, ,

Brief voor mijn vader

Vandaag een voor mij best wel lastige blog. Schrijven op zich is voor mij niet moeilijk maar vandaag wil ik iets speciaals schrijven: Een brief aan mijn vader. Voor mij is dat lastig omdat ik, zoals ik al eerder heb geschreven, mijn gevoel niet makkelijk kan verwoorden. Ik houd het liever in mij omdat ik me anders ongemakkelijk voel.  Toch ga ik nu een poging tot een brief doen. Gewoon omdat soms de telefoon gaat en ik bang ben dat mijn moeder belt over mijn vader. Dat hij deze keer een hartaanval heeft gehad die hij niet heeft overleefd. En dan denk ik aan de dingen die ik nooit heb gezegd tegen hem. Nou komptiedanhe:

Lieve papa,

ja lieve papa, want ondanks dat ik het niet zeg en ondanks dat jij het niet zegt weet ik dat we elkaar toch wel lief vinden. Ondanks dat de H. kant van de familie niet zo knuffelig en warm is qua gevoelens uiten, weet ik dat we toch gevoelens hebben. Eigenlijk zouden we die gevoelens gewoon moeten uiten en onszelf daartoe dwingen maar soms moeten we mensen ook gewoon accepteren zoals ze zijn. Waarom ik deze brief aan jou schrijf, is omdat ik dingen aan je wil vertellen die je niet zult horen als ik ze tegen je zeg.

Papa, soms denk ik aan die keer terug dat mama en Leon bij mij aan de deur kwamen en mama zei dat je in het ziekenhuis lag omdat je een hartaanval had gehad. Het voelde alsof de grond onder mijn voeten wegzakte, alsof ik verlamde en niet meer kon bewegen. De tijd stond 1 minuut stil. Mama en Leon gingen naar het ziekenhuis en ik bleef achter met Amber en Greg. Dat was vreselijk. En toen mama en ik de volgende dag naar de stad gingen en iemand tegenkwamen, vertelden we het. Haar reactie shockeerde me nog een keer. Ze vond het zo erg. En daardoor realiseerde ik me pas HOE erg het was. je had dood kunnen zijn. Dood papa. Weetje wat dood is? Dood is dat je er niet meer bent, dat we zonder jou zouden moeten leven. Mijn handje hoef je al een tijdje niet meer vast te houden maar een mens kan toch helemaal niet zonder vader of moeder? Realiseer je je dat wel?

Sinds die dag ben ik altijd bang voor dat ene telefoontje dat je er niet meer bent, dat je het deze keer niet overleefd hebt. Want ik weet dat je niet het eeuwige leven hebt, dat je er op een dag echt niet meer zult zijn.

Daarom papa, daarom wil ik jou nu de dingen zeggen die je nog moet weten voordat het te laat is. Ten eerste wil ik sorry zeggen. Ik weet dat ik een irritant kind was. Ik weet dat ik jullie tot het uiterste gedreven heb met mijn gedrag. Neem het mij niet kwalijk, ik was ook maar een puber. Wat wist ik nou van het leven? Hoe een vader zijn best doet om zijn kinderen zo goed mogelijk op te voeden maar dat een vader ook misschien wel eens een inschattingsfoutje maakt. Een vader is ook maar een mens. Ten tweede, ik waardeer alles wat jij en mama voor mij gedaan hebben, dat jullie er altijd waren voor mij en de kinderen toen we jullie nodig hadden. Toen ik het slachtoffer was van meneer de manipulator, die met zijn losse handjes. Toen ik alleen was met de kinderen en bijna elke dag langskwam. Als ik weer eens moest verhuizen, als er geverfd moest worden, als er andere problemen waren. Ik weet het allemaal nog en waardeer dat ook nog steeds. Ook die keren dat ik geld nodig had en je nooit nee zei.  En wat was ik blij toen A. en G. bij jullie mochten wonen. Niks ben ik vergeten.

