, , ,

Mijn eerste keer | Moslim worden

In tegenstelling tot wat de titel laat denken, gaat het niet over de eerste keer die je waarschijnlijk onmiddellijk in je hoofd krijgt. Natuurlijk niet, ik ben een moslima en praat niet in het openbaar over zulke dingen. Dat zijn privé dingen. Nee, deze keer gaat over moslim worden.

, , , ,

Heb ik het gered met 150 euro? | Budgetplannen

Een paar weken terug vertrok mijn man naar Marokko zoals je vast al wel gelezen hebt. Ik vind dat altijd heel lastig omdat ik dan overal alleen voor sta. Normaal gezien is mijn man ook niet altijd thuis natuurlijk maar als hij naar Marokko gaat, hoop ik altijd maar dat er niks zal gebeuren. Ook alleen slapen vind ik altijd eng. Elhamdulilah is er tot nu toe niks gebeurd maar leuk is anders.

Toen hij wegging leek het ons wel leuk om eens te zien of ik me aan een budget kan houden. Voor mij is een budget best lastig omdat ik een impulsaankoper ben. En dan vooral in de supermarkt. Ik moest wel een beetje wennen aan het idee maar ik ging er dan toch mee aan de slag. Ik maakte een weekmenu met daarin alle dingen die ik zeker een keer wilde eten als hij er niet was. En daarin ook de dingen waarvan ik wist dat Nu’aim ze zeker eet.

Ik moet zeggen dat ik me het eerste weekend een beetje heb laten gaan. Ik had in totaal 200 euro voor 2 weken. Normaal zou dat genoeg zijn maar ik ging een beetje los en gaf 50 euro uit voor vooral ongezonde vreetdingen. Daarna moest ik me herpakken want ik wilde echt echt geen geld extra pakken. Dus met het nichtje van mijn man die een paar dagen bleef logeren, gingen we naar de Albert Heijn en naar de slager. Ik kocht echt alles in functie van het weekmenu. En had zo genoeg vlees voor alle dagen.
Daarnaast waren er nog wel wat kleinere dingetjes die ik moest kopen om aan te vullen, zoals groenten.

Hier kun je meer lezen –>2 weken eten voor 150 euro

Ben je benieuwd of het me lukte? Mijn man was ook benieuwd, hij was al verbaasd dat ik me zo goed had voorbereid en al alle dagen had ingepland. En ik moet eerlijk zeggen, ik was zelf ook verbaasd. Maar nu moest ik het nog waarmaken. Ik had het zo uitgerekend dat ik de donderdag dat mijn man kwam boodschappen kon halen. Dus dat mijn budget dan op mocht zijn.
Je moet trouwens weten dat wij vaak biologische producten halen en dan zit je al heel snel aan een hoog bedrag maar ik skipte heel veel dingen en kocht bijvoorbeeld de goedkoopste pasta etc.

Na anderhalve week, had ik nog iets van 20 euro in mijn portemonnee van het originele bedrag. En.. ik had het kunnen redden als ik mezelf echt aan mijn lijstje had gehouden maar met de aankomst van mijn man in het vooruitzicht en het idee dat ik me zooo had ingehouden, kwam ik boven het bedrag uit…MAAR. Ik had ook bloemetjes gekocht omdat dat zo gezellig stond en wat andere dingetjes omdat hij thuis kwam.

boris-smokrovic

Het is me dus niet helemaal gelukt maar ik heb er wel wat van geleerd. Ik leerde dat wij eigenlijk best wel heel veel geld uitgeven aan boodschappen. Dat ik dus echt een impulsaankoper ben en ik leerde ook dat ik best kan leven met minder.

Heeft het zin gehad om me aan een budget te houden terwijl ik me er niet helemaal aan het kunnen houden? Ja, ik vind van wel want zo zie je hoe gedachteloos je normaal gesproken geld uitgeeft en je bent ook weer dankbaar voor het feit dat je normaal alles kunt kopen. Ik werk dan wel niet maar omdat wij geen huis gekocht hebben en niet veel extra uitgaves doen, kunnen we dan wel weer eten wat we willen.
Het scheelt ook dat we niet vaak uit eten gaan. Ik doe dat wel graag maar ik vind ook dat het regelmatig tegenvalt en dat is dan weer zo zonde van je geld (ja, das dan weer de Nederlander in mij he).

Al met al vind ik het best een aanrader om af en toe zo een budgetweekje erin te knallen. Echt niet elke week maar  af en toe eens een budgetweek kan echt geen kwaad.

Leef jij met een budget of heb je dit ook wel eens als experiment gedaan? OH en doe je al mee aan de winactie van het boek “een Jihad van Liefde?” Link hier:

, , , ,

Moslims en terrorisme | Winactie Jihad van Liefde

Zoals mijn vaste lezers al weten, moslims en niet moslims, schrijf ik zo nu en dan blogs over mijn gevoelens als moslima als er weer eens een aanslag plaatsvind. Ik vind dat zeer belangrijk. Ik kan niet iedereen bereiken met mijn blog maar de personen die ik kan bereiken probeer ik wel een hand te reiken.

pixababy

Voordat ik me bekeerde had ik een heel ander beeld over moslims en over de islam.
Alle oorlogen in het midden oosten waren een  ver-van- mijn-bed-show en terrorisme was altijd islamitisch. Tot 9/11…

 

ik hou van moslims

Ik weet nog precies wat ik aan het doen was. Ik was bij mijn ouders toen het eerste vliegtuig door de twintowers vloog en toen ik de kinderen (de 2 oudste) daarna had opgehaald deed ik direct de tv aan om verder te kijken. Hele avonden keek ik naar praatprogramma’s. En inmiddels kwam ik erachter dat er heel wat ‘islamkenners’  zaten die alleen maar de islam en de moslims zaten te bashen. Zo boos werd ik daarvan. Want ik kende zelf zoveel moslims. Ik wist niet veel van de islam maar wel van de moslims. Ik kon zo met ze lachen, altijd in voor een lolletje en dat eten! Wauw. En zo gastvrij en vriendelijk altijd.

Oorlogsregels

Vanaf dat moment had ik een ander idee over moslims dan wat er op tv te zien was. Zelf was ik nog geen moslim maar dat duurde niet heel lang. Het was de voorbode van mijn bekering denk ik zelf. Nadat ik zelf moslim was geworden zag ik terroristische aanslagen natuurlijk door een hele andere bril. Ik had inmiddels veel meer kennis en kende nog meer moslims. Wat ik vooral wist, was dat als je ‘een persoon vermoord die onschuldig is, het is alsof je de hele mensheid vermoord’. Voor mij genoeg om te weten dat je nooit en te nimmer onschuldige mensen mag vermoorden. Enja natuurlijk wist ik dat allang al, maar op het moment dat je als nieuwe moslim geconfronteerd wordt met dat soort zaken is het fijn het nog eens te lezen. Wat ik nog meer leerde, wat dat er echt regels zijn aan oorlog voeren. Zo mag je geen oude mensen, kinderen, zieke, zwakke mensen of vrouwen vermoorden. Je mag zelfs niet hun land vernielen en hun huizen. Zo anders dan wat je ziet gebeuren tijdens de oorlogen op tv.

mijn gevoelens..

Omdat ik het zo belangrijk vind dat andere mensen ook weten dat er miljoenen moslims niet achter aanslagen staan, blog ik er regelmatig over. In de onderstaande blogs schreef ik zelf over mijn gevoelens:
huis tuin en keuken moslim
Een moslima over Brussel
Hoe denkt een moslima over aanslagen

en ik kon mijn blijdschap ook niet verbergen toen ik het boek ‘een jihad van liefde’ van uitgeverij de bezige bij mocht ontvangen. Hier staat de recensie:
recensie een Jihad van Liefde

Nadat ik hem uit had bleef ik er nog lange tijd over nadenken en ik besefte me dat ik hier iets mee moest doen nadat ik het boek had uitgelezen. Ik wilde hem eerst houden maar omdat ik de boodschap super belangrijk vind, wil ik hem doorgeven. Dus wil JIJ het boek “een Jihad van liefde” winnen? Reageer dan hieronder op mijn blog (met een geldig mailadres) dat je meedoet met de winactie. Ik zal de uitslag bekend maken op 20 november 2017.  Als je meedoet, zorg en dan voor dat ik wel contact met je op kan nemen en reageer binnen 48 uur. Anders gaat de prijs naar een andere persoon.

Heb jij iets gelezen wat over dit onderwerp gaat en dat je graag wilt delen? Laat het dan ook hieronder achter zodat andere mensen het ook kunnen lezen. En doe je mee?

 

, , , ,

Slaaptekort als moeder

Toen Nu’aim werd geboren, besloot ik om hem borstvoeding te geven voor zolang als het kon. Nouja, ik ging voor 2 jaar. Omdat in de Koran staat dat een kind recht heeft op 2 jaar borstvoeding. Ik ging er dus voor. Van tevoren wist ik alleen niet dat ik er zo oververmoeid van zou raken want deze blog schreef ik 2 jaar geleden. Inmiddels drinkt hij natuurlijk geen borstvoeding meer maar hij klimt nog steeds in mijn bed, ligt nog steeds het liefste overdwars en pakt nog steeds mijn kussen in. Oja, ik ben nog steeds moe en hij wordt nog steeds wakker ’s nachts. Deze nacht wilde ik hem in zijn eigen bed laten slapen en blokkeerde zijn weg maar hij stond op en liep via de andere kant het bed in en kroop tussen zijn vader en mij in.

Ja hoor, als moeder van kleine kinderen ben je er nooit van gevrijwaard…Nachten die te kort zijn of nachten waarin je continue wakker werd. Vannacht was het weer zover. Onze kleine Nu’aim zit namelijk momenteel in een zeer irritante periode.
Normaal gesproken is hij altijd wel druk en een beetje stout omdat hij van alles pakt en stuk maakt. Alleen nu huilt hij echt om alles. Alles. Als er iets is dat hem niet bevalt is dat reden om te janken.
Midden in de nacht moet meneer direct zijn behoeftes vervuld zien worden omdat hij anders begint te schreeuwen. Ik voel me werkelijk een slaaf van deze jongen.

Ik probeer om rustig te blijven en te kijken wat hij wil of nodig heeft maar ik kan er niks aan doen dat ik strontchagerijnig word. Natuurlijk heb ik het zelf een beetje verpest door hem vaak bij mij in bed te nemen maar dat is gewoon omdat ik anders nog langer wakker ben ’s nachts. Drinken doet hij niet meer zoveel gelukkig maar nog steeds is hij wakker en beweegt hij. Hij ligt het liefste overdwars. Heel handig hoor. Dan ligt hij natuurlijk zonder deken want hij trapt die weg maar word dan wakker omdat hij het koud heeft.
Wat hij ook heel leuk vind is om met zijn hoofd op mijn kussen te liggen. Like seriously dude, ik slaap al op zo’n klein stukje van het bed omdat jij de rest van de 1.60 voor jezelf hebt, maar mijn kussen wil je ook nog innemen?

Vanmorgen werd hij rond 6 uur even wakker maar sliep na gerommel toch weer door. Maar om 7 uur vond hij het nodig om mij wakker te maken en sliep hij weer door. Kom op, give me a break en geef mij gewoon mijn slaap alstjeblieft!
Slaaptekort hoort erbij en slaaptekort kun je compenseren. Slaap word gewoon zwaar overschat. Uiteindelijk weten alle moeders dat je gewoon een beetje een moeilijk dagje hebt maar dat je de dag uiteindelijk wel doorkomt.
Alleen na 2 jaar tekort slaaptekort, wat ook komt omdat ik elke dag om 6 uur opsta voor Soraya, ben ik echt op een punt dat ik echt boos ben. Mijn humeur daalt gewoon naar het vriespunt en vervolgens heb ik echt bijna de halve dag nodig om een beetje te kalmeren.

Ik zal wel de enige zijn die dan chagerijnig tegen de kinderen doet maar ik kan er echt niks aan doen. Teveel slaapgebrek is gewoon echt niet goed voor een mens en vandaag is het dus weer zover. Want niet alleen sliep ik tekort maar omdat meneer mijn sloffen aanwilde en ik ze liever zelf aan had, vond hij het nodig om een huilbui op te zetten.
En toen ik naar het toilet ging en de stoel die hij naast de pot neerzette, een stukje verschoof, was dat weer aanleiding om te gaan janken. Oja en toen hij de schoenen van Soraya op het kleed had neergezet en ik ze terug in de gang smeet, was dat ook weer een goede reden voor zijn buien. Ja, want schoenen horen toch op een tapijtje!

Nou mama’s, ik ga maar eens een driedubbele koffie drinken en een ontbijtje klaarmaken voor die hongerlappen hier want anders krijgen we een NOG bozer jongetje. Doeiiii

, ,

Bloggen is commercieel en waarom maken bloggers reclame?

Toen ik in 2003 begon met bloggen was bloggen nog heel erg onbekend. Het was echt alleen een plek om je gedachtes of ideeen online te zetten. Het was ook heel makkelijk om te bloggen. Omdat ik een hele lange blogpauze hield, viel ik bijna van mijn stoel toen ik weer begon. Bloggen was commercieel geworden. Like hoe dan?

Commercieel denken is best o.k.

Ik volgde allerlei pagina’s die over bloggen gingen omdat ik een honger had naar meer informatie over bloggen. Vooral het schrijven vond en vind ik interessant. Maar blijkbaar zijn er ook allerlei trucjes om je blog groter te laten worden (meer lezers krijgen). In het begin vond ik dit echt heel raar en te commercieel. Tot ik me realiseerde dat het niks is om je voor te schamen als je wilt dat veel mensen lezen wat je schrijft. Iemand die schilderijen maakt, wil ook graag dat mensen dat zien en mooi vinden. En soms moet je hosselen. Hosselen in de goede zin, dus je blog delen op social media en allerlei ‘trucjes’ gebruiken waardoor je blog hoger komt te staan bij google.

Geld verdienen met je blog?


Ook vond ik het idee dat je geld kan verdienen met je blog echt wel leuk. Ik bedoel, ik heb nooit het beroep gevonden waar ik blij van werd en ik ben al heel lang thuisblijfmoeder. Ik heb bewust die keuze gemaakt omdat ik er wilde zijn voor mijn kinderen en niet gebonden wilde zijn aan een werkgever en de verplichtingen die daar aan vast zitten. Niks lijkt me erger dan je zieke kind toch naar school te moeten sturen met een paracetamol omdat je moet werken. Respect voor de mama’s die dit wel doen. Echt, ieder zijn keuze. Maar voor mij persoonlijk leek dat mij niks.

Tevreden met minder

Gelukkig heeft mijn man een beroep waarbij ik thuis kan blijven en zitten we ook niet vast aan een dure hypotheek of aflossingen van schulden. We gaan ook niet uit, drinken geen alcohol en gaan niet zo vaak uit eten. We zijn tevreden met wat minder. Maar toch. Ergens kriebelde het wel aan mij dat ik geen inkomen heb. Dus toen ben ik me wat meer gaan bezighouden met de commerciele kant van het bloggen. Ik leerde over reclame dat de reclame van tegenwoordig heel anders verloopt dan vroeger. Dat we vroeger geloofden wat we op tv zagen maar dat we het nu liever horen van iemand die we vertrouwen.

En alhoewel ik het woord ‘commercieel’ eerst heel vies vond, begon ik het beter te begrijpen. Commercie is niet vies. Het is juist interessant. Ik vind het interessant dat mensen nu niet meer geloven in reclame van een bedrijf dat zichzelf aanprijst maar dat ze dat liever van iemand horen die ze vertrouwen. Want dat heeft natuurlijk ook een voordeel. Zo heb je verschillende soorten bloggers en verschillende soorten normen en waarden.

Eigen normen en waarden

Zo zal ik bijvoorbeeld nooit reclame maken voor een alcoholisch drankje, of voor andere dingen die tegen ons geloof ingaan. Maar zo zal ik bijvoorbeeld wel reclame kunnen maken voor producten waar ik wel achter sta, die ik fijn vind om te gebruiken, of dingen waarvan ik denk dat jullie als lezers er iets aan hebben. Stel je voor, er is een badpakkenmerk dat zwempakken verkoopt die je auwrah bedekken maar die niet alles bedekken, zou ik daar wel over nadenken omdat je dat dan wel zou kunnen gebruiken als je met andere vrouwen gaan zwemmen. Zo zal ik altijd de overweging maken of ik het met mijn eigen normen en waarden kan verenigen. Ik vind dat je als blogger wel een verantwoordelijkheid hebt om eerlijk te zijn met je lezeres en niet iets te promoten dat je zelf niet zou gebruiken of waar je zelf niet achter staat.

Momenteel maak ik nog niet echt reclame. Ik heb wel al een aantal recensies geschreven en zou er nog graag een aantal aan toe willen voegen. (Hier kun je ze vinden een jihad van liefde en Onderweg naar de moskee) Gewoon omdat ik lezen heel belangrijk vind en omdat ik het leuk vind om een verslagje over een boek te schrijven.  Ik hoop dat jij als lezer ook het gevoel hebt dat je mij in dat opzicht kunt vertrouwen. Ik ben niet het type ‘alles-mooier-maken-dan-het-is. Als je mij op insta volgt (je kunt hiernaast klikken op het icoontje van insta om mij te volgen), weet je ook dat ik juist houd van eerlijkheid en van alles vertellen hoe het is.

Hopelijk heb je nu een beter beeld over waarom bloggers reclame maken en of ze commercieel zijn. Heb je er nog vragen over kun je ze altijd stellen.

Een update en waarom het zo stil is op de blog

Lieve, lieve lezers. Zoals jullie zien heb ik al een tijdje niks geschreven. Dit komt omdat ik absoluut niet kan schrijven als de beide kinderen thuis zijn. De jongste heeft veel aandacht nodig en in de avond gaat hij vrij laat slapen. Ik ben tegen dan zo moe dat ik ook geen energie meer heb om iets te doen. Vandaar dat ik ook niet in de avond schrijf. Lees meer

Mijn slechte eigenschappen

Nou, na al die openhartigheid van de laatste week, kan er nog wel wat bij. Vandaag schrijf ik over mijn slechte eigenschappen. Want die heb ik natuurlijk ook.

  1. Ik probeer altijd smsjes, mailtjes of appjes zo snel mogelijk te beantwoorden maar op de een of andere manier vergeet ik het dus heel vaak. Ook als ik ergens getagged word of als iemand ergens op reageert, reageer ik niet altijd. Soms lees ik het maar heb ik op het moment geen tijd om te reageren (dan ben ik aan het koken en lees even snel op fb of insta). Dan neem ik me voor om nog te reageren. Maar dan staan er alweer zoveel andere notificaties dat ik het vergeet.
    Which kinda leads me to number 2.
  2. Ik vergeet ALLES: Verjaardagen, Kaartjes sturen (die liggen soms een week in de la), wat ik gisteren gegeten heb, wat ik nog moet doen, hoe ik vorige keer iets heb gekookt wat lekker was. Etc. Het wordt ook steeds erger naarmate ik ouder word en het is erger geworden na elke zwangerschap.
  3. Ik praat. Veel. Te. Vee. Van de hak op de tak naar de boom naar het bos. Pfff echt, ik word moe van mezelf. En ik praat voordat ik denk. Soms is dat gewoon niet zo eh handig. Ik ben ook zo iemand die zichzelf in de problemen zou kunnen brengen door TE openhartig te zijn waardoor mensen denken dat je liegt ofzo.
  4. Ik kan niet zo goed omgaan met kritiek. Dan voel ik me gelijk zo slecht dat ik alles van mezelf haat. Echt alles. Dan wil ik met mijn hoofd onder een kussen en de dekens over me heen overwinteren tot ik me weer goed voel.
  5. Maaaaar ik kan helemaal niet goed omgaan met complimentjes. Ik geloof ze niet en ben ervan overtuigd dat het leugens zijn.
  6. Ik ben ongeorganiseer. Een van de redenen dat ik niet op vaste tijdstippen blog is omdat ik snel afgeleid ben. Dat komt hoogstwaarschijnlijk door ADD. Binnenkort ga ik een diagnose laten stellen. Ik blogde er al eerder over  Wat is ADD en heb IK het?
  7. Ik word snel rood. The awkardness. Ik word rood tijdens hele rare situaties dus he. Plaatsvervangende schaamte is zo erg. Stel je voor, je ziet dat iemand iets raars doet of genants, dan word ik dus rood. Zelfs als niemand iets ziet, zie ik dat en word ik een tomaatje.
  8. Ik breng echt altijd mijn boeken te laat terug naar de bieb. Ik doe het niet expres maar het gebeurt gewoon zo. Nu zit ik in een genante positie. Ik had 2 boeken die mijn kleine terror had stukgemaakt. Die moest ik vergoeden maar die mevrouw zei dat ik ze wel mee terug kon nemen en dan misschien een goedkoper alternatief kon vinden. Dat was er wel maar dat was omslachtig. Dus die boeken die stuk zijn liggen nog steeds hier en ik durf niet meer terug naar de bieb. Komt ook wel omdat ze hier in de bieb hun werk zo serieus nemen dat ze al beginnen te zuchten als je iets te laat bent of als ze moeten nadenken over een situatie. Ik haat dat. En dan vooral als ik daar sta met een hoofddoek. Dat geeft zo’n slecht beeld. Dusja, genant.
  9. Ik ben snel boos. Je zou het niet denken maar dat is dus wel zo. Ik ben erg gevoelig en voel me snel aangevallen. Mijn man is Marokkaans en erg temperamentvol. Dus als je ergens bliksem hoort, misschien is het hier dan wel aan het knetteren. Hahahahaha.

Nee, geen nummer 10. Ik vind het goed zo. Geen foto’s, geen nummer 10. Gewoon iets om te lezen.

Je mag gerust je eigen slechte eigenschappen opnoemen hoor. Dan voel ik me niet zo alleen.

,

Me, myself and I

Als je mij vraagt hoe ik over mezelf denk, zal je iets horen wat je niet gelooft als je naar mij kijkt. Ik ben heel open en gezellig, altijd klaar voor een babbeltje. Soms ben ik te open waardoor mensen misbruik maken van wat ik ze vertel maarja so be it. Ik kan mezelf niet veranderen. Ik ben wie ik ben. Jarenlang heb ik mezelf walgelijk gevonden. Dat gevoel krijg je niet zomaar. Dat is iets wat mensen je wijsmaken. En bij mij is het er wel ingestampt. Letterlijk.

Op de basisschool werd ik gepest. Vaak. Soms werd ik zelfs opgewacht. Ik weet nog een keer dat ik naar school toe liep en vastgehouden werd door een paar meisjes die me dan met mijn eigen gymtas in mijn buik sloegen. Dat was vernederd. Of toen ik in de eerste klas, of groep 3 zat en ze sneeuwballen in mijn muts deden. Zij. Zaten in groep 8. Vonden ze gewoon grappig. Of die keren dat ik uitgscholden werd. Achja, dat hoorde erbij. Toen ik naar de LAVO ging, veranderde dat. Gelukkig. Ik was nog altijd niet populair maarja ik was allang blij dat ik redelijk geaccepteerd werd. Na de LAVO ging ik naar de LDS Lagere Detailhandel School. Dat was oké maar het leukste vond ik de KMBO. Daar kreeg ik een normaal leven en kon ik eindelijk mezelf zijn. Ik weet nog wel een keer dat een jongen, redelijk populair, zei dat hij mij altijd zo’n mooi meisje vond. Ik kan het me nog inbeelden alsof ik daar sta. We stonden in een groepje. Er was geen enkele reden om aan te nemen dat hij loog of me voor schut wilde zitten maar ik ging er gewoon wel vanuit. Ik werd knalrood en voelde me echt voor paal gezet. Daarna wilde ik eigenlijk niks meer met hem te maken hebben. En als ik hem zie voel ik nog steeds woede. Hoe durfde hij…En eigenlijk is dat hoe ik omga met complimentjes. Het voelt fout. Het voelt alsof iemand grapjes met me zit te maken. Al word ik er niet meer boos van. Ik geloof het gewoon niet zo.

Nadat ik van school af was kwam ik de vader van de oudste 2 tegen en wat ik met hem heb meegemaakt wens ik niemand toe. Wat een draak van een vent. Het erge was dat hij mijn gebrek aan zelfvertrouwen wel handig vond. Hij kon er lekker op doorgaan en me zo de grond intrappen. Zo kon hij mij afhankelijk maken. Ik wil er niet te veel woorden aan vuil maken omdat ik hem dan nog te veel eer geef. Ik ben blij met mijn 2 oudsten. Punt is wel dat ik daardoor nog minder zelfvertrouwen kreeg dan ik al had. Dat is iets dat ik nog dagelijks met me meedraag. Het is niet handig als iemand iets positiefs tegen je zegt en je er al bij voorbaat van uitgaat dat het alleen maar is om jou een goed gevoel te geven omdat ze het zielig vinden als je verdrietig wordt. Das een raar ding. Ongrijpbaar.

Inmiddels ben ik 41. Ik ben gaan bloggen om te ontdekken wat ik wil en wie ik ben. Inmiddels word me steeds duidelijker wat ik wil en wie ik ben en dat is fijn! Ook word me steeds meer duidelijk dat er bepaalde negatieve factoren in mijn leven zijn waardoor het voor mij haast onmogelijk is om te zijn wie ik ben. Nouja, misschien niet onmogelijk maar ook niet heel gemakkelijk. Het mooie is dat ik echt prachtige reacties krijg als ik iets schrijf dat recht uit mijn hart komt. Alsof hetgeen dat ik mis in mijn leven, me nu wel toekomt op een iets andere manier dan ik gehoopt had. Het maakt dat ik wel zelfvertrouwen krijg. Dat ik mag zijn wie ik ben. Ook al ben ik soms een lompe trut en hopeloos gevoelig. Het maakt me sterker om te merken dat lezers waarderen wat en hoe ik schrijf. En dat maakt me sterker. Want dit is wat ik wil, ik wil schrijven. En inshaAllah maakt het me op een dag zo sterk dat mijn ziel net als een lelijke rups een prachtige vlinder zal worden..

, ,

Dromen & doelen, haalbaar als je mama bent?

Het is al eeuwen geleden dat ik geschreven heb, dat ik mijn vingers over het toetsenbord heb laten glijden, op zoek naar de juiste volgorde van de letters en de woorden. Maar vandaag las ik iets wat me instant inspiratie gaf om weer te beginnen. Het was een afbeelding op instagram waarop stond dat je eigenlijk je dromen net zoveel aandacht zou moeten geven als je angsten. En bam! Hoe freakin’ klopt dat!
De laatste tijd, zeg maar week,  heb ik me pas gerealiseerd dat ik mijn leven helemaal niet leid. Ik lijd het. Ik ben niet degene in charge. Nee, dat zijn mijn angsten. De angst die de boventoon voert is de angst dat er iets gebeurt met die kleine. Die angst houdt mij helemaal in zijn greep. Als ik andere moeders hoor praten of als ik lees hoe andere mensen hun leven invullen, bedenk ik me altijd dat het zo anders gaat dan bij mij.

pixababy foto

pixababy foto

Ik bedoel, ik begrijp gerust dat social media vaak een vertekend plaatje geeft en ik doe daar zelf ook aan mee. Maar toch, ik volg mensen/vrouwen die succesvol zijn juist omdat ik geïnspireerd wil worden. Ik heb altijd al een zwak en een fascinatie gehad voor succesvolle mensen. Want wat is het wat ze succesvol maakt? Is het hun looks? Hun geld? Hun studie? Hun achterban? Als je vrouwen volgt die succesvol zijn zul je merken dat het niet 1 van die dingen is. Wat ze wel allemaal gemeen hebben, is dat ze hun dromen achterna gaan en hun dromen meer aandacht geven dan hun angsten. Dat ze voorbij die angsten gaan om hun dromen waar te maken.

 

En dat zit ik hier ’s avonds op de bank, verkrampt omdat ik bang ben dat die kleine koorts krijgt, dat hij begint te hoesten, dat hij ziek wordt, dat hij misschien weer stopt met ademhalen, een koortsstuip krijgt. En als ik daar dan serieus over nadenk, weet ik echt heus wel dat hij een normaal kind is, dat hij maar 1 keer in zijn leven een koortsstuip heeft gehad die misschien veroorzaakt werd omdat ik mijn gevoel had genegeerd. (Hij had een veels te warme trui aan en ik dacht elke keer, trui uit, trui uit. Ik deed dat niet omdat hij sliep maar daardoor kon die warmte ook niet goed weg.) En als een kind ziek word, dan kan dat gebeuren. Er is niks wat ik kan doen wat dat kan voorkomen ofzo. Dus waarom leef ik er dan zo mee. Waarom verkramp ik als hij gaat slapen, als hij naar school gaat? Gewoon die stomme angst die niet realistisch is. Angst is nuttig als je in gevaar bent en iets moet ondernemen omdat je dan op scherp staat.

 

Dus voor mij is het tijd om mijn angst een grote schop te geven en te gaan leven! Ik heb zoveel dromen voor me liggen:

  • Ik wil mijn blog nu eens een keer serieus nemen en regelmatig bloggen
  • ik wil een boek schrijven
  • een webshop starten
  • brood leren bakken
  • sporten en afvallen
  • ons huis in orde maken en
  • zelfverzekerd zijn.

Als moeder zijnde is het niet gemakkelijk om voor je dromen te gaan omdat je altijd het gevoel hebt dat je kinderen voor gaan. Maar de waarheid is dat kinderen er niet gelukkiger van worden als wij niet goed in ons vel zitten. Kinderen voelen dat. Het is belangrijk om te ontdekken waar je gelukkig van wordt en waar je ontspannen van wordt. Meestal is dat iets waar je ook een talent voor hebt. Ik ben in ieder geval blij dat ik na zoveel jaar ontdekt heb waar ik een goed gevoel van krijg en waarvan ik voel dat het bij mij past: schrijven dus. Want van de hele dag het huishouden doen terwijl je daar niet goed in bent is natuurlijk een doodvonnis. Nouja, das misschien overdreven maar je kunt er dan gif op innemen dat je ongelukkig thuis blijft zitten en dat is niet de bedoeling. God heeft ons niet geschapen om ongelukkig te zijn. Dus deze mama gaat nu deze blog even afmaken (tags, categorie en afbeeldingen toevoegen) en daarna gaat ze lekker ontspannen douchen want er zijn geen kinderen in huis. Hoogstens een man die gaat vragen of ik al een keer klaar ben met douchen.

Ga jij ook achter je dromen aan of laat je je nog tegenhouden door je angsten?

, , , , ,

Heb je ook zo’n schuldgevoel moeder?

Ik denk dat echt elke moeder het wel kent: “schuldgevoel”. Voordat je kinderen krijgt heb je totaal geen idee wat het is maar vanaf het moment dat er een baby in je buik zit, of soms al voor je zwanger bent, gebeurt het: Je krijgt een schuldgevoel. En geloof me, een schuldgevoel is echt goed. Een schuldgevoel betekent dat je het allerbeste voor je kindje wil en dat je je verantwoordelijk voelt als dat niet zo is. Op die manier zorg je als moeder ook dat je kleintje het beste krijgt dat jij kunt geven.
En let op he, want dat betekent niet dat je je kindje altijd moet verwennen ofzo of altijd de zin moet geven. Het betekent gewoon dat je altijd je best doet om een evenwicht te vinden tussen wat je kind gelukkig maakt en het beste voor het kind is en wat het beste is voor jou.

‘Als de moeder gelukkig is, dan is het kind het ook’, hoor ik heel vaak. En dat is ook zo maar tegelijkertijd zullen de meeste moeders hun eigen geluk opgeven voor dat van hun kind. Zo heb ik de kleinste 2 jaar lang met pijn en moeite borstvoeding op verzoek gegeven. Ik was dat sowieso van plan maar het was lastiger dan ik in eerste instantie dacht. Hij wilde heel, heel vaak drinken en het tijdstip maakte voor hem ook niet uit. En dat ik om 6 uur moest opstaan om Soraya naar school te brengen boeide hem ook niet veel. Hij wilde en ik gaf. Dat ik met gigantische wallen en slaapgebrek rondliep, was omdat ik een schuldgevoel kreeg als ik hem dat niet zou geven. Die 2 jaar was voor mij zeer belangrijk omdat wij hadden besloten hem niet te laten vaccineren en we hem daardoor een zo gezond mogelijk immuunsysteem wilden geven. En borstvoeding is daar gewoon heel goed voor. En omdat er ook in de Koran staat dat een vrouw 2 jaar borstvoeding moet geven, was dat voor mij zo klaar als een klontje.
(Meer over borstvoeding kun je lezen bij aziema fatima of bij Madelon van Waymadi.

Maar waarom ik vandaag over schuldgevoel wilde schrijven is omdat ik het vandaag weer had. Dat vreselijke gevoel dat ik het liefst wil negeren. Het begon al toen Soraya uit bed kwam. Vandaag is het namelijk weer de eerste dag na de herfstvakantie en ze zag er een beetje tegen op. Het feit dat haar amandelen bijna haar luchtpijp afsluiten en ze daardoor niet goed slaapt en zich niet goed voelt helpen daar niet bij. Ik besloot toch haar naar school te brengen want binnenkort moeten haar amandelen eruit en dan mist ze sowieso al een hele week school en ze heeft dat echt nodig. Ik wil niet dat ze achter gaat lopen.

stockfoto pixababy

Dus daarna kreeg ik het weer toen ik Nu’aim wegbracht. Op maandag is het turnen en dan is er een juf die hij niet elke dag heeft en dat na een week hangen en plakken bij mama. Das niet gemakkelijk. Dus hij begon al te huilen en wat het voor mij nog erger maakte was dat hij zijn regenlaarsjes aan had. En dan moet hij zo gaan turnen. Aaaw zielig toch? Ik had er helemaal niet aan gedacht. Stomme mama. En ondertussen was Soraya ook al gekomen naar de kleuterschool want haar tas met turnspullen (is het raar dat ik het nog steeds liever gym spullen wil noemen?) die hing nog aan de buggy en de juf was een beetje geïrriteerd geraakt omdat ze die niet bij zich had en er waren nog andere kinderen die nog steeds niet in orde waren met hun spullen. Zij normaal wel natuurlijk maar we zijn in België en de juffen zijn hier toch een beetje onaardiger en kunnen wel eens heel hard praten als ze niet blij zijn. Soraya kwam dus huilend aan bij mij. Ze kan daar gewoon niet tegen. En weetje, ik ook niet dus ik snap haar. Gelukkig was haar eigen juf heel lief en pikte ze dat goed op. Thankyou juf Karen (die dit toch niet leest hahaha). Maar goed, ik ging dus niet heel blij van school weg. Schuldgevoel all over, like glitters op kerstkaarten.

Nou vertel, ook al met een schuldgevoel begonnen op deze maandag?