, , ,

Persoonlijk, mijn onzekerheid

Ik ben iemand die heel lang in vriendschappen blijft hangen omdat ik eigenlijk niet assertief genoeg ben om te zeggen wat me dwars zit. Vroeger was ik totaal anders. Ik hoorde altijd dat ik zo’n grote bek had, dat ik brutaal was, dat ik maf was (wat ook klopt als ik mijn initialen bekijk thanks to dad) maar nu is dat allemaal anders. Wanneer dat begonnen is weet ik niet. Ik weet nog wel dat ik zelfs een meisje heb opgewacht op school omdat ik haar een pak slaag wilde geven. Ze kwam eraan en ik begon haar te duwen. Ze was zo racistisch als wat en ik wilde daar korte metten mee maken maar volgens mij kwam er iemand tussen.

De M. van toen en de M. van nu zijn 2 totaal verschillende personen. Natuurlijk heeft dat te maken met mijn leeftijd maar er zijn wel meerdere factoren in mijn leven die daarvoor gezorgd hebben. Factoren waar ik nu liever niet meer over praat. Maar het verandert je leven. Van een nogal naief maar brutaal meisje naar een onzekere jonge vrouw die met 2 kinderen alleen kwam te staan.

Dat was niet gemakkelijk. De oudste 2 schelen maar 15 maanden en vooral als kinderen klein zijn en je niet goed in je vel zit kunnen ze je het leven behoorlijk zuur maken. Vaak zag ik het niet meer zitten maar ik kon gelukkig altijd terecht bij mijn ouders. Af en toe gingen de kinderen naar hun vader waardoor ik ook wat tijd voor mezelf had. Vaak ook kwam hij gewoon niet en zat ik met kinderen die naar hun vader wilden en kon ik mijn batterij niet opladen. Na verloop van tijd ging het wel beter, ik begon te sporten, mijn schulden werden gesaneerd via de rechtbank en ik ging beter in mijn vel zitten. De kinderen werden ook wat ouder waardoor dingen wat gemakkelijker werden maar de onzekerheid bleef een beetje. Ik begon me te interesseren in de islam en bekeerde me. Anderhalf jaar later kwam ik mijn man tegen en nog steeds had ik last van onzekerheid. Die onzekerheid die er eigenlijk ingeslagen is, zit er nog steeds en dat uit zich in het niet zeggen wat me dwars zit. Ik ben bang om mensen kwijt te raken als ik zeg wat ik werkelijk denk en daarom hou ik me in.

Dat is niet goed. Soms kan het handig zijn omdat je met jezelf te uiten niet altijd het juiste effect krijgt maar soms ook leven dingen van binnen en worden ze groter. Probleem is ook dat ik gevoelig ben en dus dingen aanvoel. Als iemand je eigenlijk negeert, nergens op reageert of alleen oppervlakkig reageert, weet je eigenlijk best wel hoe laat het is. Maar omdat ik dit jaar 23 werd en weer mezelf wil worden heb ik besloten om van sommige mensen afstand te nemen. Ik kan namelijk niet altijd maar aan mezelf gaan twijfelen omdat een ander er van uitgaat dat ik een negatieve intentie heb. Ik zal nooit iemand willen kwetsen of iemand pijn willen doen. En als je van mij denkt dat ik wel zo ben, dan denk ik dat je me niet goed genoeg kent. En dat is jammer, heel jammer maar het leven is te kort om mezelf de hele tijd uit te leggen of mezelf te verdedigen.

Soms pas je nu eenmaal niet meer bij elkaar en dat is niet erg. Je pad gaat gewoon de andere kant op….

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *