, , ,

Persoonlijk, mijn onzekerheid

Ik ben iemand die heel lang in vriendschappen blijft hangen omdat ik eigenlijk niet assertief genoeg ben om te zeggen wat me dwars zit. Vroeger was ik totaal anders. Ik hoorde altijd dat ik zo’n grote bek had, dat ik brutaal was, dat ik maf was (wat ook klopt als ik mijn initialen bekijk thanks to dad) maar nu is dat allemaal anders. Wanneer dat begonnen is weet ik niet. Ik weet nog wel dat ik zelfs een meisje heb opgewacht op school omdat ik haar een pak slaag wilde geven. Ze kwam eraan en ik begon haar te duwen. Ze was zo racistisch als wat en ik wilde daar korte metten mee maken maar volgens mij kwam er iemand tussen.

De M. van toen en de M. van nu zijn 2 totaal verschillende personen. Natuurlijk heeft dat te maken met mijn leeftijd maar er zijn wel meerdere factoren in mijn leven die daarvoor gezorgd hebben. Factoren waar ik nu liever niet meer over praat. Maar het verandert je leven. Van een nogal naief maar brutaal meisje naar een onzekere jonge vrouw die met 2 kinderen alleen kwam te staan.

Dat was niet gemakkelijk. De oudste 2 schelen maar 15 maanden en vooral als kinderen klein zijn en je niet goed in je vel zit kunnen ze je het leven behoorlijk zuur maken. Vaak zag ik het niet meer zitten maar ik kon gelukkig altijd terecht bij mijn ouders. Af en toe gingen de kinderen naar hun vader waardoor ik ook wat tijd voor mezelf had. Vaak ook kwam hij gewoon niet en zat ik met kinderen die naar hun vader wilden en kon ik mijn batterij niet opladen. Na verloop van tijd ging het wel beter, ik begon te sporten, mijn schulden werden gesaneerd via de rechtbank en ik ging beter in mijn vel zitten. De kinderen werden ook wat ouder waardoor dingen wat gemakkelijker werden maar de onzekerheid bleef een beetje. Ik begon me te interesseren in de islam en bekeerde me. Anderhalf jaar later kwam ik mijn man tegen en nog steeds had ik last van onzekerheid. Die onzekerheid die er eigenlijk ingeslagen is, zit er nog steeds en dat uit zich in het niet zeggen wat me dwars zit. Ik ben bang om mensen kwijt te raken als ik zeg wat ik werkelijk denk en daarom hou ik me in.

Dat is niet goed. Soms kan het handig zijn omdat je met jezelf te uiten niet altijd het juiste effect krijgt maar soms ook leven dingen van binnen en worden ze groter. Probleem is ook dat ik gevoelig ben en dus dingen aanvoel. Als iemand je eigenlijk negeert, nergens op reageert of alleen oppervlakkig reageert, weet je eigenlijk best wel hoe laat het is. Maar omdat ik dit jaar 23 werd en weer mezelf wil worden heb ik besloten om van sommige mensen afstand te nemen. Ik kan namelijk niet altijd maar aan mezelf gaan twijfelen omdat een ander er van uitgaat dat ik een negatieve intentie heb. Ik zal nooit iemand willen kwetsen of iemand pijn willen doen. En als je van mij denkt dat ik wel zo ben, dan denk ik dat je me niet goed genoeg kent. En dat is jammer, heel jammer maar het leven is te kort om mezelf de hele tijd uit te leggen of mezelf te verdedigen.

Soms pas je nu eenmaal niet meer bij elkaar en dat is niet erg. Je pad gaat gewoon de andere kant op….

, ,

Wat heb ik deze 2 weken gedaan? | Netwerkevent & Winactie

Zoals gezegd ga ik elke dinsdag en donderdag bloggen en vandaag is het dinsdag! Het heeft wat moeite gekost omdat het momenteel herstvakantie is maar het is uiteindelijk toch gelukt. Het leek me leuk om deze keer een overzichtje te schrijven van de laatste 2 weken zodat jullie een beetje een idee hebben wat ik gedaan heb.

Mijn man ging op reis

Nou, ten eerste vertrok mijn man op donderdag de 19e oktober voor 2 weken naar Marokko. Ik had er een beetje gemengde gevoelens bij. Ten eerste kwam de herstvakantie eraan wat betekende dat ik vrij lang alleen was met de kinderen maar ten tweede gunde ik het hem heel erg op bij zijn moeder op bezoek te gaan. Ze woont namelijk in Marokko.

Gelukkig was Greg erbij!

 

Gelukkig ging hij met zijn zus want het nichtje van mijn man bleef een paar nachtjes bij ons slapen. Ze bleef van donderdag tot maandag. Het was onwijs gezellig en ik lag elke dag pas om half 2 in bed. Minstens.
Nadat zij was weggegaan kwam Greg! Greg, mijn oudste zoon. Hij woont in Alkmaar en had herstvakantie. Dat betekende natuurlijk een gezellige tijd voor ons. We hebben heel veel gepraat, gesnoept, gelachen, gebrainstormd en heel veel andere dingen gedaan.

 

brainstormen met mijn zoon

Afgelopen donderdag zijn we samen de stad in gegaan om wat dingen te bespreken. Hij doet namelijk de opleiding Communicatie & Marketing en wilde me helpen met plannetjes voor mijn blog. Ook gaf ik hem al eerder het boek van Annic van Wonderen die we kregen tijdens de masterclass. Super leuk boek met hele interessante feitjes als je bezig bent met marketing. (Ik zal nog een blog schrijven over wat Communicatie & Marketing met een blog te maken hebben.)