Maar papa, ik wil ook dat je weet dat ik de keuze om moslima te worden, gewoon alleen heb gemaakt. Er was niemand die me dwong of me gehersenspoeld heeft. Niemand want ik was alleen. Ik maakte die keuze zelf. Nadat ik me verdiept had in de islam, realiseerde ik mij dat de islam niet alleen maar voor Turken en Marokkanen was. Dat was voor iedereen. Toen ik de verhalen las over profeten in de islam kwam ik erachter dat ze dezelfde verhalen waren als in mijn kinderbijbel die ik versleten heb van het zo vaak te lezen. Daardoor kwam bij mij een vraag op: WAT ALS DIT DE WAARHEID IS? Daarop las ik nog meer en nog meer en kwam ik in contact met Nederlandse dames met dezelfde vragen en die soms bekeerd waren. En als je dan het besluit neemt dat je moslim wilt worden, moet je nog een drempel over want je WEET dat niemand dat gaat accepteren. Maar je kunt niet het leven leiden dat mensen voor je willen. Je moet zelf je leven leiden. En daarom heb ik die keuze genomen, omdat ik dat zelf wilde op dat moment. Dat ik mijn hoofddoek nu draag is ook mijn eigen keuze geweest want je weet dat ik dat al deed voordat ik trouwde. Het beschermt mij. Ik word niet meer lastig gevallen door vieze kerels, ik denk dat jij dat alleen maar fijn zult vinden? Want uiteindelijk hebben we toch allemaal hetzelfde doel voor onze kinderen geloof ik, we willen dat ze gelukkig zijn en geen problemen hebben. Het leven geeft ons altijd situaties die problematisch kunnen zijn maar nu ik moslim ben, kan ik daar beter mee omgaan en accepteer ik die dingen gewoon.

Papa, ik wil niet een al te lange brief maken maar sommige dingen moet je gewoon weten. Je moet weten dat ik het vroeger heel erg vond dat je niet wist wanneer mijn verjaardag was, maar dat ik nu begrijp dat dat jouw liefde voor mij niet meer of minder maakte. En dat je vaak weg was omdat je in de avonduren studeerde voor aannemer, niet erg waren. Je deed het voor je gezin. Want dat snap ik nu. Als ouder maak je soms beslissingen die nadelig kunnen lijken voor je gezin maar als je een gezin hebt, moet je die beslissingen soms maken om het leven voor je gezin beter te maken. En papa, wat heb ik het vervloekt dat ik op mijn 14e niet ’s avonds naar de stad mocht, maar papa, daardoor weet ik nu dat het ok is als je je kind wilt beschermen. En daardoor weet ik nu ook dat mijn kinderen het mij kwalijk nemen omdat ze het niet begrijpen maar ik wil ook mijn kinderen beschermen. Ik wil dat ze gelukkig zijn, een goede baan hebben en een gelukkig gezin hebben. En papa, als ik dan naar jou kijk, wees dan niet streng voor jezelf want je hebt het goed gedaan. Ik weet nu dat je alles wat je hebt gedaan, deed in ons belang en dat je vaak in de avond op de bank lag te slapen omdat je gewoon kapot was van het harde werken voor ons broodje kaas.

Papa, ik ga nu stoppen hoor want je bent de aandacht misschien allang kwijt en wil niet meer tijd in beslag nemen dan nodig is maar papa, je was en bent een goede vader en ik  hoop dat je dat zult beseffen. Als we elkaar zien doen we gewoon net of ik deze brief niet geschreven heb maar weet het dan gewoon van binnen. Dat je dochter trots op je is en dat je als vader nog niet zo’n slecht werk hebt gedaan.

Met liefde,

Jouw dochter.

7 antwoorden
  1. Nilou
    Nilou zegt:

    Mooi Fatima 🙂 Ouders zijn zo belangrijk het verlies ervan op vroege leeftijd of als wees te zijn kan ik me niet voorstellen, je wordt gevormd en beschermd door je ouders.

    Heb je de brief naar hem verstuurd?

    Beantwoorden
    • fatimama
      fatimama zegt:

      Ow echt. Grappig, dus toch wel gevoelig. Nou ik heb hem niet verstuurd maar ik ga ervan uit dat mijn moeder het aan mijn vader verteld en dat hij hem dan wel leest…?

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *