zit je al heel snel aan een hoog bedrag maar ik skipte heel veel dingen en kocht bijvoorbeeld de goedkoopste pasta etc.

Na anderhalve week, had ik nog iets van 20 euro in mijn portemonnee van het originele bedrag. En.. ik had het kunnen redden als ik mezelf echt aan mijn lijstje had gehouden maar met de aankomst van mijn man in het vooruitzicht en het idee dat ik me zooo had ingehouden, kwam ik boven het bedrag uit…MAAR. Ik had ook bloemetjes gekocht omdat dat zo gezellig stond en wat andere dingetjes omdat hij thuis kwam.

boris-smokrovic

Het is me dus niet helemaal gelukt maar ik heb er wel wat van geleerd. Ik leerde dat wij eigenlijk best wel heel veel geld uitgeven aan boodschappen. Dat ik dus echt een impulsaankoper ben en ik leerde ook dat ik best kan leven met minder.

Heeft het zin gehad om me aan een budget te houden terwijl ik me er niet helemaal aan het kunnen houden? Ja, ik vind van wel want zo zie je hoe gedachteloos je normaal gesproken geld uitgeeft en je bent ook weer dankbaar voor het feit dat je normaal alles kunt kopen. Ik werk dan wel niet maar omdat wij geen huis gekocht hebben en niet veel extra uitgaves doen, kunnen we dan wel weer eten wat we willen.
Het scheelt ook dat we niet vaak uit eten gaan. Ik doe dat wel graag maar ik vind ook dat het regelmatig tegenvalt en dat is dan weer zo zonde van je geld (ja, das dan weer de Nederlander in mij he).

Al met al vind ik het best een aanrader om af en toe zo een budgetweekje erin te knallen. Echt niet elke week maar  af en toe eens een budgetweek kan echt geen kwaad.

Leef jij met een budget of heb je dit ook wel eens als experiment gedaan? OH en doe je al mee aan de winactie van het boek “een Jihad van Liefde?” Link hier:

, ,

Slaaptekort als moeder

Toen Nu’aim werd geboren, besloot ik om hem borstvoeding te geven voor zolang als het kon. Nouja, ik ging voor 2 jaar. Omdat in de Koran staat dat een kind recht heeft op 2 jaar borstvoeding. Ik ging er dus voor. Van tevoren wist ik alleen niet dat ik er zo oververmoeid van zou raken want deze blog schreef ik 2 jaar geleden. Inmiddels drinkt hij natuurlijk geen borstvoeding meer maar hij klimt nog steeds in mijn bed, ligt nog steeds het liefste overdwars en pakt nog steeds mijn kussen in. Oja, ik ben nog steeds moe en hij wordt nog steeds wakker ’s nachts. Deze nacht wilde ik hem in zijn eigen bed laten slapen en blokkeerde zijn weg maar hij stond op en liep via de andere kant het bed in en kroop tussen zijn vader en mij in. Slaaptekort als moeder dus..

Ja hoor, als moeder van kleine kinderen ben je er nooit van gevrijwaard…Nachten die te kort zijn of nachten waarin je continue wakker werd. Vannacht was het weer zover. Onze kleine Nu’aim zit namelijk momenteel in een zeer irritante periode.
Normaal gesproken is hij altijd wel druk en een beetje stout omdat hij van alles pakt en stuk maakt. Alleen nu huilt hij echt om alles. Alles. Als er iets is dat hem niet bevalt is dat reden om te janken.
Midden in de nacht moet meneer direct zijn behoeftes vervuld zien worden omdat hij anders begint te schreeuwen. Ik voel me werkelijk een slaaf van deze jongen.

Ik probeer om rustig te blijven en te kijken wat hij wil of nodig heeft maar ik kan er niks aan doen dat ik strontchagerijnig word. Natuurlijk heb ik het zelf een beetje verpest door hem vaak bij mij in bed te nemen maar dat is gewoon omdat ik anders nog langer wakker ben ’s nachts. Drinken doet hij niet meer zoveel gelukkig maar nog steeds is hij wakker en beweegt hij. Hij ligt het liefste overdwars. Heel handig hoor. Dan ligt hij natuurlijk zonder deken want hij trapt die weg maar word dan wakker omdat hij het koud heeft.
Wat hij ook heel leuk vind is om met zijn hoofd op mijn kussen te liggen. Like seriously dude, ik slaap al op zo’n klein stukje van het bed omdat jij de rest van de 1.60 voor jezelf hebt, maar mijn kussen wil je ook nog innemen?

Vanmorgen werd hij rond 6 uur even wakker maar sliep na gerommel toch weer door. Maar om 7 uur vond hij het nodig om mij wakker te maken en sliep hij weer door. Kom op, give me a break en geef mij gewoon mijn slaap alstjeblieft!
Slaaptekort hoort erbij en slaaptekort kun je compenseren. Slaap word gewoon zwaar overschat. Uiteindelijk weten alle moeders dat je gewoon een beetje een moeilijk dagje hebt maar dat je de dag uiteindelijk wel doorkomt.
Alleen na 2 jaar tekort slaaptekort, wat ook komt omdat ik elke dag om 6 uur opsta voor Soraya, ben ik echt op een punt dat ik echt boos ben. Mijn humeur daalt gewoon naar het vriespunt en vervolgens heb ik echt bijna de halve dag nodig om een beetje te kalmeren.

Ik zal wel de enige zijn die dan chagerijnig tegen de kinderen doet maar ik kan er echt niks aan doen. Teveel slaapgebrek is gewoon echt niet goed voor een mens en vandaag is het dus weer zover. Want niet alleen sliep ik tekort maar omdat meneer mijn sloffen aanwilde en ik ze liever zelf aan had, vond hij het nodig om een huilbui op te zetten.
En toen ik naar het toilet ging en de stoel die hij naast de pot neerzette, een stukje verschoof, was dat weer aanleiding om te gaan janken. Oja en toen hij de schoenen van Soraya op het kleed had neergezet en ik ze terug in de gang smeet, was dat ook weer een goede reden voor zijn buien. Ja, want schoenen horen toch op een tapijtje!

Nou mama’s, ik ga maar eens een driedubbele koffie drinken en een ontbijtje klaarmaken voor die hongerlappen hier want anders krijgen we een NOG bozer jongetje. Doeiiii

 

, ,

Bloggen is commercieel en waarom maken bloggers reclame?

Toen ik in 2003 begon met bloggen was bloggen nog heel erg onbekend. Het was echt alleen een plek om je gedachtes of ideeen online te zetten. Het was ook heel makkelijk om te bloggen. Omdat ik een hele lange blogpauze hield, viel ik bijna van mijn stoel toen ik weer begon. Bloggen was commercieel geworden. Like hoe dan?

Commercieel denken is best o.k.

Ik volgde allerlei pagina’s die over bloggen gingen omdat ik een honger had naar meer informatie over bloggen. Vooral het schrijven vond en vind ik interessant. Maar blijkbaar zijn er ook allerlei trucjes om je blog groter te laten worden (meer lezers krijgen). In het begin vond ik dit echt heel raar en te commercieel. Tot ik me realiseerde dat het niks is om je voor te schamen als je wilt dat veel mensen lezen wat je schrijft. Iemand die schilderijen maakt, wil ook graag dat mensen dat zien en mooi vinden. En soms moet je hosselen. Hosselen in de goede zin, dus je blog delen op social media en allerlei ‘trucjes’ gebruiken waardoor je blog hoger komt te staan bij google.

Geld verdienen met je blog?


Ook vond ik het idee dat je geld kan verdienen met je blog echt wel leuk. Ik bedoel, ik heb nooit het beroep gevonden waar ik blij van werd en ik ben al heel lang thuisblijfmoeder. Ik heb bewust die keuze gemaakt omdat ik er wilde zijn voor mijn kinderen en niet gebonden wilde zijn aan een werkgever en de verplichtingen die daar aan vast zitten. Niks lijkt me erger dan je zieke kind toch naar school te moeten sturen met een paracetamol omdat je moet werken. Respect voor de mama’s die dit wel doen. Echt, ieder zijn keuze. Maar voor mij persoonlijk leek dat mij niks.

Tevreden met minder

Gelukkig heeft mijn man een beroep waarbij ik thuis kan blijven en zitten we ook niet vast aan een dure hypotheek of aflossingen van schulden. We gaan ook niet uit, drinken geen alcohol en gaan niet zo vaak uit eten. We zijn tevreden met wat minder. Maar toch. Ergens kriebelde het wel aan mij dat ik geen inkomen heb. Dus toen ben ik me wat meer gaan bezighouden met de commerciele kant van het bloggen. Ik leerde over reclame dat de reclame van tegenwoordig heel anders verloopt dan vroeger. Dat we vroeger geloofden wat we op tv zagen maar dat we het nu liever horen van iemand die we vertrouwen.

En alhoewel ik het woord ‘commercieel’ eerst heel vies vond, begon ik het beter te begrijpen. Commercie is niet vies. Het is juist interessant. Ik vind het interessant dat mensen nu niet meer geloven in reclame van een bedrijf dat zichzelf aanprijst maar dat ze dat liever van iemand horen die ze vertrouwen. Want dat heeft natuurlijk ook een voordeel. Zo heb je verschillende soorten bloggers en verschillende soorten normen en waarden.

Eigen normen en waarden

Zo zal ik bijvoorbeeld nooit reclame maken voor een alcoholisch drankje, of voor andere dingen die tegen ons geloof ingaan. Maar zo zal ik bijvoorbeeld wel reclame kunnen maken voor producten waar ik wel achter sta, die ik fijn vind om te gebruiken, of dingen waarvan ik denk dat jullie als lezers er iets aan hebben. Stel je voor, er is een badpakkenmerk dat zwempakken verkoopt die je auwrah bedekken maar die niet alles bedekken, zou ik daar wel over nadenken omdat je dat dan wel zou kunnen gebruiken als je met andere vrouwen gaan zwemmen. Zo zal ik altijd de overweging maken of ik het met mijn eigen normen en waarden kan verenigen. Ik vind dat je als blogger wel een verantwoordelijkheid hebt om eerlijk te zijn met je lezeres en niet iets te promoten dat je zelf niet zou gebruiken of waar je zelf niet achter staat.

Momenteel maak ik nog niet echt reclame. Ik heb wel al een aantal recensies geschreven en zou er nog graag een aantal aan toe willen voegen. (Hier kun je ze vinden een jihad van liefde en Onderweg naar de moskee) Gewoon omdat ik lezen heel belangrijk vind en omdat ik het leuk vind om een verslagje over een boek te schrijven.  Ik hoop dat jij als lezer ook het gevoel hebt dat je mij in dat opzicht kunt vertrouwen. Ik ben niet het type ‘alles-mooier-maken-dan-het-is. Als je mij op insta volgt (je kunt hiernaast klikken op het icoontje van insta om mij te volgen), weet je ook dat ik juist houd van eerlijkheid en van alles vertellen hoe het is.

Hopelijk heb je nu een beter beeld over waarom bloggers reclame maken en of ze commercieel zijn. Heb je er nog vragen over kun je ze altijd stellen.

Een update en waarom het zo stil is op de blog

Lieve, lieve lezers. Zoals jullie zien heb ik al een tijdje niks geschreven. Dit komt omdat ik absoluut niet kan schrijven als de beide kinderen thuis zijn. De jongste heeft veel aandacht nodig en in de avond gaat hij vrij laat slapen. Ik ben tegen dan zo moe dat ik ook geen energie meer heb om iets te doen. Vandaar dat ik ook niet in de avond schrijf. Lees meer

, ,

Mijn bekering tot de Islam

Meer dan 11 jaar geleden zat ik tijdens oud en nieuw bij mijn nicht in Spijkenisse. De kinderen waren bij hun vader en ik was bij Marjo. Marjo is echt een schat dus het was sowieso gezellig. Rond twaalf uur ging ze naar buiten met haar kinderen Lees meer

, , ,

Hoe ik mijn man leerde kennen..

Toen ik anderhalf jaar moslim was, zag ik ineens, toen ik bij mijn moeder voor de deur zat, mijn man langsfietsen. Mijn hart sloeg een slag over en ik wist direct van binnen dat ik wel met hem wilde trouwen.
Na die ene keer zag ik hem nog vaker fietsen en iedere keer schrok ik, mijn hart sloeg een slag over. Mijn gezicht werd knalrood maarja, meer dan elkaar aankijken ging niet natuurlijk. That’s how halal love goes. Lees meer

,

de Get-to-know-me-Tag

Ik had deze tag al een hele tijd geleden ingevuld op mijn oude blog. Ik wist toen nog niet echt precies waar ik naar toe wilde met mijn blog en wat eigenlijk mijn rode draad was. Wel dat het mij zou helpen om mezelf te vinden want ‘Het mooiste wat je kunt worden is jezelf’. Maar voor de rest was het gewoon een zoektocht. Nu weet ik inmiddels wel waar ik naar toe wil en waar ik het meeste over schrijf en ben ik daarom ook begonnen met fatimama. Omdat ik toen nog niet zoveel bezoekers had als nu, leek het me wel een goed idee om deze tag nog eens te plaatsen maar dan op fatimama.nl Lees meer

Mijn slechte eigenschappen

Nou, na al die openhartigheid van de laatste week, kan er nog wel wat bij. Vandaag schrijf ik over mijn slechte eigenschappen. Want die heb ik natuurlijk ook.

  1. Ik probeer altijd smsjes, mailtjes of appjes zo snel mogelijk te beantwoorden maar op de een of andere manier vergeet ik het dus heel vaak. Ook als ik ergens getagged word of als iemand ergens op reageert, reageer ik niet altijd. Soms lees ik het maar heb ik op het moment geen tijd om te reageren (dan ben ik aan het koken en lees even snel op fb of insta). Dan neem ik me voor om nog te reageren. Maar dan staan er alweer zoveel andere notificaties dat ik het vergeet.
    Which kinda leads me to number 2.
  2. Ik vergeet ALLES: Verjaardagen, Kaartjes sturen (die liggen soms een week in de la), wat ik gisteren gegeten heb, wat ik nog moet doen, hoe ik vorige keer iets heb gekookt wat lekker was. Etc. Het wordt ook steeds erger naarmate ik ouder word en het is erger geworden na elke zwangerschap.
  3. Ik praat. Veel. Te. Vee. Van de hak op de tak naar de boom naar het bos. Pfff echt, ik word moe van mezelf. En ik praat voordat ik denk. Soms is dat gewoon niet zo eh handig. Ik ben ook zo iemand die zichzelf in de problemen zou kunnen brengen door TE openhartig te zijn waardoor mensen denken dat je liegt ofzo.
  4. Ik kan niet zo goed omgaan met kritiek. Dan voel ik me gelijk zo slecht dat ik alles van mezelf haat. Echt alles. Dan wil ik met mijn hoofd onder een kussen en de dekens over me heen overwinteren tot ik me weer goed voel.
  5. Maaaaar ik kan helemaal niet goed omgaan met complimentjes. Ik geloof ze niet en ben ervan overtuigd dat het leugens zijn.
  6. Ik ben ongeorganiseer. Een van de redenen dat ik niet op vaste tijdstippen blog is omdat ik snel afgeleid ben. Dat komt hoogstwaarschijnlijk door ADD. Binnenkort ga ik een diagnose laten stellen. Ik blogde er al eerder over  Wat is ADD en heb IK het?
  7. Ik word snel rood. The awkardness. Ik word rood tijdens hele rare situaties dus he. Plaatsvervangende schaamte is zo erg. Stel je voor, je ziet dat iemand iets raars doet of genants, dan word ik dus rood. Zelfs als niemand iets ziet, zie ik dat en word ik een tomaatje.
  8. Ik breng echt altijd mijn boeken te laat terug naar de bieb. Ik doe het niet expres maar het gebeurt gewoon zo. Nu zit ik in een genante positie. Ik had 2 boeken die mijn kleine terror had stukgemaakt. Die moest ik vergoeden maar die mevrouw zei dat ik ze wel mee terug kon nemen en dan misschien een goedkoper alternatief kon vinden. Dat was er wel maar dat was omslachtig. Dus die boeken die stuk zijn liggen nog steeds hier en ik durf niet meer terug naar de bieb. Komt ook wel omdat ze hier in de bieb hun werk zo serieus nemen dat ze al beginnen te zuchten als je iets te laat bent of als ze moeten nadenken over een situatie. Ik haat dat. En dan vooral als ik daar sta met een hoofddoek. Dat geeft zo’n slecht beeld. Dusja, genant.
  9. Ik ben snel boos. Je zou het niet denken maar dat is dus wel zo. Ik ben erg gevoelig en voel me snel aangevallen. Mijn man is Marokkaans en erg temperamentvol. Dus als je ergens bliksem hoort, misschien is het hier dan wel aan het knetteren. Hahahahaha.

Nee, geen nummer 10. Ik vind het goed zo. Geen foto’s, geen nummer 10. Gewoon iets om te lezen.

Je mag gerust je eigen slechte eigenschappen opnoemen hoor. Dan voel ik me niet zo alleen.