Op vrijdag moest hij helaas weer vertrekken omdat hij nog wat dingen moest doen voordat de school weer begon en wilde hij nog afscheid nemen van een vriend die voor een langere periode vertrok. Dat was wat minder natuurlijk want als moeder wil je je kinderen zo lang mogelijk bij je hebben maar goed. Ik probeer het positief te bekijken. Hij is nu 19 en kan zelf komen als hij tijd heeft en ik weet dat het nu weer beter met hem gaat dan een paar maanden geleden. Elhamdulilah.

Netwerkevent van de momblogawards

Op zaterdag had ik iets heel leuks op de planning. Het netwerkevent dat plaatsvond voor de momblogawards die georganiseerd werd door Nele van mamaexpert
De kinderen moest ik ook meenemen natuurlijk want mijn man zat (en zit) nog steeds in Marokko. Sofie van mamaabc was zo lief om me op te halen bij de metro.

De Playmobil tafel.

Bij binnenkomst werden we gelijk onthaald met goodiebags en de kinderen kregen ook goodiebags, hoe schattig! Op de foto kun je zien wat er ongeveer allemaal inzit. Ik kan al wel vertellen dat de wafeltjes bijna allemaal op zijn en Nu’aim dezelfde avond alle dozen al open begon te trekken. Bij de ingang kwamen we ook gelijk Nathalie tegen van unicornsandfairytales. Supergezellig weer, zoals gewoonlijk.

Tijdens het netwerkevent waren de kinderen aan het spelen met allemaal speelgoed van Playmobil. Oja, het moment dat ze binnen stapten kregen ze gelijk chocolade in de hand gedrukt. Hahaha het was al gelijk een goede binnenkomer voor ze op die manier.
Ik wilde graag naar het netwerkevent gaan om kennis te maken met een aantal bedrijven maar ik wist ook niet zo goed hoe of wat. Stap je op die mensen af en stel je jezelf voor en geef je je visitekaartje? Blijkbaar wel dus maar deze trien was een beetje verlegen. Iets waar ik aan moet werken dus. De kinderen waren lekker aan het spelen maar ik moest wel opletten omdat ze af en toe aan het vechten waren. Ja hoor, zelfs toen ik aan het praten was met de contactpersonen van V-tech waren ze aan het ruzie maken en zag ik vechtende kinderen. TOPPIE!!! Dat praat niet echt lekker natuurlijk.

Wat ook tof was, was dat er een delegatie van Nederlandse bloggers was. Superleuk om even met ze te praten, ik volg ze allemaal. Ik kon het dan ook niet laten om ze even aan te spreken. Dat werd een kort maar gezellig gesprekje met:
Fleur van mamasliefste
Linda van  mamaliefde
Merel van lotuswritings en
Nicole van meisje eigenwijsje
Al met een al een leerzame avond want ik leerde wel het een en ander. Zoals dat ik echt beter moet netwerken, dat ik me niet moet schamen of onzeker moet voelen en dat ik beter mijn kinderen kan thuislaten tijdens zoiets. Soraya is op zich wel heel makkelijk maar toen we naar huis gingen was ze bijna ziek van de prikkels. Ze dacht echt dat ze moest overgeven. Er waren ook heel veel mensen, het was donker buiten, het was koud, heel veel geluid en een situatie die ze niet kende. Op de terugweg stonden we eerst bij de bushalte te wachten waar niet eens een buskwam waar ze dus echt bijna begon te flippen en toen we eindelijk in de tram zaten, was die echt stikvol omdat er een concert was in sportpaleis en wij moeten altijd langs die halte.

Ze was boos en verdrietig en nee dit is niet Soraya

Op zondag moest Soraya naar Arabisch wat ze niet leuk vond maar wat wij wel belangrijk vinden omdat Arabisch heel belangrijk vinden, zowel in de islam als in de Marokkaanse cultuur. Er gaan meer deuren open voor je als je Arabisch zowel kunt lezen als schrijven en een wereld van kennis ligt verborgen achter die deuren. Maar helaas vind ze het verschrikkelijk om naar de les te gaan. Diezelfde avond zei ze dat ze niet Marokkaans wil zijn. Die dag brak mijn hart want ik zie 2 culturen juist als een verrijking maar zij ziet het als een beperking. Er is hier nog veel werk aan de winkel en ik ga hier zeker mee aan de slag en omdat ik denk dat er nog wel meer kinderen zijn die hiermee zitten zal ik hier ook nog een blog over schrijven in de toekomst.

Op maandag hebben we helemaal niks gedaan. Maar echt, niks. Ja, op koken na natuurlijk en Nu’aim die deed ineens een middagdutje wat ik heel raar vond want dat doet hij al jaren niet meer. We sloten gisteravond af met koekjes en een kopje thee en de kinderen gaan nu heel goed slapen omdat in de goodiebags van de Lidl lampjes zaten die een sterrenhemel weergeven op het plafond. Het is echt zo rustgevend en ze hebben geen licht meer nodig als ze gaan slapen. Gewoon het lampje aanzetten en na 45 minuten gaat het lampje gewoon uit. Het werkt met Led licht en batterijtjes dus echt ideaal.

Vandaag is het zoals ik al zei dinsdag.. Over 2 nachtjes komt mijn man weer thuis. Eindelijk. Ik hoop dat we dan even wat leuks gaan doen en ik zie er echt naar uit om de zorg weer te delen met hem.

Ojaaa helemaal vergeten, ik heb op instagram een winactie lopen! Als je kans wilt maken, volg me dan op instagram en laat me onder de foto weten dat je meedoet.  Je kunt me hier vinden: fatimama.nl

Veel liefs en tot snel!